BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS

Saturday, December 26, 2009

ကံကို ယံုၾကေသာ လူသားမ်ား

ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဘ၀ကို မခံယူခင္တုန္းကေပါ့။ငါဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးရလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးမိလိုက္တိုင္း ပထမဦးဆံုးခံစားလိုက္ရတာက ၀မ္းနည္းမွဳ၊အျပစ္တင္လိုက္မိတာက ကံကို။ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာ ခဏေလးျဖစ္ေပၚလာတဲ့အရာတစ္ခုမွ မဟုတ္ခဲ့တာေလ။ကိုယ္က ဒါျဖစ္ခ်င္တယ္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး တိတိက်က်ေျပာဖူးတာေတာင္ ကံက ျဖစ္ခြင့္မေပးခဲ့ဘူး။မိဘဆိုတာကို အၿမဲေတြးေပးရင္းနဲ႔ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ဘ၀ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိတယ္။

ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး စာခဏျပန္ျပေပးတုန္းကေပါ့။ဆယ္တန္းေျဖမဲ့ကေလးတစ္ေယာက္က လကၡဏာၾကည့္ေပးဖူးတယ္။သူေျပာတာက ဘယ္လိုအေနထားနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေလာက္ပဲျငင္းဆန္ေနေန ဆရာ၀န္ပဲျဖစ္လာလိမ့္မယ္တဲ့။သူေျပာတာအမ်ားႀကီးဆိုေပမဲ့ ကၽြန္မသိလိုက္တာက ဆရာ၀န္ကလြဲလို႔ တျခားအရာေတြကို လုပ္ႏိုင္မွာမဟုတ္သလို ေရြးခ်ယ္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာပါပဲ။၀ါသနာအျပည့္ပါလြန္းလို႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာမဟုတ္ေပမဲ့ ကၽြန္မစိတ္၀င္စားမွဳအျပည့္ထားခဲ့တယ္။တစ္ခါတေလ ေနာင္တရတာမ်ိဳးေတြရွိေနေပမဲ့ ကိုယ္သာဆရာ၀န္မလုပ္ခဲ့ရင္...... ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္ပြားလာႏိုင္တဲ့ကိစၥရပ္ေတြေၾကာင့္ ေနာင္တဆိုတာကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးေမ့ထားပစ္ခဲ့တယ္။

လူဆိုရင္ လူပီသသင့္တယ္။ဆရာ၀န္ဆိုတာလည္း ဆရာ၀န္ပီသရမယ္ဆိုတဲ့အသိစိတ္ေတြက ကၽြန္မတစ္ကိုယ္လံုးကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားခဲ့တယ္။အတတ္ႏိုင္ဆံုး မမွားယြင္းေအာင္ မွားယြင္းသြားရင္လည္း အျပည့္အ၀တာ၀န္ယူႏိုင္ေအာင္ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တယ္။ဒီေနရာမွာ ရွင္းစရာက ရွိလာတယ္။မမွားယြင္းေအာင္လို႔ ေျပာလိုက္ေပမဲ့ မမွားေသာ ေရွ႕ေန မေသေသာ ေဆးသမား ဆိုတဲ့အတိုင္း လူဆိုတာလည္း အမွားမကင္းႏိုင္သူေတြပါ။မွားပါေစဆိုတဲ့စိတ္မ်ိဳး ဘယ္တုန္းက မရွိဘူးဆိုတာကို ဆရာ၀န္တိုင္း ဘုရားအဆူဆူေရွ႕မွာ က်ိန္ဆိုရဲၾကတာခ်ည္းပါပဲ။မွားသြားရင္ေရာ ဆိုတဲ့အခါ ကၽြန္မတို႔ ဘယ္လိုလုပ္ေပးႏိုင္မွာလဲ။ဆရာ၀န္ဆိုတာ ဘုရားတစ္ဆူမဟုတ္သလို ကယ္တင္ရင္လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ပညာတတ္ေျမာက္မွဳ လက္ေတြ႔အသံုးခ်တတ္မွဳေတြနဲ႔ ကုသေပးေနၾကတာပါ။

၀ါသနာပါလို႔ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္စိတ္တကယ္ရွိလို႔ ဆိုၿပီးဆရာ၀န္လုပ္ေနတဲ့သူေတြ နည္းပါတယ္။မတတ္သာလို႔ လုပ္ျဖစ္သြားတယ္ဆိုေပမဲ့ ဆရာ၀န္စိတ္ဓါတ္အျပည့္ရွိတဲ့ဆရာ၀န္ေတြ မ်ားပါတယ္။မွားယြင္းတယ္ဆိုတာကို တာ၀န္ယူမွဳ မယူမွဳ စတာေတြနဲ႔ပဲ ဆိုင္ပါတယ္။ေဆးမတဲ့တာေၾကာင့္ ေရွာ့ရသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ တာ၀န္ယူႏိုင္မွ အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္။ဒီေက့စ္ေတြက ဆရာ၀န္ေလာက ေဆးေလာက မွာ အျဖစ္မ်ားဆံုးေက့စ္ေတြပါပဲ။ဆံုးရွံဳးသြားခဲ့ရင္ တာ၀န္အျပည့္ယူယံုရလြဲလို႔ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္မွာပါလဲ။ရွင္ေအာင္ျပန္လုပ္ေပးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တန္ခိုးရွင္မဟုတ္ေတာ့ ရဲရဲရင္ဆိုင္ျခင္းနဲ႔ပဲ ေျဖရွင္းၾကရတာေပါ့။

ၿပီးေတာ့ မွားယြင္းၿပီး ဗိုက္ဖြင့္တယ္ဆိုၾကပါစို႔။ဘာေရာဂါလကၡဏာမွ မေတြ႔ရင္ ဗိုက္ဖြင့္ရက်ိဳးနပ္ေအာင္ေတာ့ အူအတက္ေလးေတာ့ ျဖတ္ေပးတာ ဓမၼတာပါ။သူက ဘာတာ၀န္မွ မထမ္းေဆာင္တဲ့အျပင္ လူကိုဒုကၡျပန္ေပးႏိုင္တဲ့ အစိိတ္အပိုင္းေလးမို႔ ျဖတ္ထုတ္ေပးေလ့ရွိတာမို႔ ေရာဂါမေတြ႔ေတြ႔ေအာင္ရွာၿပီး ျဖတ္ပစ္တယ္လို႔ အယူအဆမလြဲေစခ်င္ပါဘူး။ဘယ္အရာကိုမွ အေပၚယံအေနအထားနဲ႔ မဆံုးျဖတ္သင့္ပါဘူး။အတြင္းက်က် နက္နဲၿပီး အယူအဆလြဲႏိုင္တာေတြ အမ်ားႀကီးမဟုတ္လား။

မွားယြင္းမွဳ တစ္ခုျဖစ္ပြားၾကတယ္ဆိုၾကပါစို႔။လူနာအေနအထားေပၚမူတည္ၿပီး အေျဖေတြကြဲႏိုင္ပါတယ္။လူနာက ဘာမွမတတ္ႏိုင္တဲ့ ဆင္းရဲတဲ့သာမန္လူတန္းစားျဖစ္ၾကတယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုေနမယ္ထင္ၾကလဲ။ကံတရားဆိုၿပီး မ်က္စိမွိတ္လက္ခံဖို႔မ်ားပါလိ္မ့္မယ္။အဲလို လူတန္းစားေတြက တရားနဲ႔ ေျဖလြယ္ေပမဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့ ဓနရွင္လူတန္းစားေတြက်ေတာ့ေရာ.........အနည္းဆံုးေတာ့ ဆရာ၀န္ရဲ့ အနစ္နစ္အလလ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရတဲ့ ေအာင္ျမင္မွဳ ၿပီးေတာ့ ထိုဆရာ၀န္ရဲ့ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳ အရာအားလံုး ဆံုးရွံဳးရတာပါပဲ။လူတစ္ေယာက္ရဲ့ အသက္ဟာအေရးႀကီးသလို သူရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာ အရွက္စတာေတြကလည္း အသက္ႏွင့္ထပ္တူ အေရးႀကီးပါတယ္။လူနာရွင္ဖက္က ဆံုးရွံဳးလိုက္ရတာက လူနာတစ္ေယာက္တည္းပါ။ဆရာ၀န္ေတြဖက္က ဆံုးရွံဳးလိုက္ရတာက လူနာတစ္ေယာက္ရဲ့အသက္၊ကိုယ္ပိုင္ဂုဏ္သိကၡာ ယံုၾကည္မွဳ စတာေတြပါ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆံုးရွံဳးလိုက္ရပါတယ္။

 အလားတူ ျဖစ္ရပ္မ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မတို႔ဘက္က သတိႀကီးႀကီး ထားယံုေပါ့။ျဖစ္လာရင္ေရာဆိုရင္ ရဲရဲႀကီးရင္ဆိုင္ တာ၀န္ယူရံုကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေၾကာင္းပါ ပါပဲ။ရွင္ေအာင္ ျပန္လုပ္လို႔မရသလို ေတာင္းပန္ရင္လည္း ေက်ႏိုင္တဲ့ကိစၥမ်ိဳးမွ မဟုတ္။ဒီေတာ့ ကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ယူ ေပးတဲ့အျပစ္ဒဏ္ကို ခံယံုရလြဲရင္ ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္စြမ္းရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။အလားတူကိစၥရပ္မ်ိဳး ထပ္ျဖစ္ပြားလာရင္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ၾကယ္တစ္ပြင့္ေၾကြသြားသလို ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ေနာက္ထပ္ဆံုးရွံဳးရဦးမွာပါပဲ။

ေနာက္ထပ္မမွားေအာင္ဆိုေတာ့ စာလိုေပလိုေျပာရမယ္ဆိုရင္ practice practice practice repeatedly ေပါ့။ေလ့က်င့္မွ ျပည့္၀မယ္ဆိုသလိုေပါ့။အေတြ႔အႀကံဳ ရေအာင္မ်ားမ်ားထပ္ေလ့လာ လက္ခ်ာႏုတ္ေတြ handout ေတြ၊references ေတြ မ်ားမ်ားဖတ္၊ကုသေသာလူနာေတြ ေဘးကင္းေပ်ာက္ကင္းပါေစဆိုၿပီး ေန႔တိုင္းဆုေတာင္း ပရိတ္ေတြအကုန္ရြတ္ရံုကလြဲလို႔ လူနာရဲ့ ကံတရားေတြကိုေတာ့ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တာကေတာ့ လက္ခံဖို႔ သင့္ပါတယ္။ေက်ာင္းတက္စဥ္တုန္းက ဆရာတစ္ေယာက္ေျပာျပဖူးတာတစ္ခုကေတာ့ ဆရာ၀န္ျဖစ္မွပဲ ဘုရားစာအကုန္ရ ပရိတ္ေတြ အလြတ္ရေတာ့တယ္တဲ့။

ဆရာ၀န္ေတြလည္း မျမင္ရတဲ့ကံကို ေသတၱာထဲမွာ ပန္ဒိုရာ ခ်န္ထားခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ႔ ကယ္တင္ကုသေနၾကတဲ့ ကံ ကံ၏အက်ိဳးကို ယံုၾကည္ေနၾကေသာ သာမန္လူသားမ်ားသာ ျဖစ္ေနၾကပါေတာ့တယ္။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~၂၇.၁၂.၀၉ 


