အိမ္ဆိုတာ ေႏြးေထြးမွဳ ေအးျမမွဳ နားလည္မွဳ အစရွိတာေတြနဲ႔ ဖြဲ႔တည္ထားပါတယ္။ကၽြန္မရဲ့ အိမ္ေလးကလည္း ထိုအရာေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ လူတိုင္းက အလြန္ထူးဆန္းပါတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ၉.၉.၀၉ ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္မရဲ့ အိမ္ေလးအၿပီးတိုင္ ၿပိဳကြဲသြားပါတယ္။ဘယ္လိုမွ ျပဳျပင္လို႔မရေအာင္ကို ၿပိဳကြဲသြားပါတယ္။ဆံုးရွံဳးသြားတဲ့ အရာေတြက အမ်ားႀကီးပါပဲ။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မဟာ အထီးက်န္ဆန္စြာနဲ႔ အိမ္ပ်က္ေလးမွာ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္မရဲ့ အိမ္ေလးက သူတို႔၀င္မလာခင္ကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း။ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာလည္း ေထြေထြထူးထူးမရွိ၊အမွတ္တရဆိုတာလဲ ဘာမွန္းမသိ။ဒါေပမဲ့ သူတို႔၀င္လာေတာ့ အိမ္ေလးက သာယာလာတယ္။ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ အမွတ္တရေတြနဲ႔ အိမ္ေလးမွာ ေ၀စီေနပါတယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဧည့္သည္ဆိုတာ အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္ၾကရတယ္ဆိုသလိုမ်ိဳး အရာအားလံုးက ကၽြန္မထံမွ ကၽြန္မအိမ္မွ ထြက္ခြါသြားတယ္။ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဆံုးသတ္ထြက္ခြါသြားတာ မဟုတ္။နာက်ည္းမွဳေတြ အာဃာတ ေတြနဲ႔ ကၽြန္မကို ခ်န္ထားခဲ့ၾကတာ။
ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ အိမ္ကို ၀င္လာလည္းဆိုတာ အတူရွိေနတုန္းက မသိေပမဲ့ ခြဲခြါသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ သိသြားပါတယ္။ကၽြန္မရဲ့ ပံုမွန္အတိုင္းရပ္တည္ေနတဲ့ ေနရာကို ၀င္လာၿပီး ပ်က္စီးကာ ထြက္သြားၾကတယ္။တစ္ေယာက္တည္းေနတာ အနယ္ထိုင္ေနတဲ့ ဘ၀ကို သူတို႔ရဲ့ ေႏြးေထြးမွဳေတြနဲ႔ ေမြေႏွာက္လိုက္တယ္။ထမင္းစားရင္ေတာင္မွ တစ္ေယာက္တည္းမစားခ်င္ေလာက္ေအာင္ကို ျပဳလုပ္သြားၾကတယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း......................။
ကၽြန္မ သူတို႔ကို ေျပာဖူးတယ္။“နားလည္းမွဳတရားသာ ငါ့ဆီမွာသာ မရွိေတာ့ရင္ ငါလူေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး” “မတူညီတဲ့ မ်ဥ္းၿပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္းဟာ တစ္ေနရာရာ ဆံုႏိုင္ေပမဲ့ ေတြ႔ဆံုၿပီးတဲ့ မ်ဥ္းၿပိဳင္ႏွစ္ေၾကာင္းကေတာ့ ဘယ္ေတာ့ မွျပန္မဆံုေတာ့ဘူး” “အနီးဆံုးလူက အေ၀းဆံုးေရာက္သြားႏိုင္သလို အေ၀းဆံုးလူက အနီးဆံုးကို ေရာက္လာႏိုင္တယ္” ။ကၽြန္မရဲ့ အနာဂါတ္အေၾကာင္းအေတြးအေခၚေတြက ကၽြန္မဆီကို ျပန္လာေတာ့တယ္။
ကၽြန္မဟာ သူတို႔အတြက္ ေပးဆပ္သူသာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။နားလည္မွုတရားေတြကို လက္ကိုင္ထားၿပီး နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့ရတယ္။ကၽြန္မရဲ့ ေပးဆပ္မွဳအတြက္ ကၽြန္မဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တမရဘူး။ကၽြန္မရဲ့ ေပးဆပ္မွဳနဲ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့ဘူး။ဒါေပမဲ့ မခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့တဲ့အတြက္ လြတ္ထြက္သြားၿပီ။ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ မတားခဲ့ဘူး။ပ်ံပါေစဆိုၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။
