BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS

Thursday, December 23, 2010

စာျပန္ေရးေတာ့မည္

ေနမေကာင္းတာေရာ ပ်င္းတာေရာ အလုပ္မ်ားတာေရာ.........အေၾကာင္းျပခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကၽြန္မ ဘေလာ့ေလာကကို ေခတၱစြန္႔ခြာဖူးပါတယ္။ဘေလာ့ဂါကို ၀င္မရေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မ ဘေလာ့မေရးေတာ့ဘူးလို႔ေတာ့ စဥ္းစားမိပါေသးတယ္။ အခုေတာ့ ကၽြန္မ အနားယူလို႔လည္း ၀ၿပီဆိုေတာ့ ျပန္ေရးဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္။ဘေလာ့ဂါကို ၀င္လို႔ရမဲ့ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ား software မ်ားရွိရင္လည္း ေျပာျပ အႀကံေပးေစလိုပါတယ္။setting နည္းနည္းေျပာင္းလိုက္လို႔ လင့္ခ်ိတ္ထားတာေတြ ေပ်ာက္ကုန္လို႔ လင့္မ်ားကို ကၽြန္မရဲ့ ေမးလ္ blog.pinkgirl@gmail.com ကို ပို႔ေပးၾကဖို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္ရွင္။ေနာက္လေလာက္က်ရင္ လင့္ေတြျပန္ခ်ိတ္ၿပီး စာျပန္ေရးေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

အားလံုးကို ေလးစားလ်က္
ပန္းရင့္ေရာင္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Sunday, September 26, 2010

ရင္ထဲက ပံုရိပ္

အစ

သူ႔ျမင္ကြင္းထဲကုိ  country style ႏွင့္ ပံုရိပ္ေလး ၀င္လာသည္။ လျပည့္ေန႔မို႔ ဘုရားတြင္ လူရွဳပ္ေနေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူဆိုတာ ေသခ်ာမမွတ္မိေပ။ သို႔ေသာ္ ထိုပံုရိပ္ေလးကိုေတာ့ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ သတိရေနတာကိုေတာ့ သူ မျငင္းႏိုင္ေပ။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူ႔အေကာင့္ထဲကို countrystylegirl ဆိုေသာ အေကာင့္တစ္ခုက ေရာက္လာသည္။ ဘုရားေပၚမွာ ျဖတ္ခနဲျမင္ခဲ့ရေသာ ပံုရိပ္ေလးကို သတိရကာ လက္ခံလိုက္သည္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူရင္ခုန္ေနတာကေတာ့ အမွန္ပင္။

ကၽြန္မကို သူငယ္ခ်င္းကအေကာင့္တစ္ခုေပးတာကို အက္လိုက္ေပမဲ့ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ထားလိုက္သည္။တစ္ေန႔ ကၽြန္မ အြန္လိုင္းတက္ကာ သီခ်င္းလိုက္ရွာေနတုန္း ကၽြန္မ အလုပ္မ်ားေနသည္ဟု ေရးထားသည့္ၾကားမွ လာဟိုင္းေသာ အေကာင့္တစ္ခုေၾကာင့္ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္တိုသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မအက္ထားေသာအေကာင့္မို႔လို႔ သည္းခံလိုက္သည္။ စကားနည္းနည္းေျပာၾကည့္ရင္းနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းသိလာရတာက တဆိုင္တည္း ထိုင္မိေနၿပီဆိုတာကိုပင္။ ကၽြန္မနည္းနည္းလည္းလန္႔သြားသည္။ သူက ကၽြန္မကို ၀င္လာထဲက သိတယ္ ဟု ေျပာေသးသည္။ ကၽြန္မကလည္း ၀တ္ေနက် country shirt ပဲ၀တ္ထားသည္။ လိုင္းေပၚကေနတဆင့္ သူနဲ႔ အျပင္မွာခင္မင္ခဲ့ရသည္။

သူမက သူ႔ကို ရိုးရိုးသားသားခင္ေသာ္လည္း သူကေတာ့ သူမအေၾကာင္း အျပင္မွာစံုစမ္းရတာလည္း အေမာပင္။ သူမတြင္ ခ်စ္သူမရွိဘူးဟုသိရမွ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ေတာ့သည္။ သူမႏွင့္ တစ္ခါဆံုေတြ႔ရတိုင္း သူေပ်ာ္ေနတတ္သည္ကို သူမက သိျမင္မဟုတ္ေပ ။စကားနည္းေသာ သူမကို ရယ္ေမာေအာင္ စရတာကိုလည္း သူႏွစ္သက္ပါသည္။ သူမ၀တ္ေနက် country style ကိုလည္း သူ သေဘာက်ပါသည္။ဘုရားေပၚတြင္ ေတြ႔ခဲ့ရေသာ ပံုရိပ္ေလးကို သူမဟုပဲ တထစ္ခ်ယံုၾကည္မိသည္။ သူမနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး သူ႔အတြက္ ဘယ္အရာမဆို အမွတ္တရလိုျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သူမကို ဖြင့္ေျပာဖို႔က သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာကို ျမတ္ႏိုးတဲ့သူမကို သူ မေျပာရဲေပ။