P.S - ဒီစာကို ကၽြန္မစိတ္ေတာ္ေတာ္ေလွ်ာ့ၿပီး ၿပီးေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုးအမွားမရွိေအာင္ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ေဘးထြက္ေနၿပီးမွ ျပန္၀င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ကၽြန္မခံယူခ်က္အေနနဲ႔ ရွင္းျပျခင္းသတ္သတ္သာျဖစ္ပါတယ္။ေအာက္ပါ ေမးလ္ေလးေၾကာင့္ မုန္တိုင္းကင္းစင္ၿပီး ဂယွက္ေလးၿငိမ္ခ်ိန္မွာ ေရးသားလိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ အျပစ္ပံုခ်ျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ကိုယ္ပိုင္ယူဆခ်က္ေလးနဲ႔ ေရးသားထားျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ အမွားအယြင္းပါသြားရင္လဲ နားလည္ေပးၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ဆုိလိုခ်င္တာနဲ႔ လြဲေနရင္လည္း သည္းခံၿပီး ဖတ္ေပးၾကတဲ့ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေဒါက္တာပန္းရင့္ေရာင္ ခင္ဗ်ာ...
ကၽြန္ေတာ္၀င္ေရာက္ေဆြးေႏြးအၾကံေတာင္းထားပါတယ္ေဒါက္တာ။
ေဒါက္တာေအာက္ကလင့္မွာ သြားေရာက္ဖတ္ရႈေစလိုပါတယ္။
ေဒါက္တာအေနနဲ႕ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္မို႕ ဆရာ၀န္ေတြဘက္ကကာကြယ္ထားတာ
ကၽြန္ေတာ္လက္ခံပါတယ္။ ဒါမဲ့ အလားတူကိစၥမ်ိဳးျဖစ္လာခဲ့ရင္ဆိုၿပီး
အၾကံေပးေဆြးေႏြးထားတာ လံုး၀မေတြ႕ရပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္လုိခ်င္တာမည္သူ႔မွာအျပစ္ရွိသနည္းမဟုတ္ဘူးေဒါက္တာ။
မည္ကဲ့သို႔ေျဖရွင္းၾကမည္နည္း ဆိုတာကိုပါ။
ေဒါက္တာဆီကအဲဒီအၾကံဥာဏ္ေလးေတြကိုလည္းအားလံုးကို
ဖတ္ရႈခ်င္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ဆုိတဲ့အသိုင္းအ၀ိုင္းကိုကၽြန္ေတာ္အရမ္းေလးစားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္မက္ခဲ့တဲ့အိမ္မက္တစ္ပုဒ္မို႕ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူ႕ကိုမွမေစာ္ကားပါဘူးေဒါက္တာ။
ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာတဲ့ forward mail တိုင္းကိုကၽြန္ေတာ္တေလးတစားဖတ္တတ္လို႕
ေဒါက္တာ့ကိုကၽြန္ေတာ္ reply လုပ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ေဒါက္တာအေနနဲ႕ၾကိဳဆိုမယ္လုိ႔ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ေမွ်ာ္ေနမယ္ေဒါက္တာ...
                                                                                               ေလးစားစြာျဖင့္
                                                                                                     ဟိန္းညီ
ကိုဟိန္းညီ ေက်နပ္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ရွင္။



စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Friday, December 25, 2009

မလြမ္းခ်င္ဘူး ခရစ္စမတ္ရယ္

ခရစ္စမတ္သီခ်င္းဆိုသံ သဲ့သဲ့ၾကားေနရတယ္။မၾကာမီပင္ ကၽြန္မအိမ္ေရွ႕သို႔ေရာက္လာၾကေတာ့မယ္။ခရစ္စမတ္နားနီးေတာ့ သီခ်င္းဆိုသံေလးေတြကို တစ္ၿမိဳ႕လံုးအႏွံ႕ၾကားေနရတယ္။ေအာ္..........ဘာလိုလိုႏွင့္ခရစ္စမတ္ေတာင္
ေရာက္ေတာ့မွာပါလားေနာ္။အသိစိတ္ေတြကို သတိမရေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ေမ့ထားေပးမဲ့ ခြဲခြါခဲ့ရသည္ကိုေတာ့ဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရခဲ့ပါ။

“နီးလ်က္နဲ႔ေ၀း မဆံုးႏိုင္လို႔ေဆြး တကယ္ဆိုခ်စ္ခဲ့ၿပီးမွ လမ္းခြဲဖို႔ကို လံုး၀မေတြးေၾကး......” ညီမေလးဖြင့္လိုက္ေသာသီခ်င္းက ကၽြန္မခံစားခ်က္ႏွင့္လာတိုက္ဆိုင္ေနျပန္တယ္။အခ်ိန္ေတြဘယ္လိုၾကာၾကာမေမ့ႏိုင္ေသးဘူး လြမ္းေနဆဲပါဆိုတာကေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။

တစ္ခ်ိန္တုန္းကေပါ့။ကၽြန္မတို႔ျခားမွာ ဘာမွမရွိခ်င္တုန္းကေပါ့။ခရစ္စမတ္နီးၿပီဆိုတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔လိုက္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာသီခ်င္းေတြလိုက္ဆိုခဲ့ၾကတယ္။ကိုယ့္ပြဲမဟုတ္ေပမဲ့ တကယ္လိုေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာ ဘာျပသနာမွ မေတြ႔ေတာ့မဲ့အတိုင္းပဲေပါ့။ဘုရားေက်ာင္းထိလိုက္သြားၿပီးေတာ့ မုန္႔ေတြစားၾကရတာလဲ တကယ္ကိုေပ်ာ္စရာပါပဲ။ခရစ္စမတ္ေန႔မွပဲ အေျဖေပးခဲ့ေတာ့ ခရစ္စမတ္ဆိုတာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ အထိန္းအမွတ္ေန႔ေလးလည္း ျဖစ္ျပန္ေတာ့ တကယ့္ကို အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ခဲ့တယ္။

မုန္တိုင္းမတိုက္ခင္ ေလျပည္ေလညင္းလာသလိုပါပဲ။ေလျပည္ေလညင္းေလးေတြနဲ႔ ခရစ္စမတ္ရက္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္သန္းမယ္လို႔ ႏွစ္တိုင္းအားခဲ့ထားၾကတယ္။ဒါေပမဲ့ မထင္မွတ္ေသာ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ခ်စ္လ်က္နဲ႔ေ၀းခဲ့ၾကရတယ္။တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ခရစ္စမတ္ေန႔ၾကီးျဖစ္ေနတယ္။လမ္းခြဲခဲ့ေတာ့လည္း ခရစ္စမတ္.................။

“Merry Christmas To U all!”ဆိုေသာ အသံေၾကာင့္ အေတြးစေတြပ်က္သြားတယ္။ေအာ္...........မနက္ျဖန္ဆိုရင္ ခရစ္စမတ္ပါလား။သတိတရ မလြမ္းခ်င္ေပမဲ့ လြမ္းဖို႔ကို လာလာဖန္ေနျပန္တယ္။တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ထပ္ေတြ႔ႏိုင္မလားဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မွ်င္မွ်င္ေလးေန႔ ခရစ္စမတ္ကိုျဖတ္သန္းရပါဦးမယ္။အရမ္းကို တမ္းတမ္းတတေတြ႔ခ်င္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ေပမဲ့ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ထပ္ျမင္မိပါေသးတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ေျပာၾကတယ္။လြမ္းတယ္ဆိုတာလည္း ဖီးတစ္ခုပဲတဲ့။ခ်စ္တတ္ရင္ လြမ္းတတ္ရမယ္။ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မကို မခ်စ္တတ္ဘူးေျပာခ်င္ေျပာပါေစကြယ္။တကယ္ကို မလြမ္းခ်င္ဘူး ခရစ္စမတ္ရယ္။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~၂၅.၁၂.၀၉(ခရစ္စမတ္ေန႔အမွတ္တရ)

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Monday, December 21, 2009

မေ၀းေတာ့ေသာ အနာဂါတ္

ခြဲခန္းထဲက ထြက္လာေသာအခါ လူတစ္ကိုယ္လံုးပင္ပန္းေနသည္။ဆာဂ်င္တစ္ေယာက္ဘ၀ကို စတင္ေရြးခ်ယ္ကတည္းက ပင္ပန္းခံႏိုင္ရမည္။ျပတ္သားရမည္။အသည္းမာရမည္ဆိုတာေတြကို ႀကိဳသိၿပီးသား။တစ္ညလံုးမအိပ္ရေသးေသာ္လည္း ပစ္ထားလို႔မရေသာ ေနရာမ်ားကို သြားေရာက္ရဦးမည္။ေဆးရံုေအာက္သို႔ေရာက္သည္ႏွင့္ ေႏြးေထြးေသာ ရိပ္ၿမံဳဟု အမည္ေပးထားေသာ မိဘမဲ့ေဂဟာေလးကို ဦးတည္သြားလိုက္သည္။မိဘမဲ့ကေလးေတြ၏ဘ၀ကို ျမင့္တင္ဖို႔ ရည္မွန္းၿပီး တည္ေဆာက္ခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္ဦးရြက္ေတာ့ မျပဳႏိုင္ေပ။ေဆးရံုအလုပ္ႏွင့္ လူနာေတြက ရွိေသးသည္။ကေလးေတြကို ဦးစီးဖို႔ လံုေလာက္ေသာလစာႏွင့္ ေစတနာေကာင္းေသာ ဆရာဆရာမမ်ားကို ခန္႔အပ္တာ၀န္လြဲထားျခင္းျဖင့္ အဆင္ေျပေခ်ာေမာေနသည္။လိုအပ္ေသာ အေထာက္အပံ့ေတြကို ကၽြန္မလုပ္အား မမ၏လုပ္အားႏွင့္ အလွဴရွင္မ်ားအကူအညီျဖင့္ တည္ေထာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။

မိဘမဲ့ေဂဟာေလးတြင္ လိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ၾကည့္ရွဴၿပီးေနာက္ အိမ္သို႔ျပန္ရန္ျပင္ရသည္။အိမ္အတြက္ မနက္စာျပင္ဆင္ဖို႔လည္း အခ်ိန္ေပးရဦးမည္။ယေန႔ေတာ့ ေဆးရံုထပ္သြားႏိုင္မည္လားေတာင္ မသိေပ။ညဖက္ အလုပ္မ်ားေသာေန႔မ်ားတြင္ ေဆးရံုကို သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္းပန္ၿပီး လြဲရသည္။စပ္တူေထာင္ထားေသာ သူငယ္ခ်င္းမို႔ ေထြေထြထူးထူး ေျပာရန္ေတာ့မလိုေပ။ျပည္သူ႔ေဆးရံုလို ေစ်းႏွဳန္းခ်ိဳသာစြာ လက္ခံကုသေပးၿပီး ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္ေသာ လူမ်ားကို အခမဲ့ကုသေပးေသာ စနစ္ထားရွိထားသည့္ေဆးရံုေလးမို႔ အလုပ္ပါးသည္ကို မရွိတတ္ေပ။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ထူးထူးဆန္းဆန္းမနက္စာျပင္ဆင္ထားေပးေသာ မမေၾကာင့္ အလြန္၀မ္းသာသြားသည္။ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးလိုက္ၿပီး ထမင္းစားခန္းသို႔ ေရာက္ေတာ့ လူစံုေနေလၿပီ။စားေသာက္ေနရင္းႏွင့္ပင္ ေဖေဖက `ရိပ္သာကို သမီးဒီေန႔ လာမွာလား´ဟု ေမးသည္။မိသားစု စုေပါင္းကာ မိုးကုတ္တရားရိပ္သာတစ္ခု ေဆာက္လွဴထားသည္။ေဖေဖက အမွန္တကယ္လည္း တရားသမားစစ္စစ္ျဖစ္သည္။`ရိပ္သာကို ညေနက်ရင္ လာၿပီး က်န္းမာေရးလာစစ္ေဆးေပးပါ့မယ္´ဟု ေျပာလိုက္သည္။တရားစခန္း၀င္ေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ရိပ္သာေတြကိုလွည့္လည္ကာ အခမဲ့ေဆးကုသေသာအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေလသည္။

မီးဖို၀င္ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးေတာ့ စာၾကည့္တိုက္ေလးကို ေျပးရေလသည္။စာေပ၀ါသနာပါလြန္းလို႕ စာၾကည့္တိုက္တစ္ခုေထာင္ခဲ့သည္။စာၾကည့္တိုက္တင္မက တစ္ေနရာတည္းတြင္ အဆင္ေျပေအာင္ အင္တာနက္ကေဖးႏွင့္ snack bar ေလးပါတြဲဖြင့္ထားသည္။ထိုေနရာမ်ားကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရသူမ်ားႏွင့္သာ လြဲထားရသည္က မ်ားပါသည္။လုပ္ခ်င္တာေတြက မ်ားၿပီး အရမ္းႀကီးအခ်ိန္မေပးႏိုင္ေပ။ဆိုင္အတြက္လိုအပ္ေသာ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းမ်ားကို မမဆိုင္ကေန အႏိုင္က်င့္ယူေနက်မို႔ မမကေတာ့ မ်က္ခုံးခဏခဏလွဳပ္ေနေလသည္။

အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ မနားအားေသးေပ။အင္ဂ်င္နီယာမႀကီးႏွင့္ ဓါတ္ခြဲမွဴးႀကီးက အိမ္မွာ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္ေနေလသည္။ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတုန္းက စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ၾကေသာ ဘာသာေရးသင္တန္းေက်ာင္းကိစၥကို လာတိုင္ပင္ျခင္းျဖစ္သည္။ကခ်င္ျပည္နယ္ဆိုေသာ္လည္း ဗုဒၶဘာသာကေလးေတြအတြက္ လူငယ္ျပဳျပင္ေရးစခန္းေလးမို႔ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပေနပါသည္။ဆရာေတာ္မ်ားကိုဖိတ္ေခၚၿပီး တရားျပေစျခင္း၊အပတ္စဥ္ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္းမ်ားအျပင္ ေဟာေျပာပြဲမ်ား၊ေႏြရာသီ camp မ်ားျဖင့္ လူငယ္ေတြကို ဘာသာေရးအျပင္ အျခားလူမွဳကိစၥအ၀၀ကို သင္ၾကားေပးေနေသာ္ သင္တန္းေက်ာင္းေလးသာျဖစ္သည္။သူငယ္ခ်င္းေတြလာရင္းကိစၥကလည္း ပန္းခ်ီ၊ဓါတ္ပံုစသည့္ အႏုပညာ သင္တန္းမ်ားတိုးခ်ဲ႕ရန္အတြက္ တိုင္ပင္ျခင္းေပ။

သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္သြားေတာ့ တစ္ေရးတေမာအိပ္လိုက္သည္။တစ္ေနကုန္ပင္ပန္း ညကလည္း မအိပ္ရေသးသည္မို႔ အနားယူလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။အိပ္ယာႏိုးေတာ့ ညီမေလးဆီက ဖုန္းလာေလသည္။ေဆးေက်ာင္းတက္ေနေသာ ညီမေလးကို လိုအပ္သည္မ်ားမွာၾကားရေသးသည္။ညီမေလးကို အစစအရာရာအဆင္ေျပေစခ်င္သည္။ညေနေစာင္းသည္ႏွင့္ ရိပ္သာသို႔သြားရေသးသည္။ဘိုးဘြားမ်ားကို စစ္ေဆးကုသေပးၿပီးေနာက္ တရား၀င္ထိုင္ကာ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳယူလိုက္သည္။အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ ေရမိုးခ်ိဳးစားေသာက္ကာ အြန္လိုင္းတက္ကာ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္ေတြ႔ဆံုမိသည္။တစ္ခါတရံစာအုပ္ဖတ္ျခင္း စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ အနားယူရသည္။တစ္ခါတရံလည္း တစ္ေယာက္ေသာသူကို ဂီတာတီးျပတတ္ပါသည္။

ကၽြန္မ၏ခင္ပြန္းကေတာ့ ကၽြန္မကို သိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္တတ္သူမဟုတ္ေပ။ကၽြန္မက သူ႔ကိုယံုသလို သူကလည္း ကၽြန္မကို ယံုၾကည္သည္။ကၽြန္မလူနာေတြ ကၽြန္မလူမွဳေရးကိစၥေတြႏွင့္ ပတ္ရွဳပ္ေနကာ အခ်ိန္သိပ္မေပးႏိုင္သည္ကို နားလည္ေပးသည္။ကၽြန္မအလုပ္ကို သူနားလည္သလို သူ႔ကိုလည္း ကၽြန္မနားလည္သည္။မိဘသေဘာက် တည္ေထာင္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း နားလည္မွဳကိုယ္စီႏွင့္ ရပ္တည္ခဲ့ၾကသည္။ကၽြန္မလုပ္ငန္းတြင္ သူ႔ကို ၀င္မကူခိုင္းေသာ္လည္း တစ္ခါတရံ (ကၽြန္မအရမ္းအလုပ္မ်ားေနေသာအခါ) သူ႔ဘာသာလာကူညီတတ္သည္။ကၽြန္မမိဘ ကၽြန္မ အစ္မ ကၽြန္မ ညီမေလး မည္သည့္ေနရာမွာမွ ၀င္မပါတတ္ေသာ သူ႔ကိုလည္း ေက်ဇူးတင္ပါသည္။ကၽြန္မဘ၀တြင္ မိသားစုက ပထမဆိုတာကို သိနားလည္သူမို႔ အရမ္းျပသနာမရွိပါ။တစ္ေနကုန္အလုပ္ပင္ပန္းလာေသာ ကၽြန္မႏွင့္ သူ႔ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ေလးႏွင့္ အဆင္ေျပေနေသာ ကၽြန္မတို႔ၾကားတြင္ နားလည္မွဳ ကိုယ္ခ်င္းစာမွဳ အထင္ႀကီးမွဳ ေလးစားမွဳ ေမတၱာတရား စသည္ႏွင့္လြမ္းၿခံဳထားပါသည္။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~၂၁.၁၂.၀၉

မမ၀ါ တဂ္ကို ျပန္ေျဖျခင္းျဖစ္ပါသည္။မမ၀ါေျပာတာနဲ႔ ကိုက္ညီလားေတာ့မသိေပမဲ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းခ်ေရးလိုက္တာပါ။မွတ္မွတ္ရရတဂ္ေပးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ကၽြန္မလုပ္ခ်င္တာေတြက ေနာင္၅ႏွစ္ၾကာရင္ အကုန္မျဖစ္ႏိုင္ေပမဲ့ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ ႀကိဳးစားလိုက္ရင္ေတာ့ မေ၀းေသာအနာဂါတ္မွာ ျပည့္၀ႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။အိမ္ေထာင္ဖက္ အိမ္ေထာင္ေရးလို႔ေျပာထားလို႔ ေရးလိုက္ရေပမဲ့ single ျဖစ္ဖို႔က မ်ားေနပါတယ္။နားလည္ေပးႏိုင္ၿပီး မခ်ဳပ္ခ်ယ္တတ္တဲ့သူေတြ႔ဖို႔က ရွားတယ္ေလ။ကၽြန္မက မိန္းမ၀ါဒီ စစ္စစ္၊မာနက မိုးထိုး၊စြတ္ဖက္တာက မႀကိဳက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ေတြ႔ပါ့ေတြ႔ပါ့မလားပဲ။သာယာေပ်ာ္ရႊင္ၿပီး ေအာင္ျမင္တဲ့အိမ္ေထာင္ေရးကေတာ့ ုျဖစ္လာမယ္ မထင္ပါဘူး။ခုေလာေလာကေတာ့ single ေပါ့ေနာ္။အိမ္ေထာင္ဖက္အေပၚ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာသတ္မွတ္ခ်က္ ေတြနဲ႔ မသတ္မွတ္ပဲ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ ေရြးခ်ယ္မယ္ဆိုတာကေတာ့ အမွန္အကန္ပါပဲရွင္။

အားလံုးအဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလ်က္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Friday, December 18, 2009

ကၽြန္မ စာတစ္ပုဒ္ကို ဘယ္လိုအသက္သြင္းေလ့ရွိသလဲ

ကၽြန္မစာေရးတဲ့အခါ ဘယ္လိုေရးေလ့ရွိလဲ.........???????စာေတြ ေရးတယ္ဆိုတာကလည္း သိလြန္းတတ္လြန္းလို႔ ေရးခဲ့ျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။၀ါသနာအရမ္းပါလို႔ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။အရမ္းကို ရူးသြပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာေရးျခင္းကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့အခါ ကၽြန္မဘယ္လိုဖန္တီးခဲ့လဲ ဖန္တီးေနလဲဆိုရင္ ကိုယ္တိုင္၀င္ခံစားရင္း ေရးခဲ့ပါတယ္။စာတစ္ပုဒ္ ဘယ္လိုစာအမ်ိဳးအစားပဲျဖစ္ျဖစ္ မေရးခင္ကတည္းက အာရံုရေအာင္ ခံစားလို႔ရေအာင္ အရင္ဆံုးႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ၿပီးေတာ့မွ စာေတြကို ဘေလာ့ဒ္မွာတင္ဖို႔ေရးတယ္။တစ္ခါတစ္ခါဆိုရင္ မုဒ္သြင္းလို႕ မရလို႔ မေရးျဖစ္တဲ့အခါလည္း ရွိပါတယ္။စိတ္ရွဳပ္လြန္းတဲ့အခါက်ရင္ ဘယ္လိုမွ ဖီးမလာေတာ့ပါဘူး။:(

ဇာတ္ေကာင္ေနရာေတြမွာ ကိုယ္တိုင္ခံစားၿပီးေရးတဲ့အခါ ကၽြန္မမိန္းကေလးဇာတ္ေကာင္ေနရာဖက္ကပဲ ၀င္ေလ့ရွိပါတယ္။တစ္ခါတေလ ကၽြန္မလုပ္ေနတတ္တဲ့အရာေလးေတြကို ထည့္ၿပီးသရုပ္မိတာေလးေတြလည္းရွိပါတယ္။ဥပမာ ေကာ္ဖီႀကိဳက္တာတို႔ေပါ့ေနာ္။အရမ္းမုဒ္၀င္သြားတဲ့အခါ မိန္းကေလးဇာတ္ေကာင္က ကိုယ္တိုင္လိုျဖစ္ၿပီး ကၽြန္မရဲ့စိတ္ေနစိတ္ထားတို႔ပါ ေရာေႏွာသြားတာေလးေတြကို ကၽြန္မျပန္ဖတ္ၾကည့္တိုင္းေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။မိသားစုကို ပထမဦးစားေပးတာတို႔ဆိုရင္ ကၽြန္မရဲ့ပင္ကိုစိတ္ဓါတ္ေလးေတြျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မစာေရးတဲ့အခါ ဖီးလာတာနဲ႔ လက္တမ္းေကာက္ေရးတင္လိုက္တဲ့အခါ ရွိသလို ႀကိဳတင္ Plan ခ် mood သြင္းၿပီးေရးတဲ့အခါေတြလည္းရွိပါတယ္။ဥပမာ - အမွတ္တရ ႏွင္းဆီ ကိုက်ေတာ့ ႀကိဳတင္စိတ္ကူးၿပီး ေရးခဲ့ေပမဲ့ ေႏြးေထြးခိုင္မာေသာ လက္တစ္စံုကိုက်ေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္တာနဲ႔ တစ္ခါတည္း ခ်ေရးလိုက္တာမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္မဆက္ရန္ ထားေလ့ရွိတာကလည္း တစ္ခါတေလ စာရိုက္ဖို႔ မအားေတာ့တာရယ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ၿပီး ခံစားလို႔မရေတာ့လို႔ ခဏပစ္ထားလိုက္တာေလးေတြလည္းရွိပါတယ္။ကၽြန္မလည္း ဆက္ရန္တို႔ ဆက္ေရးပါမည္တို႔နဲ႔ မခ်န္ခ်င္ပါဘူး။ခ်န္လိုက္တာနဲ႔ ထိုဇာတ္လမ္းတစ္ခုလံုး စာတစ္ပုဒ္လံုးကို ကၽြန္မေခါင္းထဲမွာ ရင္ထဲမွာ အၿမဲထည့္ထားမိတယ္။အခ်ိန္မေရြးျပန္ေရးႏိုင္ေအာင္ အဆင္သင့္ေအာင္ လုပ္ထားရေတာ့ အရမ္းပင္ပန္းပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ေလးဘက္နာအခံရွိေတာ့ စာမ်ားမ်ားရိုက္မိရင္ အဆစ္ေတြ လက္ေခ်ာင္းဆစ္ေလးေတြပါမက်န္ ကိုက္ခဲလာတတ္ေတာ့ စာရိုက္ရတာ သိပ္အဆင္မေျပတာနဲ႔ ဆက္ရန္ ေလးေတြ ထားမိတာကို ဒီကေနပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္။