ေအာ္............ခုေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ အိမ္ေလးက ဘာမွမရွိေတာ့ပါလား။ကၽြန္မဆံုးရွံဳးလိုက္ရတာက သူငယ္ခ်င္း ။ကၽြန္မနားလည္ေပးသေလာက္ နားလည္မေပးႏိုင္ေပမဲ့ နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ ျပန္နားလည္ေပးလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ထားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ့ အနီးကပ္ဆံုးေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ။သူတို႔ကို ဆံုးရွံဳးသြားရတဲ့ ခံစားမွဳက ဘာနဲ႔မွမတူဘူး။ရင္နင့္ေအာင္ ခံစားရတယ္ဆိုတာ ခုမွပဲနားလည္လာပါတယ္။ကၽြန္မဟာ သူတို႔အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္ သူတို႔ဟာ........။
ကၽြန္မရဲ့ ခံယူခ်က္က ကၽြန္မကိုလိုအပ္တဲ့ ေနရာတစ္ခုမွာပဲ ေနခ်င္တယ္။ကၽြန္မကို တန္ဖိုးမထားတဲ့ သူေတြဆီမွာ ကၽြန္မမေနခ်င္ပါဘူး။ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဆီက ကၽြန္မမထြက္ခြါခဲ့ဘူး။သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ အသိစိတ္ နားလည္မွဳတရားေတြက ခ်ည္ေႏွာင္ေနတယ္။ဒါေပမဲ့ နားလည္မွဳမရွိတဲ့ သူတို႔က ကၽြန္မဆီကေန ထြက္ခြါသြားပါၿပီ။ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ့ စိတ္ကို ကၽြန္မမုန္းေနတယ္။လူေတြရဲ့ စိတ္ကိုသိေအာင္ မ်က္လံုးေတြဖတ္တတ္ေအာင္ စကားတစ္ခြန္းရဲ့ေနာက္ကြယ္ လူေတြအေၾကာင္းနားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ့ စိတ္ကို မုန္းပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာသြားတယ္။“နင္က ေတာ္ပါတယ္။အရမ္းေတာ္ပါတယ္။ငါတိုထက္ေတာ္ပါတယ္။လူေတြအေၾကာင္းသိတာ အရမ္းေတာ္ပါတယ္။နင္ဟာ ငါတို႔ဆရာပါ”တဲ့။အဲစကားက ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုရင္ “နင္အရမ္းေတာ္လို႔ ငါတိုနဲ႔ ကြဲသြားတာ။နင္ေနာင္တရလိမ့္မ္။လူေတြအေၾကာင္းသိေအာင္ လုပ္ခဲ့တာကို”လို႔ေျပာခ်င္တာ။သူေျပာတဲ့ စကားေနာက္ကြယ္ကဟာကို သိေနတဲ့ ကၽြန္မ။သူတို႔မႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ဟာကို ကၽြန္မကျပင္လို႔မရေအာင္လုပ္ခဲ့မိၿပီ။ကၽြန္မသိေနတာကို မသိခ်င္ပါဘူးလို႔မွ လုပ္လို႔မရေတာ့တာ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မဟာတစ္ေယာက္တည္း။ၾသဂုတ္လ တစ္လလံုး ျပသနာတက္ခဲ့တယ္။စက္တင္ဘာလမွာ ၿပိဳကြဲသြားပါတယ္။ကၽြန္မေၾကကြဲ၀မ္းနည္းေနတဲ့အခါ မရွိခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကၽြန္မအလြန္ခင္မင္ခဲ့ပါတယ္။
ကၽြန္မသည္ ကၽြန္မ၏သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို နားလည္ေပးခဲ့ ေပးဆပ္ခဲ့တာမွန္လွ်င္ ကၽြန္မထံသို႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ ေရာက္ရွိလာပါေစသား...................။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္
(၉.၉.၀၉ အမွတ္တရ ျဖစ္ရပ္)