ေသဆံုးသြားေပးရမဲ့ အဆံုးသတ္ဆိုရင္ တစ္ခါတေလ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ကို ေသသြားတယ္လို႔ကို ခံစားရေလာက္ကိုပဲ ကၽြန္မစာေတြနဲ႔ ကၽြန္မတစ္သားထဲ က်သြားပါတယ္။စာတစ္ပုဒ္ေရးေနရင္ ကၽြန္မဘာေတြမွားေနလဲ ဘာေတြလြဲေနလဲ မျမင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကိုပဲ ခံစားေနလြန္းလို႔ အေရးအသားမွားယြင္းတာတို႔ လြဲမွားေနတာတို႔ေတြ ျဖစ္ေနတတ္ေလ့ရွိပါတယ္:) ။

ဒီပို႔စ္ေလးေရးျဖစ္တာကလည္း ကၽြန္မဘာေရးရမွန္းမသိတာနဲ႔ စိတ္ကူးေပါက္ရာေလးကို ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ခုတေလာ စိတ္ရွဳပ္ေနတာေရာ ညစ္ေနတာပါေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ စာေရးလို႔မရေအာင္ျဖစ္ေနလို႔ ဘာမွမေရးျဖစ္ေသးတာပါ။သစၥာရွိရွိ မုန္းေနမယ္ ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေလးကို အစပ်ိဳးၿပီး ဆက္မေရးႏိုင္ေသးတာလည္း ၾကာေနပါၿပီ။အတတ္ႏိုင္ဆံုးပို႔စ္ေတြ ဆက္တိုက္တင္ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ကၽြန္မဘေလာ့ဒ္ေလးကို လာလည္ဖတ္ရွဳေပးၾကတာကို အရမ္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~၁၈.၁၂.၀၉

အားလံုး ေရာဂါဘယကင္းေ၀းၿပီး အဆင္ေျပပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလ်က္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Tuesday, December 8, 2009

အနာပါသြားေသာ ပန္းသီး

ကခ်င္ျပည္နယ္၏ အခ်က္အခ်ာက်ေသာၿမိဳ႕မဟုတ္ေပမဲ့ သမိုင္း၀င္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေသာ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕သည္ ေအးခ်မ္းၿပီး ေနလို႔ေကာင္းလွပါသည္။ထိုၿမိဳ႕တြင္ snack bar ႏွစ္ခုသာရွိပါသည္။တစ္ခုမွာ friendship ဟိုတယ္ေျမညီထပ္တြင္ တည္ရွိၿပီး ေနာက္တစ္ခုမွာ ျပည္သူ႔ေဆးရံု၏ အေရွ႕ဖက္တြင္ တည္ရွိပါသည္။ထိုဆိုင္မ်ားတြင္ လူေပါင္းစံုစားေသာက္ၾကသည္။တစ္ခ်ဳိ႕က ေပ်ာ္ရႊင္စြာ၊တစ္ခ်ိဳ႕က အလုပ္ကိစၥေၾကာင့္ ထိုထုိေသာကိစၥမ်ားႏွင့္ ၀င္ေရာက္စားေသာက္ေနၾကသည္။
ေန႔လည္ခင္း ေနပူပူက်ဲက်ဲအခ်ိန္ ဆိုင္အတြင္း လူရွင္းေနလ်က္ရွိသည္။ထိုဆိုင္ထဲသို႔ တည္ၾကည္ေသာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္၀င္လာသည္။ထို႔ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္မွာပင္ လူတစ္ေယာက္ထပ္၀င္လာသည္။သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေအာင္ စကားေျပာဆိုၾကၿပီးေနာက္ သူမသည္ ထိုသူက ပန္းသီးတစ္လံုးေပးကာ ထြက္ခြါသြားေလသည္။သူသည္လည္း ပန္းသီးကို ေသခ်ာၾကည့္ကာ ျပန္ထြက္သြားေလသည္။ထုိျဖစ္ရပ္ကို ျမင္ေတြ႔သူတိုင္း အံ့ၾသစြာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

ကၽြန္မသည္ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕သို႔ တာ၀န္က်သည့္အခါ ေဆးရံုေရွ႕က snack bar ေလးကိုသေဘာက်သည္။ကၽြန္မေနေသာ ၀န္ထမ္းတိုက္ခန္းႏွင့္လည္း သိပ္မေ၀းပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိလွေသာ ထိုဆိုင္ေလးကို သေဘာက်သည္မွာ မဆန္းေပ။ထိုဆိုင္ေလးကို တာ၀န္က်စကတည္းက ေန႔စဥ္အခ်ိန္အားလွ်င္ အားသလိုထိုင္ေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ ထိုဆိုင္ကလူေတြပင္ ကၽြန္မကို မွတ္မိေနေလသည္။
အလုပ္နားရက္ တစ္ခုေသာ ညေနခင္းတြင္ ကၽြန္မသည္ ထုိဆိုင္ေလးကို လာကာေကာ္ဖီေသာက္ရင္း စာအုပ္ထိုင္ဖတ္ေနေလသည္။ပန္းသီးတစ္လံုးကိုလည္း အလံုးလိုက္ကိုက္စားကာ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ကၽြန္မလက္ရွိရပ္တည္မွဳကိုေမ့ေလ်ာ့ကာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းစာအုပ္ထိုင္ဖတ္ရင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၿပံဳးရယ္ေနမိသည္။
ေထာင့္က်က်ေနရာတစ္ခုတြင္ ထိုင္ကာ အားရပါးရ ပန္းသီးကိုက္စားေနေသာ ထိုအမ်ိဳးသမီးကို သူစိတ္၀င္စားမိသည္။တစ္ခ်က္ခ်က္တြင္ အသံမထြက္ပဲရယ္ကာ ၿပံဳးေနေသာ သူမ၏အမူအရာက ဆြဲေဆာင္မွဳရွိလွေပ။သူလည္း ေလာကႀကီးကိုေခတၱေမ့ထားကာ သူမကိုစိတ္လြတ္လက္လြတ္ပင္ ေငးေနလိုက္သည္။
တစ္စံုတစ္ေယာက္ကၾကည့္ေနလွ်င္ အလိုလိုသိေနတတ္ေသာ ကၽြန္မ၏ပင္ကိုခံစားမွဳေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေခတၱအကဲခတ္လိုက္သည္။ကၽြန္မကို ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ၾကည့္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ကၽြန္မစိတ္ေလသြားသည္။ကၽြန္မ၏ပံုစံုကပဲ လူစိတ္၀င္စားစရာ ျဖစ္ေနလားဟု ေတြးကာဆိုင္ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူ႔မွ ကၽြန္မကို စိတ္မ၀င္စားၾကေပ။(ထိုသူက လြဲလို႔)တမင္တကာၾကည့္ေနမွန္းသိေသာ္လည္း ေအးစက္စက္အက်င့္ေၾကာင့္ ဘာမွမခံစားရသလို စာအုပ္ကိုပဲ ဆက္ဖတ္ေနလိုက္သည္။
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္လင့္သြားေသာအခါ ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူေတြေတာင္ က်ဲေနၿပီ။ထိုမွ ကၽြန္မဆိုင္ထဲက ထြက္ကာ ဆိုင္ကယ္စီးၿပီး ျပန္ခဲ့ေလသည္။
သူမေနာက္သို႔ တိတ္တိတ္ေလး လိုက္ခဲ့သည္ကို သူမကမသိေပ။သူမ၀င္သြားေသာေနရာက ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကို ေမာ့ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဒါက္တာ မြန္းျပည့္ေအာင္ ဟူေသာ နာမည္ႏွင့္ ဘြဲ႕ေတြေရးထားသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ဘာရယ္မဟုတ္ေပမဲ့ သူ႔အတြက္ အလုပ္တစ္ခုရသြားေလသည္။
မနက္ခင္းဆိုလွ်င္ ၈နာရီဂ်ဴတီဆင္းရေသာေၾကာင့္ အလုပ္သြားရန္ ေအာက္ထပ္သို႔ဆင္းကာ တံခါးအဖြင့္ သံဘန္းတံခါးတြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ပို႕စကတ္ေၾကာင့္ လန္႔သြားသည္။`မ အတြက္ ´ဟုေရးထားေသာ ခပ္ေသာ့ေသာ့စာေၾကာင့္ မဆီမဆိုင္ မ်က္၀န္းကိုယ္ေတာ္ကို သြားသတိရလိုက္ေသးသည္။တစ္ဖက္ကလည္း ဒီစာေန႔တိုင္းေရာက္ကာ သူမ်ားေတြသိသြားလွ်င္ မေကာင္းဘူးဆိုေသာ အသိကလည္း ၀င္ေရာက္လာေလသည္။နံနက္ခင္းဆိုလွ်င္ ေရာက္လာတတ္ေသာ ပို႔စကတ္အခုေရမွာ ၃၀ ရွိေလၿပီ။ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္းမသိေသာ္လည္း တစ္လလံုးလံုး မနက္တိုင္း လာထားႏိုင္သည့္ လူကို သိခ်င္မိေသာ္လည္း ေစာင့္ၾကည့္ရန္လည္း စိတ္မ၀င္စားေပ။
တစ္ညလံုး ခြဲခန္း၀င္ထားရေသာေၾကာင့္ တစ္ကိုယ္လံုးႏြမ္းလ်ေနသည္။မနက္ခင္းေစာေစာ တိုက္ခန္းသို႔ျပန္အလာ တံခါးသံဘန္းတြင္ ပို႔စကတ္လာခ်ိတ္ေသာ သူ႔ကို မထင္မွတ္ပဲ သိသြားေလသည္။သူကလည္း ရုတ္တရက္ ကၽြန္မကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ လန္႔သြားပံုရသည္။ကၽြန္မပဲ မျမင္ဟန္ေဆာင္က သြားလိုက္ရေတာ့မလိုလိုႏွင့္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ေပ။ေနာက္မွ သူလည္း သတိရကာ ထြက္သြားေလသည္။ကၽြန္မသည္ အသံထြက္ေအာင္ ဟတ္ခနဲ တစ္ခ်က္သာရယ္လိုက္ၿပီး ပို႔စကတ္ေလးကို အသာျဖဳတ္ယူလိုက္သည။
အလုပ္မ်ားလြန္း၍ မထိုင္တာၾကာေနေသာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးကို ေျခဦးလွည့္မိသည္။ထံုးစံအတိုင္း ေကာ္ဖီမွာကာ စာအုပ္ဖတ္ရင္း ပန္းသီးထိုင္စားေနလိုက္သည္။ေကာ္ဖီ ဘယ္အခ်ိန္လာခ်သြားမွန္းမသိေသာ္လည္း ေကာ္ဖီေသာက္ရန္ျပင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ ပန္းသီးတစ္လံုးႏွင့္ စာတစ္ေစာင္ ပါလာသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။`မကို ခ်စ္တယ္´ ဟု ခပ္ေသာ့ေသာ့ေရးထားေသာ စာေလးကိုဖတ္ကာ ရင္ထဲမွာ ေႏြးသြားသည္။စာအုပ္သာ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ မူမပ်က္ဖတ္ေနေသာ္လည္း တကယ္တမ္းရင္ခုန္ေနေလသည္။
နံနက္တိုင္း လာထားေသာ ပို႔စကတ္ရယ္ စာတစ္ေစာင္ရယ္ ကို အမွတ္တရသိမ္းထားရင္း ကၽြန္မထိုေကာင္ေလးကို ခ်စ္မိသြားၿပီလားဟု ေတြးမိသည္။တရား၀င္ခ်စ္တယ္ဟု စာေပးၿပီးေနာက္တြင္ ထိုသူသည္ ကၽြန္မကို စကားလာေျပာတတ္လာသည္။သူ၏အေၾကာင္း တစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစေျပာတတ္ေသာ သူ႔ပံုစံကလည္း စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းသည္။သူႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးလာရင္းနဲ႔ပင္ သူ႔ကို ကၽြန္မခ်စ္ေနမိၿပီဆိုတာ ေသခ်ာသြားေလသည္။
သူ မကိုထိုင္ေစာင့္ေနသည္မွာ နာရီ၀က္ခန္႔ရွိၿပီ ျဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ မကို မေတြ႔ရေသးေပ။သူမ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ ေကာ္ဖီလာေသာက္မည္မွန္း ေသခ်ာပါလ်က္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္ေနာက္က်ေနရသနည္း။စိတ္မရွည္စြာပင္ စာပြဲထိုးကိုေခၚကာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ထပ္မွာလိုက္ေလသည္။ေကာ္ဖီႏွင့္ ပန္းသီးတစ္လံုးႏွင့္ စားေသးေသးေလးတစ္ခု ပါလာေလသည္။`I love U ´ ဟုေရးထားေသာ စာႏွင့္အတူ သူခ်စ္ေသာ မ၏ ဆိုင္းကိုေတြ႔ရေလသည္။
ကၽြန္မတို႔ ခ်စ္သူျဖစ္ၾကသည္မွာ တစ္ႏွစ္ျပည့္ေလၿပီ။ေမာင္၏အိမ္သည္ မန္းေလးမွာျဖစ္ၿပီး ဗန္းေမာ္ရွိ ဦးေလးထံတြင္ လာေန ေနျခင္းျဖစ္သည္။ေမာင္ သည္ ကၽြန္မထက္ ၄ႏွစ္ ငယ္ေလသည္။ေမာင္သည္ တစ္ခါတရံ ကၽြန္မခ်စ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ခါတရံ ေမာင္တစ္ေယာက္တဖြယ္သာျဖစ္သည္။ကေလးဆန္တတ္ေသာ ေမာင့္တြင္ အိမ္က ရည္ရြယ္ထားတဲ့သူ ေမာင္ႏွင့္ေစ့စပ္ထားတဲ့သူရွိမွန္း ကၽြန္မ မသိခဲ့ပါေလ။
ကၽြန္မ ျမစ္ႀကီးနားသို႔ transfer က်လာေတာ့ ေမာင့္အတြက္ ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ဟိုအရင္ကလို အၿမဲတမ္းေတြ႔ရန္ မလြယ္ေတာ့ေပ။ကၽြန္မကလည္း အလုပ္ပစ္ကာ ေမာင့္ကိုလာေတြ႔ရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ေမာင္ကေတာ့ ကၽြန္မကို လာေတြ႔မည္ဟု ေျပာေသာ္လည္း အားေတာ့ သိပ္မပါေတာ့ေခ်။ကၽြန္မေျပာင္းခါနီးတြင္ မန္းေလးေရာက္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဗန္းေမာ္ျပန္လာကာ ကၽြန္မကို လာေတြ႔ေလသည္။ေအးေအးေဆးေဆးစကားေျပာလို႔ရေအာင္ ေကာ္ဖီဆိုင္ကိုပဲ ေခၚသြားလိုက္မိသည္။ကၽြန္မ လာေနက် အခ်ိန္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ေမာင္လည္းရွိေနမည္မဟုတ္ဟုပဲ ထင္ထားလိုက္သည္။သူမႏွင့္စကားေျပာေနစဥ္ ေမာင္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲကို ၀င္လာသည္။ဧည့္သည္ႏွင့္မို႔ေမာင့္ကို သတိမထား ႏွဳတ္မဆက္မိေပ။သူငယ္ခ်င္းက `ခုနက ၀င္လာတဲ့ေကာင္ေလးကို ငါသိတယ္´ ဟုအစပ်ိဳးကာ ေမာင့္ကိုရည္ညႊန္းၿပီးေျပာေလည္။`ငါ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ ညီမေလးနဲ႔ ေစ့စပ္ထားတယ္။မန္းေလးရဲ့လူခ်မ္းသာ စာရင္း၀င္ေတြပဲ။´ဟု ေျပာျပေနစဥ္ ကၽြန္မရင္တစ္ခုလံုးေျဗာင္းဆန္သြားသည္။
အပူရွိန္ေလ်ာ့သြားၿပီ ျဖစ္ေသာ ညေနခင္းတစ္ခုတြင္ ေမာင္ႏွင့္ကၽြန္မထိပ္တိုက္ေတြ႔ၾကသည္။`ေမာင့္မွာ ေစ့စပ္ထားတဲ့သူတို႔ မိဘသေဘာတူထားတဲ့သူတို႔ မရွိဘူးလား ´ဟု ကၽြန္မအေမးကို ေမာင္က ေကာ္ဖီေတြပင္သီးကုန္သည္။`မဘယ္လို သိတာလဲ´ဟု ျပန္ေမးၿပီး ရွင္းျပေပမဲ့ ကၽြန္မဘယ္လိုဆံုးျဖတ္ရမွန္းမသိေပ။`ေမာင္က မကို တကယ္ခ်စ္တာ။မ ကိုပဲယူမွာေနာ္။တကယ္ေျပာတာ။မာမီတို႔ စီစဥ္တဲ့ကိစၥ ေမာင္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး´ ဟုကေလးဆန္စြာေျပာေနေသာေမာင့္ကို ဘယ္လိုျပန္ေျပာရမယ္မွန္းေတာင္မသိေပ။ကၽြန္မႏွင့္မေတြ႔ခင္ကတည္းက ျဖစ္ခဲ့ေသာ ကိစၥတစ္ခု။ကၽြန္မ ေမာင္ႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး အခ်ိန္ယူစဥ္းစားမည္ ဟုသာ ေျပာႏိုင္ခဲ့သည္။
မနက္ျဖန္တြင္ ကၽြန္မ ဗန္းေမာ္ၿမိဳ႕က ေျပာင္းေတာ့မည္။ေမာင္ႏွင့္ ဒီေန႔ေတြ႔ကာ အျပတ္ေျပာရေတာ့မည္။ကၽြန္မဘ၀တြင္ တစ္ခါသာျဖစ္ခဲ့ေသာ ရင္ခုန္မွဳ၏ အဆံုးသတ္ကေတာ့...............။
ေနပူက်ဲက်ဲ အခ်ိန္တြင္ ေမာင္ႏွင့္ေကာ္ဖီဆိုင္တြင္ ခ်ိန္းလိုက္သည္။ေမာင္ကေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် အခ်ိန္ဆြဲလို၍ေနာက္က်မွ ေရာက္လာသည္။သို႔ေသာ္ အေျဖကေတာ့ ေျပာင္းလဲေတာ့မည္မဟုတ္ေပ။`မတို႔ လမ္းခြဲၾကရေအာင္။´ဟု ေျပာေသာ ကၽြန္မစကားကို ေမာင္က မေက်နပ္စြာ ျငင္းခ်က္ထုတ္ဖို႔ျပင္သည္။`ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ဦး။မ က ေနာက္မွေတြ႔တဲ့လူ။ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ပါ။မ နဲ႔မေတြ႔ခ်င္ကတည္းက ေမာင္ မွာ့က ပိုင္ဆိုင္မဲ့သူ ရွိၿပီးသာ။ဒါကို ဘယ္လိုမွ ျငင္းလို႔မရဘူး။ဘယ္အေနအထားက ၾကည့္ၾကည့္ မ က ေမာင့္အေၾကာင္း ေသခ်ာမသိပဲ အေျဖမေပးသင့္ဘူး။ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ေျပာမယ္ဆိုရင္ အားလံုးကို ငဲ့ၿပီး မ တို႔ လမ္းခြဲမွျဖစ္မယ္´ ဟု ေျပာလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ပန္းသီးတစ္လံုးကို ေမာင့္ကို ထုတ္ေပးကာ ` မ ဒီအသက္အရြယ္ထိ ေမာင္ကလြဲၿပီး ဘယ္ေယာက္်ားေလးကို မွ မခ်စ္ခဲ့ဖူဘူး။ေမာင္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ေပမဲ့ ေပါင္းစပ္လို႔ မရေတာ့ဘူးေလ။ဒါဟာ အနာပါတဲ့ ပန္းသီးလိုပဲ တစ္သက္လံုးေဖ်ာက္လို႔မရတဲ့ ေမာင္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့အနာေလးတစ္ခုက မမွာ က်န္ေနခဲ့မွာပါ´ ဟုေျပာကာ ထြက္ခြါခဲ့ေလသည္။
အနာေလးပါေနေသာ ပန္းသီးေလးတစ္လံုး။အနာေလးကို ဖယ္လိုက္ေပမဲ့ ပန္းသီးအေကာင္းတစ္လံုးလို ျပန္ၿပီးမျဖစ္သြားႏိုင္ေတာ့ေပ။ဖဲ့ထုတ္လိုက္ေသာေနရာေလးတြင္ အနာေလးရွိခဲ့ေၾကာင္း သက္ေသအခ်ိဳင့္ေလးက်န္ခဲ့ဦးမည္။ထို႔အတူ ကၽြန္မေမာင့္ကို ခ်စ္ခဲ့ေသာ ခ်စ္ေနေသာ အခ်စ္သည္လည္း အနာပါေနေသာ ပန္းသီးလိုပင္ အၿမဲတမ္းက်န္ရွိေနဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ေမာင့္ကို ေပးခဲ့ေသာ ပန္းသီးေလးတြင္ အနာေလးပါေနသည္ကို ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ေမာင္တစ္ေယာက္သိမွ သိပါေလစ။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~၈.၁၂.၀၉



စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Wednesday, December 2, 2009

ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ(ဒါေလးေတြကို ယံုပါတယ္) ႏွင့္ တဂ္ေၾကြးေတာင္းျခင္း

promise က တဂ္ထားတာကို ျပန္ေရးေပးတာပါ။ၿပီးေတာ့ အေၾကြးေတာင္းခ်င္လို႔ ဒီဘေလာ့ဒ္အသစ္မွာ ျပန္တင္လိုက္ရတာျဖစ္ပါတယ္။

ယံုၾကည္မွဳ - ေျပာလိုက္ရင္ေပါ့ေပါ့ေလးဆိုေပမဲ့ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ခက္ခဲတဲ့အရာေလးပါ။ကၽြန္မတို႔လူမွဳဆက္ဆံေရးနယ္ပယ္ စီးပြားေရး က်န္းမာေရး အစစအရာမွာ ယံုၾကည္မွုက အဓိက က်လြန္းပါတယ္။ေနမေကာင္းတဲ့ အခါ ေရမန္းတိုက္ရင္ေပ်ာက္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားတဲ့လူက ေရမန္းေလးေသာက္လိုက္ရရင္ က်န္းမာသြားပါတယ္။ဒီလိုပါပဲ။လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြအေထြ ဆိုသလို ယံုၾကည္ၾကတဲ့ အရာေတြ ကြဲျပားပါတယ္။

ကၽြန္မဘာေတြကို ယံုၾကည္တတ္သလဲ........

ပထမဦးဆံုးယံုၾကည္တာကေတာ့ ကၽြန္မကိုးကြယ္တဲ့ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ ကိုပါပဲ။ဘုရားတရားသံဃာ ကိုကၽြန္မ အကၽြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ပါတယ္။ရတာနာျမတ္သံုပါးကလြဲလို႔ ကိုးကြယ္ရာမရွိလို႔ လဲ အၿမဲတမ္း ယံုၾကည္စြာ ခံယူထားပါတယ္။ဒါဟာ ကၽြန္မရဲ့ ပထမဦးဆံုးနဲ႔ အယံုဆံုးပါပဲ။ေနာက္ထပ္ ယံုၾကည္တာကေတာ့ သစၥာတရား ကိုပါပဲ။အၿမဲတမ္းမွန္ကန္ခဲ့တဲ့အရာကို သစၥာဆိုရင္ အခက္အခဲကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္တယ္ဆိုတာကို သု၀ဏၰသာမဇာတ္ေတာ္ကပဲ သက္ေသျပသြားတာ မဟုတ္ပါလား။ကၽြန္မလည္း တစ္ခါတစ္ေလ သစၥာဆိုတတ္ပါတယ္။အရမ္းခက္ခဲတဲ့အရာကို စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့အခါဆိုရင္ မွန္ကန္တဲ့အရာတစ္ခုကို သက္ေသထားၿပီး သစၥာဆိုတတ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ သစၥာတရားကို ကၽြန္မယံုပါတယ္။
ေနာက္ ကၽြန္မ ဖူးစာ တို႔ ေရစက္ တို႔ကိုလဲ ယံုပါေသးတယ္။ဖူးစာပါရင္ ေပါင္းဖက္ၾကရသလို ေရစက္ပါရင္ ေတြ႔ဆံုၿပီး ခင္မင္ႏိုင္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ယံုတာမမွားဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။အြန္လိုင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ ဘေလာ့ဒ္ဂါေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္ခင္မင္ၾကရတာေတြဟာ ေရစက္ေၾကာင့္လို႔ထင္ပါတယ္။
ကံ ကံ၏အက်ိဳးကိုလည္း ယံုပါတယ္။၀ဋ္လိုက္တာကိုလည္း ယံုပါတယ္။ဘာလို႔လဲဆိုရင္ ကၽြန္မအမွားတစ္ခုခုလုပ္မိရင္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ၀ဋ္ျပန္လိုက္ေနက်မို႔ပါ :( ) ပန္းရင့္ေရာင္ ယံုတာေတြက အမ်ားႀကီးလို႔မေျပာနဲ႔ ။က်န္ေသးတယ္ အဟီးးးးးး။
ကိုယ့္ကိုယ္ကို လည္း ယံုပါတယ္။ကၽြန္မက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုတာက ဟိုဖက္ကမ္းကို လြန္ေအာင္ ယံုပါတယ္။ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုတာကို ငယ္ငယ္ေလးထဲက ေဖေဖက လမ္းေၾကာင္းထားေပးတာပါ။ဘ၀ႀကီးမွာ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ ခိုင္ခိုင္မာမာရပ္ႏိုင္ဖို႔ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ယံုဖို႔လိုတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာကို အရိုးထဲစြဲေအာင္ကို မွတ္ထားပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အရမ္းယံုတတ္ပါတယ္။
နားလည္မွဳနဲ႔ ေမတၱာတရားကိုလည္း ယံုၾကည္ေနပါတယ္။ေမတၱာနဲ႔ ေကၽြးရင္ ေဆးျဖစ္ေသးတာပဲမဟုတ္လား။ေမတၱာတရားသာရွိခဲ့ရင္ အျပစ္ျမင္တဲ့မ်က္စိနဲ႔ လူေတြကို ဘယ္ၾကည့္မိေတာ့မလဲ။ေမတၱာတရားေတြက ေရာင္ျပန္ဟပ္တတ္တယ္ေလ။ၿပီးေတာ့ နားလည္မွဳ.......။နားလည္ေပးတယ္ဆိုတာ ေျပာရသာတာလြယ္တာ တကယ္နားလည္ေပးဖို႔က်ေတာ့ခက္တယ္ေလ။နားလည္မွဳတရားသာ ရွိခဲ့ရင္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေတြ ေခါင္းပါးေနေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။
ေနာက္ထပ္ယံုေသးတာကေတာ့ ၿပံဳးတတ္ ရယ္တတ္မွ သူငယ္ခ်င္းေပါ လူခ်စ္လူခ်င္ေပါတာမဟုတ္ဘူး။စကားေျပာေကာင္းရင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိရင္လည္း လူခ်စ္လူခ်င္ေပါမ်ားပါတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ယံုၾကည္ေနမိပါတယ္။ယံုၾကည္တဲ့အေလွ်ာက္လည္း သက္ေသျပဖို႔ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။ဘာလို႔လဲဆိုရင္ ကၽြန္မက အၿပံဳး အင္မတန္ေခၽြတာတတ္တယ္ေလ။
ယံုတာေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ေတာ္လိုက္ေတာ့မယ္(ဘာလို႔ ယံုလဲမေျပာတတ္ေတာ့လို႔ ဥပမာ အခ်စ္ကို ယံုတာ:P)
ခုခ်ိန္ကေတာ့ ဘေလာ့ဒ္ဂါအေပါင္းသူေတာ္ေကာင္းတို႔ကို ကၽြန္မပန္းရင့္ေရာင္က တဂ္လက္ေဆာင္ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။
(၁) မမ၀ါ
(၂) မက္မက္(မတဂ္လိုက္ရရင္ စားမ၀င္ အိပ္မေပ်ာ္မွာဆိုးလို႔:P)(ေရးၿပီး)
(၃) ႏွင္းဆီခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလး(ေရးၿပီး)
(၄) ၀ိုင္း(ေရးၿပီး)
(၅) ၀က္၀ံေလး(ေရးၿပီး)
(၆) အစ္မၾကည္ျဖဴပိုင္(ေရးၿပီး)
(၇) အစ္မမိုးခါး(ေရးၿပီး)
(၈) အစ္မေရႊျပည္သူ
(၉) ေမေလးလြင္(ေရးၿပီး)
(၁၀) သက္တန္႔ခ်ိဳ(ေရးၿပီး)
(၁၁) ႏြယ္ရိုး
(၁၂) ခ်စ္လား
(၁၃) မိုးအိမ့္ျဖဴ(ကိုလဂြမ္းအိမ္)

သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ Unlucky လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ၁၃ ဂဏန္းကို ကၽြန္မအလြန္ႀကိဳက္လို႔ ၁၃ေယာက္ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါသည္။အားလပ္ေသာအခ်ိန္တြင္ မွတ္မွတ္ရရေရးေပးေစလိုပါသည္။
စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္
(မွတ္ခ်က္ - တဂ္ထားတာၾကာၿပီမို႔ အားလပ္သည္ႏွင့္ ျမန္ျမန္ေလးေရးေပးေစလိုပါတယ္။ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)

 

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

အလြမ္းေတြ ေဆးတဲ့ည

ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္ခ်ိန္ နီးလာသည္ႏွင့္အမွ် အေအးဓါတ္ကလည္း သိသိသာသာ စိမ့္၀င္လာေလသည္။ႏွင္း မက်ေသးေသာ္လည္း ခပ္ေရးေရးျမင္ေနရေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကိုၾကည့္ရင္ ဒီညခရစ္စမတ္ႀကိဳၾကေတာ့မည္ကို သတိရလိုက္သည္။ခ်မ္းေအးေသာ ခရစ္စမတ္ရာသီနဲ႔အတူပင္ အလြမ္းဆိုတာကိုပင္ခ်ိဳတယ္ဟု ထင္ခ်င္သြားသည္။ႏို၀င္ဘာ ၃၀ တြင္ စခဲ့ေသာခ်စ္ျခင္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ႏို၀င္ဘာ၃၀ ေရာက္တိုင္း ျပန္ဆံုေလ့ရွိေသာ ခရစ္စမတ္အႀကိဳပြဲေတာ္။
ဆူဆူညံညံႏွင့္ ကၽြန္မ၏ၿခံထဲသို႔၀င္လာေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ကို အသံေလးနည္းနည္းတိုးၾကဖို႕ ဟန္႔လိုက္ရင္း သူ႔ကိုရွာေဖြမိသည္။ေဟာ....ေတြ႔ပါၿပီ။ကၽြန္မတစ္ႏွစ္လံုးခြဲထားခဲ့ရေတာ့ ခ်စ္လွစြာေသာေမာင္။သူငယ္ခ်င္းမ်ားေရွ႕မို႔ သတိဆြဲထားကာ ခိုးၿပံဳးျပလိုက္သည္။ဧည့္ခန္းထဲတြင္ အသီးသီးေနရာယူကာ ခ်က္ျပဳတ္စရာမ်ားကို ျပင္ဆင္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေၾကာင့္ သူ႔ကို ဂရုမစိုက္အားေသးပဲ မီးဖိုထဲတြင္ ခ်က္ျပဳတ္ရန္ကူညီရေလသည္။ေမေမ၊ေဖေဖတို႔ကေတာ့ လူငယ္ေတြပြဲမို႔၀င္မပါပဲ အေပၚထပ္မွာ သီးသန္႔ေနေလသည္။မမႏွင့္ ညီမေလးကေတာ့ ၀ါးတီးဆြဲရန္ အသင့္ျဖစ္မွ အလွ်ိဳလွ်ိဳေပၚလာတတ္သည္။ထူးျခားသည္က ဒီႏွစ္ခရစ္စမတ္ႀကိဳသည္ကို မီးပံုပြဲမလုပ္ျဖစ္ျခင္းေပ။
ျပင္ဆင္စရာရွိသည္ကို ျပင္ဆင္ေနၿပီးေသာအခါ ဘုရားေက်ာင္းမွ ၁၁နာရီထိုးေၾကာင္းသံေၾကာင္းေခါင္းေလာင္းထိုးသံကို ၾကားရေလသည္။၁၂နာရီထိုးလွ်င္ ဓမၼသီခ်င္းမ်ားကို သီေၾကြးၾကေပလိမ့္မည္။ကၽြန္မတို႔အုပ္စုသည္ ခရစ္ယာန္ခ်ည္းတည္းမဟုတ္၍ ဓမၼသီခ်င္းမဆိုျဖစ္ၾကေပ။၁၂နာရီထိုးသည္ကို ေစာင့္ရင္း သူႏွင့္ေကာင္းေကာင္းစကားေျပာရန္ အခြင့္ေခ်ာင္းေနလိုက္သည္။အလိုက္သိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း` သြားစကားေျပာလိုက္၊နင္တို႔က တစ္ႏွစ္မွာတစ္ခါပဲ ေတြ႔ရတာ။စေတြ႔ကတည္း မခြဲခင္ အထိ ၀ေအာင္ၾကည့္ထား´ ဟုေနာက္ေတာက္ေတာက္ႏွင့္ ကၽြန္မကိုတြန္းလြတ္ေလသည္။တစ္ႏွစ္လံုးလွ်င္ ခရစ္စမတ္ပြဲေတာ္လသာ ခြင့္ယူေလ့ရွိေသာ ကၽြန္မအတြက္ သူႏွင့္ တစ္ႏွစ္လံုးလွ်င္ တစ္လသာေတြ႔ခြင့္ရေလသည္။
`ဟိုမွာ အဆင္ေျပတယ္မလား ´ ဟုသူက ေမးေနၾကအတိုင္းေမးေတာ့ ကၽြန္မက အင္းဟုသာေျပာသည္။ေတြ႔ျပန္ေတာ့လည္း ဘာမွေရေရရာရာ ေျပာစရာမရွိသလိုေပ။` မေကြးကေန ဘယ္ေတာ့ ေျပာင္းဖို႔စိတ္ကူးထားလဲ´ ဟု ႏွစ္တိုင္းေမးေနၾကေမးခြန္းကို သူက ထပ္ေမးသည္။ေျဖေနလွ်င္ စကားမ်ားႏိုင္သျဖင့္ ` သိပ္မၾကာခင္ေပါ့´ ဟုသာ ေျဖလိုက္သည္။သူကေတာ့ ေက်နပ္ဟန္မတူေပ။ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုး ထူးျခားေနသည္က တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ေခၚေနက်အတိုင္း လႊာ ၊ ေမာင္ ဟူေသာ အသံုးအႏွဳန္းမ်ား ေပ်ာက္ေနၾကသည္။သူငယ္ခ်င္းေတြ နားေထာင္ေနၾကသည္ဟု စိတ္ထင္လို႔လားေတာ့မသိေပ။ရွက္ရြံ႕စြာ ႏွဳတ္တြန္႔ေနမိသည္။
`၁၂နာရီထိုးေတာ့မွာေနာ္´ မလွမ္းမကမ္းက သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလွမ္းေအာ္ကာ တြန္းအားေပးေနၾကသည္။`လႊာ´ ဟုတိုးေဖ်ာ့ေဖ်ာ့သူေခၚသံက ေအးေနတဲ့ၾကားကို ေႏြးေထြးေနသည္။ေနာက္ထပ္ေျပာစရာရွာမရလို႔ ျပန္တိတ္ဆိတ္သြားသည္။အသက္အရြယ္ႀကီးလာသည္ႏွင့္အမွ် ထိန္းရသည္လည္း မ်ားလာသလိုလိုပင္။၁၂ နာရီထိုးရန္ ၁၅မိနစ္အလို မေျပာလွ်င္ဒီည ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ၿပီးသြားေတာ့မည္။
`လႊာ.......ေမာင့္ကို သတိရလား ´တိုးတိုးေလး ေမးေသာ သူ႔အသံက ႏွလံုးသားထဲထိ ထိုးေဖာက္သြားေလသည္။
`အင္း သတိရတယ္ေမာင္။သတိရတာထက္ လြမ္းတာ။ၿပီးေတာ့ ေမာင္ ဟိုမွာတစ္ႏွစ္ေလာက္ အလုပ္ထဲစိတ္ႏွစ္ထားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အလုပ္နားရင္ေတာင္ သတိရတတ္တယ္။ႏို၀င္ဘာ၃၀ကို အျမန္ေရာက္ခ်င္ခဲ့တယ္။တစ္ႏွစ္ေလာက္ခြဲၿပီးမွ တစ္လေတာင္ မနည္းေတြ႔ရေတာ့ မလြမ္းပဲေနမလားေမာင္´          လြမ္းတယ္ သတိရတယ္ဘာညာသိပ္မေျပာတတ္ေသာ ကၽြန္မစကားေၾကာင့္ ေမာင္ နည္းနည္းအံ့ၾသသြားသည္။ေမာင့္ခ်စ္သူက အခ်စ္ကို ကိုးကြယ္တတ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္မဟုတ္မွန္း သိသည္။`ေမာင္ နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ဒီလိုညမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ငါးႏွစ္က ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္။ခုဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ ခ်စ္သူျဖစ္တာ ၅ႏွစ္ရွိၿပီ။ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ အမွတ္တရ ညေလးပါ။ၿပီးေတာ့ အလြမ္းေတြကို ေဆးတဲ့ည ။၁၂နာရီထိုးေတာ့မယ္ သြားရေအာင္´ ဟု ေျပာခ်င္တာေတြေျပာၿပီး ထထြက္သြားေသာ ကၽြန္မကို သူက ေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။ထိုေနာက္ ေနာက္မွ အလ်င္စလိုလိုက္လာကာ `အလြမ္းေတြေဆးတဲ့ညလို႔ ဘာလို႔ေျပာတာလဲ´ ဟုလိုက္ေမးေလသည္။
`ေမာင္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔က တစ္ႏွစ္လံုးမေတြ႔ရဘူး။ဒီေတာ့ လြမ္းေနၾကတယ္။ခုလိုညျပန္ေတြ႔ရင္ လြမ္းတာေတြကို ေဆးလိုက္ၾကတယ္မယ္ေလ။ဒါကိုေျပာခ်င္တာ´ ဟုသြက္သြက္ေျဖလိုက္သည္။
ဘုရားေက်ာင္းမွ ေတးသံလြင္လြင္ၾကားရသည္။ကၽြန္မတို႔ရင္ထဲတြင္လည္း အခ်စ္ေတြလြင္ေနၾကသည္။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစားေသာက္ၾကကာ သီခ်င္းဆိုၾက ဂိမ္းကစားၾကႏွင့္ ခရစ္စမတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာႀကိဳဆိုလိုက္ၾကသည္။သူက သူငယ္ခ်င္းမ်ားလစ္သည္ကိုေခ်ာင္းကာ တိုးတိုးေလးလာေျပာသည္။
`ခရစ္စမတ္ေန႔က်ရင္ အျပင္ထြက္လည္ရေအာင္´
`အင္း၊ဒီၾကားထဲမေတြ႔မွာက်ေနတာပဲ´ ဟု ကၽြန္မက ျပန္ေျပာေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ျပသြားေသးသည္။အားလံုးျပန္သြားၾကေသာအခါ သိမ္းစရာရွိသည္ကို မနက္က်မွ သိမ္းမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ အိပ္ရာ၀င္ခဲ့ေလသည္။အိပ္ယာေဘးက Pooh ရုပ္ႀကီးကိုေပြ႔ကာ `ငါဒီေန႔ အလြမ္းေတြ ေဆးလိုက္ၿပီ သိလား´ ဟုတိုးတိုးေလးေျပာသည္ကို အခန္းထဲေရာက္ေနေသာ မမက ၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားသြားၿပီး `အရူးမ´ ဟုေကာင္းခ်ီးေပးသြားေလသည္။ဒိုင္ယာရီေလးဖြင့္ကာ စပ္မိစပ္ရာ စာတစ္ပိုဒ္ကို တိတ္တိတ္ေလးေရးခ်လိုက္ကာ အိပ္ခဲ့ေလသည္။

အလြမ္းေတြေဆးတဲ့ည
လာသာတယ္လို႔ေျပာရမဲ့ ညတစ္ည
ေအးခ်မ္းတဲ့အေငြ႔အသက္ေတြၾကားမွာကို
ပူေႏြးေႏြးခုန္ေနတဲ့ရင္တစ္စံုနဲ႔
ခါးသက္သက္အလြမ္းေတြေဆးဖို႔
ေမာင့္ကို ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။

အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ေမာင္နဲ႔ အလြမ္းေတြေဆးေနမွာလားေတာ့မသိႏိုင္ေပမဲ့ မနက္ျဖန္နံနက္တြင္ ပြစိလန္ေနေသာ အရာေတြကို သိမ္းဆည္းေဆးေၾကာဖို႔ ေသခ်ာေနသည္မို႔အားယူအိပ္လိုက္ေလသည္။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္္~~~~~၂.၁၂.၀၉

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Tuesday, December 1, 2009

ဖဲႀကိဳးနီေလးရဲ့ အဓိပၸါယ္

ကၽြန္မ AIDS အတြက္ အစကရည္ရြယ္ထားတာက ေႏြးေထြးခိုင္မာေသာ လက္တစ္စံု လိုမ်ိဳး ပညာေပးပို႔စ္ကိုရသဆန္ဆန္ေရးမလို႔ ေတြးထားတာပါ။ေခါင္းစဥ္နဲ႔အေၾကာင္းအရာကိုေတာင္ စဥ္းစားၿပီးသြားၿပီ။ဒါေပမဲ့ လတ္တေလာ ျပႆနာေတြ စိတ္ရွဳပ္စရာေတြေၾကာင့္ ေရးရမွာ Feel မလာတာနဲ႔ မေရးျဖစ္တာကို နားလည္ေပးေစလိုပါတယ္။ေနာက္ အာရံုရတဲ့အခါမွပဲ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ပို႔စ္ေလးကို တင္ေပးပါေတာ့မယ္။ခုေတာ့ ဖဲႀကိဳးနီေလးရဲ့ အဓိပၸါယ္ေလးနဲ႔ပဲ World AIDS Day 2009 ကို ႀကိဳဆိုလိုက္ၾကပါစို႔။


ဖဲႀကိဳးနီေလး၏ ဆိုလိုရင္း
အေလးဂရုျပဳျခင္း(Care and Cocern)
ဖဲႀကိဳးေလးကို HIV ကူးစက္ခံရလ်က္ အသက္ရွင္ေနရသူမ်ား၊ေ၀ဒနာခံစားေနရသူမ်ား၊အသက္ဆံုးရွံဳးသူမ်ားႏွင့္ ၄င္းတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ေဖးမေနသူမ်ားအား အေလးထားဂရုျပဳျခင္းကို ေဖာ္ျပသည့္အေနျဖင့္ တပ္ဆင္ၾကပါသည္။
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း(Hope)
ဖဲႀကိဳးနီေလးကို AIDS ေရာဂါဖိစီးမွဳရပ္တန္႔တားဆီးႏိုင္မည့္ ကာကြယ္ေဆးႏွင့္ ကုထံုးဆိုင္ရာသုေတသနလုပ္ငန္းမ်ား ေအာင္ျမင္ေရးေရာဂါကူးစက္ခံေနရသူမ်ား၏ ေနထိုင္မွဳဘ၀တိုးတက္ေရးတို႔အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသေကၤတအျဖစ္ရည္ရြယ္ပါသည္။
ေဖးမကူညီမွဳ(Support)
ဖဲႀကိဳးေလးသည္ HIV ကူးစက္ခံေနရသူမ်ားအတြက္၊ မကူးစက္ေသးသူမ်ားအား စဥ္ဆက္မပ်က္ ပညာေပးေရးလုပ္ငန္းအတြက္၊ ထိေရာက္ေသာကုထံုးႏွင့္ ကာကြယ္ေဆးေဖာ္ထုတ္ေရး အားသြန္ႀကိဳးပမ္းမွဳမ်ားအတြက္ ႏွင့္ AIDS ေၾကာင့္ ခ်စ္ေဆြသဂၤဟမ်ားကို ဆံုးရွံဳးခဲ့ရသူမ်ားအတြက္ ေဖးမကူညီမွဳမ်ား၏ ျပယုဂ္အျဖစ္ ေဖာ္ေဆာင္ပါသည္။

(စာေရးဆရာမ ျမေႏွာင္းညိဳေရးသားေသာ HIV/AIDS ပညာေပး၀တၳဳ ပန္းေၾကြပြင့္ပံုျပင္ မွ ထုတ္ႏုတ္တင္ျပပါသည္။)

ပန္းရင့္ေရာင္္~~~~~ World AIDS Day 2009 အထိန္းအမွတ္၊ December 1

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

ေႏြးေထြးခိုင္မာေသာ လက္တစ္စံု



အခန္းရဲ႕ ေထာင့္စြန္းေနရာတြင္ ကုတ္ကုတ္ေလးထိုင္ေနေသာ ကၽြန္မထက္ အနည္းငယ္ငယ္ပံုရေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မအတန္းထဲ၀င္၀င္ခ်င္း ထူးဆန္းစြာေတြ႔မိသည္။State ေက်ာင္းတို႔၏သဘာ၀အတိုင္း အတန္းေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဦးေဆာင္ကာ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲအတြက္ အလွဳေငြေကာက္ရန္ေရာက္လာရင္း ထိုကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းေကာင္မေလးကို သတိထားမိျခင္းျဖစ္သည္။“ေက်ာင္းတက္တာၾကာေနၿပီ သူ႔မွာသူငယ္ခ်င္းမရွိဘူးလား။ဘာလို႔မ်က္လံုးေတြက သိမ္ငယ္ေနရတာပါလိမ့္” စေတာ့ မဆီမဆိုင္ အေတြးေပါင္းစံုက ကၽြန္မေခါင္းထဲတြင္ တန္းစီ၀င္ေရာက္လာေလသည္။အလွဳေငြထည့္ရန္ေျပာၾကားရင္း အတန္းထဲကျပန္ထြက္သည္အထိ အေတြးစကမျပန္ေသးေပ။

အာစရိယပူေဇာ္ပြဲနီးလာလို႔ ကၽြန္မတို႔အတန္းေခါင္းေဆာင္ေတြအလုပ္မ်ားေနေတာ့ ထိုေကာင္မေလးကို ခဏေတာ့ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ရွိေနမိသည္။သို႔ေသာ္ အမွတ္မထင္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုမိေလသည္။ထိုေန႔က အလုပ္မ်ားေနလို႔ ေက်ာင္းျပန္တာေနာက္က်ေနသျဖင့္ ေလာေလာႏွင့္ေက်ာင္းကအထြက္တြင္ ေက်ာင္းေရွ႕တြင္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးရပ္ေနေသာ ေကာင္မေလးေၾကာင့္ သူမအနားကို သြားလိုက္မိသည္။ကၽြန္မလက္အစံုက သူမ၏ပုခံုးကိုထိကိုင္ကာ
“ညီမေလး မျပန္ေသးဘူးလား”ဟု ခင္မင္စြာပဲ ေမးလိုက္မိသည္။ပထမေတာ့ သူမသည္ ကၽြန္မကိုေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။ေနာက္မွ “ဟုတ္ကဲ့” ဟု ၾကားေလာက္ရံုတိုးတိုးေလးသာ ေျဖေလသည္။“ဘယ္အထိျပန္ရမွာလဲ” ဟုေမးေတာ့ သူမေျပာျပေသာေနရာက ကၽြန္မအိမ္ႏွင့္တလမ္းထဲပင္။ကၽြန္မအမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ေနလို႔ သတိမထားမိတာလား။ဒါမွမဟုတ္........သူမကပဲ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ အဆက္အသြယ္မဲ့ေနလို႔လား။
ကၽြန္မႏွင့္ရပ္ေနစဥ္ ေကာင္မေလးကိုလာႀကိဳေသာကားတစ္စီးေ၇ာက္လာသည္။သူမက ကၽြန္မကိုၿပံဳးျပႏွဳတ္ဆက္သြားၿပီး သြားလိုက္ေလသည္။ကၽြန္မကထိုအခ်ိန္မွ သူမနာမည္ေမးဖို႔ သတိရေလသည္။ဟတ္ခနဲ တစ္ခ်က္ရယ္ၿပီး ဆိုင္ကယ္ကို သူမတို႔ကားေနာက္မွ ေမာင္းလိုက္ခဲ့ေလသည္။

ေနာက္ေန႔ေက်ာင္းကို ကၽြန္မေစာေစာလာၿပီး သူမရွိေသာအခန္းမွာ သူမကို သြားရွာမိေလသည္။နာမည္မသိေတာ့ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္လုပ္ၿပီး မေခ်ာက မေရာက္ေသးေတာ့ အတန္းေရွ႕တြင္ ေ၀ွ႕လည္ေၾကာင္ပတ္လုပ္ကာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္နီးမွ သူမက ခပ္ကုတ္ကုတ္လာေလသည္။
“ညီမေလး ခဏ” ဟု သူမကို လွမ္းေခၚေတာ့ ကၽြန္မကို မွတ္မိသလိုၿပံဳးျပသည္။
“ညီမေလး နာမည္ ဘယ္လိုေခၚလဲ”
“ခိုင္ႏြယ္ညိဳပါ အမ”
“ေက အစ္မက ေႏြးဟန္နီ။လမ္းမွာေတြ႔ရင္ေခၚ ခုေတာ့ မုန္႔စားဆင္းရင္ ညီမေလးကို အစ္မလာရွာမယ္ ေစာင့္ေနေနာ္ သြားေတာ့ ေက်ာင္းတက္ေတာ့မယ္” ဟုေျပာေတာ့ သူမက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ၾကည့္ကာထြက္သြားေလသည္။လမ္းမွာေတြ႔ရင္ဆိုေသာစကားကို သူမအတြက္ေန႔တိုင္းျဖစ္လာမည္ဟု ေကာင္မေလးမသိသြားသည္မွာေတာ့ သိပ္ေတာ့မထူးဆန္းေပ။
မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ကၽြန္မကို အတန္းထဲတြင္ ထိုင္ေစာင့္ေနေသာ ခိုင္ႏြယ္ညိဳဟူေသာ ေကာင္မေလးကို ေတြ႔ရေလသည္။
`ညီမေလး ...´ ဟု ကၽြန္မေခၚလိုက္ေသာအခါ ေမာ့ၾကည့္ေသာ သူမမ်က္၀န္းတြင္ အားငယ္ရိပ္ကိုေတြ႕ရသည္။ထိုအားငယ္ရိပ္ေလးက ကၽြန္မကိုညတိုင္း စာက်က္ပ်က္ေအာင္ ေတြးေစႏိုင္ေလသည္။
`ညီမေလး..အစ္မကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေခၚေျပာဆက္ဆံပါ။မေၾကာက္ပါနဲ႔ ။အစ္မက ခင္တတ္ပါတယ္´
`ဟုတ္´
ကၽြန္မႏွင့္သူမ စကားေျပာေနသည္ကို အတန္းထဲကေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕က အံၾသစြာၾကည့္ေနၾကသည္။လူလူခ်င္းစကားေျပာေနသည္ကို ဘာမ်ားထူးဆန္းေနပါလိမ့္။သူမႏွင့္ရင္းရင္းႏွီးႏွီးစကားေျပာေနတုန္း ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းျပန္ထိုး၍ ျပန္ဖို႔ျပင္ရေလသည္။
`အကူအညီလိုရင္ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ညစ္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ အစ္မကို သတိရလိုက္ေနာ္။အစ္မက 10 A 7 ( ဘိုင္အိုတြဲ) က´ ဟုေျပာခဲ့ကာ လစ္ခဲ့ေလသည္။ညေနေက်ာင္းဆင္းေတာ့ အိမ္ကလာႀကိဳသည္ကိုေစာင့္ေနေသာ ေကာင္မေလးကို အတင္းဆိုင္ကယ္ေပၚေခၚတင္ကာ ျပန္ခဲ့ေလသည္။သူမႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးလာခဲ့ေပမဲ့ သူမအေၾကာင္းကို မေမးမိေသးေပ။
ခိုင္ႏြယ္ညိဳဟူေသာ ေကာင္မေလးႏွင့္ ခင္တာတျဖည္းျဖည္းၾကာလာေသာ္အခါ သူမတြင္သူငယ္ခ်င္းမရွိေၾကာင္း အားငယ္တတ္ေၾကာင္းကို စိတ္မေကာင္းစြာသိရေလသည္။တစ္ခုေသာညေနခင္းတြင္ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေသာ ေမေမ့ကို ဘာရယ္မဟုတ္ေမးၾကည့္မိသည္။
`ေမေမ ေနာက္က်တယ္ေကာ ဘယ္ေတြ၀င္ေနတာလဲ´
`လမ္းထိပ္နားက ေမေမ့အသိအိမ္ကို လူနာသြားၾကည့္ေပးတာပါ´
ေမေမ့စကားေၾကာင့္ ကၽြန္မနည္းနည္းလန္႕သြားသည္။ထိုတိုက္သည္ ခိုင္ႏြယ္ညိဳတို႔တိုက္မဟုတ္ပါေလာ။
`ဘယ္သူ ဘာျဖစ္လို႔လဲ´
`ေအာ္ သမီးတို႔ေက်ာင္းက ခိုင္ႏြယ္ညိဳဆိုတဲ့ကေလးမေလးကို သိလား သမီး။ခုျဖစ္တာ သူ႔အေဖေပါ့။A ကိုက္ေနတာေလ (AIDS ေရာဂါသည္) ။သူ႔မိန္းမကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ (၂)ႏွစ္က ဆံုးၿပီ။ခုေတာ့ သူ႔အလွည့္ေပါ့။ေဖေဖမရွိလည္း ဘာမွေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။အန္တီေလးတို႔က ငယ္ငယ္တည္းက သမီးကို ေစာင့္ေရွာက္လာတာ´
ေမေမ့စကားေတြေၾကာင့္ သူမကို လူေတြဘာေၾကာင့္ အဖတ္မလုပ္သလဲဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။လူတစ္ေယာက္ကို အျပစ္မရွိပဲနဲ႔ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မရွိပဲ ပစ္ထားရက္သည္။

ခိုင္ႏြယ္ညိဳသည္ ေနသာေသာ ေန႔တစ္ေန႔တြင္ သူမအေၾကာင္းကို ကၽြန္မအားစိတ္လိုလက္ရေျပာျပေလသည္။
`မဟန္.......သမီးေမေမက ေအ့စ္နဲ႔ ဆံုးတာေလ။သမီး(၇)တန္းေလာက္ကေပါ့။ေဖေဖ့ဆီက ကူးတာေလ။ေဖေဖက သူ႔မိုက္ျပစ္ကို အခုမွခံစားေနရတာ။သိပ္ခံမွာမဟုတ္ပါဘူး။သြားရေတာ့မွာ။ေဖေဖက ပိုက္ဆံရွာရင္းနဲ႔ အေပ်ာ္အပါးလိုက္စားတယ္။အဲတာကေန ရလာၿပီး ေမေမဆီကူးတာ။သမီးကို မကူးတာေတာင္ ကံေကာင္း။ဒါေၾကာင့္ လူေတြက သမီးတို႔ကို မေခၚခ်င္ၾကေတာ့တာ´
သူမေျပာသည္မွာ ေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ေပမဲ့ ကၽြန္မသူမကို ဂရုဏာသက္မိသည္။ကေလးေတြစိတ္ဓါတ္မည္မွ်က်ဆင္းသြားလိမ့္မလဲ။ဘယ္ေလာက္မ်ား အားငယ္ၿပီး လူေတာမတိုးရဲလိုက္မလဲ။
ကၽြန္မသည္ သိလြန္းတတ္လြန္းသူေတာ့မဟုတ္ေပမဲ့ ဆရာ၀န္မ သမီးပီပီ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့နားလည္ပါသည္။ထို႔ေၾကာင့္ပဲ သူမကို အားေပးမိပါသည္။
`ညီမေလး.......ဘာမွစိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔။အစ္မေျပာ ေသခ်ာနားေထာင္။ေလာကဓံတရားက လူတိုင္းကိုရိုက္တတ္ပါတယ္။အဲအခါ စိတ္ဓါတ္မက်ပဲ ခံႏိုင္တဲ့လူက အႏိုင္ပဲ။ညီမမွာ ေရာဂါမရွိဘူး။တကယ္လို႔ ရွိခဲ့လည္း စိတ္ညစ္စရာမလိုဘူး။လူဟာ လူပဲ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး။အဓိက က အရွံဳးမေပးပဲ ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႔ပဲ။ညီမဘာမွ အားမငယ္နဲ႔။´
သူမလက္ကို ကၽြန္မဆုပ္ကိုင္ၿပီး
`ညီမအတြက္ အစ္မေႏြးေထြးခိုင္မာတဲ့လက္တစ္စံု အစ္မေပးထားတယ္။အဲလက္ေလးက နားလည္မွဳတရားေတြ ေႏြးေထြးမွဳေတြ စာနာမွဳေတြ ခ်စ္ခင္မွဳေတြ အကုန္ပါၿပီး ခိုင္ၿမဲတယ္။ညီမက ဒီလက္တစ္စံုကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ဘ၀ခရီးဆက္ပါ´ ဟုဆက္ေျပာမိသည္။သူမမ်က္၀န္းတြင္ ၀မ္းသာမွဳေတြ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ ရစ္သိုင္းေနပါသည္။
ကၽြန္မဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ေဆးတကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္တစ္ေလွ်ာက္သူမႏွင့္မေတြ႔ရေသာ္လည္း စကားေတာ့ ေျပာျဖစ္သည္။သူမသည္ ကၽြန္မလက္ကို ေသခ်ာဆုပ္ကိုင္ၿပီး ကၽြန္မရွိရာ ေဆးေက်ာင္းသို႔ပင္ လိုက္လာလိုက္ေသးသည္။ယခုအခ်ိန္တြင္ သူမသည္ ေဒါက္တာ ခိုင္ႏြယ္ညိဳဟူေသာ အမည္ျဖင့္ လူနာေတြၾကားထဲတြင္ ထင္ရွားေနေလရဲ႕။ကၽြန္မေပးခဲ့ေသာ လက္တစ္စံုက ေအာင္ျမင္မွဳ ယံုၾကည္မွဳေတြျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု မေတြးမိခဲ့ေပမဲ့ သူမအတြက္ေတာ့ အစားထိုးမရႏိုင္ေသာ ဆုလဒ္တစ္ခုပင္။

သင္တို႔ေရာ ေအ့စ္ေရာဂါသည္ လူနာတစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ ေအ့စ္ရိုက္ခတ္မွဳမွ ေပါက္ဖြားလာေသာ မိသားစု၀င္တစ္ေယာက္ကို ထိုလက္မ်ိဳးေပးဖူးပါသလား။ထိုလက္သည္ တန္ဖိုးႀကီးသည္။ဘ၀ကို တည့္မတ္ေပးႏိုင္သည္။သူတစ္ပါးအတြက္ အားအင္ျဖစ္ႏိုင္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ သင္တို႔လက္တစ္စံုကို အလကားမထားပါႏွင့္။လိုအပ္ေနေသာ လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ အထူးသျဖင့္ AIDS / HIV ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနေသာလူတစ္ေယာက္ကို ေပးလိုက္ပါ။

ေႏြးေထြးခိုင္မာေသာ လက္အစံုတို႔ျဖင့္ လူသားခ်င္းစာနာကာ ၀ိုင္း၀န္းေဖးမၾကပါစို႔။

AIDS ေရာဂါ ႀကံဳေတြ႔သူ ၾကည္ျဖဴစာနာ လက္တြဲကူ။

ကိုယ္ခ်င္းစာနာ နားလည္ပါ သင္လည္း လူသားပါ။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္

ဒီဇင္ဘာလ တစ္ရက္ေန႔တြင္ က်ေရာက္မည့္ WORLD AIDS DAY ေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳေရးသားပါသည္။

စိတ္၀င္စားေသးရင္...