ကၽြန္မ သူ႔ကို ခင္ပါသည္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာကို ကၽြန္မတန္ဖိုးထားသလို သူလည္း တန္ဖိုးထား သည့္အတြက္ ကၽြန္မ ေပ်ာ္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မအေၾကာင္းကို သူ႔ကို သိပ္မေျပာျပျဖစ္ေပမဲ့ သူ႔တြင္ နားလည္မွဳရွိသည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ ဘယ္အရာမဆို ကိုယ္ျဖစ္တဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခြင့္မရွိတာကိုေတာ့ သူေရာကၽြန္မေရာ တၿပိဳင္နက္တည္း သိခြင့္ရလိုက္သလို ႏွစ္ေယာက္လံုးနာက်င္ခဲ့ရပါသည္။ ထိုေန႔က ကၽြန္မႏွင့္ ကၽြန္မခ်စ္သူေမာင္ လမ္းခြဲခဲ့ေသာေန႔တြင္ သူက ကၽြန္မကို ရည္းစားစကားေျပာေသာအခါ အရာအားလံုးက ေျပာင္းလဲကုန္သည္။

ေမာင္နဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ ခ်စ္သူေတြဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမသိၾကပါ။ သူလည္း မသိပါ။ ေျပာရမယ္ဆိုလွ်င္ ေမာင့္ကို ကၽြန္မက အရင္စႀကိဳက္ခဲ့ၿပီး ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ပိုင္ဆိုင္ရရင္ေတာင္ ေက်နပ္သည္အထိ ကၽြန္မ ခ်စ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မနားက ေမာင္ထြက္ခြါသြားမည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ ကၽြန္မေမာင့္ကို နားလည္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ကၽြန္မ နားလည္မေပးႏိုင္တာက သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ကိုျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ျငင္းရံုမွလြဲလို႔ ကၽြန္မဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေပ။

သူက ကၽြန္မကို ခ်စ္သည္။ ကၽြန္မက ေမာင့္ကို ခ်စ္သည္။ ေမာင္က တျခားတစ္ေယာက္ကို ျမတ္ႏိုးသည္။ထိုပုစာၦကို ဘယ္သူမွ မရွင္းႏိုင္ေပ။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ကိုယ္ခ်င္းစာေပမ့ဲ ကၽြန္မလည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေပ။ကၽြန္မလည္း သူ႔ကို ျပန္မခ်စ္ႏိုင္ေပ။ ကၽြန္မနာက်င္ေနရသလို သူလည္း နာက်င္ေနမည္ကို နားလည္သည္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းကိုေရာ ခ်စ္တဲ့သူကိုပါ သူေရာကၽြန္မပါ တခ်ိန္တည္းဆံုးရွံဳးခဲ့ရသည္။ မတူညီေသာ ခံစားခ်က္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ ဆင္ဆင္ေလးေတာ့ တူေနၿပီ။ ဘယ္အရာမဆို ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့အတိုင္း မျဖစ္ႏိုင္တာက သဘာ၀ပင္။

နာရီေတြက ထြက္ေျပးကုန္တာနဲ႔ အမွ် ကၽြန္မ ေမာင့္ကို သတိရေနဆဲပါ။ ေမာင့္ကို သတိရသလို သူ႔ကိုလည္း သတိရပါသည္။ သူသည္ ကၽြန္မကို အလြန္ေကာင္းေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ကၽြန္မရင္ထဲတြင္ ပံုရိပ္ေလးႏွစ္ခု အၿမဲရွိေနပါသည္။ တစ္ခုက ေမာင္ျဖစ္ၿပီး တစ္ခုက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ သူ ျဖစ္ပါသည္။
အဆံုး

သူ႔ဘ၀တြင္ သူမကို မေသခ်ာေသာ ခံစားခ်က္ျဖင့္ ဖြင့္ေျပာဖူးသည္။ ထိုအရာက အမွားႀကီး မွားေစခဲ့သည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမသည္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္မွန္း သူေနာက္က်စြာ သိခြင့္ရလိုက္သည္။ သူမႏွင့္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္ဆံုလွ်င္ သူမကို ေတာင္းပန္ခ်င္ေသးပါသည္။ သူ ဘုရားေပၚတြင္ ျဖတ္ခနဲ ေတြ႔ရေသာ ပံုရိပ္ေလးကို သူအမွန္တကယ္ရွာေတြ႔ခဲ့ပါသည္။ ထိုပံုရိပ္ေလးက သူ႔အနားမွာ ရွိေနၿပီကို သူမ သိလွ်င္လည္း ၀မ္းသာပါလိမ့္မည္။



ပန္းရင့္ေရာင္

(ေနမေကာင္းတာနဲ႔ စာေကာင္းေကာင္းမေရးျဖစ္တာကိုလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။အခုစာကလည္း ဖတ္မေကာင္းရင္လည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေရးစရာမရွိတာနဲ႔ အခုတေလာ ၀တ္ျဖစ္ေနတဲ့ country style ေလးကိုပဲ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ၾကည့္လိုက္တာပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။)

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Tuesday, August 31, 2010

လက္တြဲေဖာ္

ကၽြန္မ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ မေဆြးေႏြးမိတဲ့အေၾကာင္းက “အခ်စ္နဲ႔အိမ္ေထာင္ေရး” ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္မဘ၀တြင္ အခ်စ္ကိုဆံုးရွံဳးၿပီးခ်ိန္နဲ႔ သစၥာတရား ေဖာက္ဖ်က္မွဳသည္ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဘ၀မွာ မေရရာတာေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲေလ။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို “ခ်စ္တယ္”ဆိုတာေလးေတာင္ ေျပာခြင့္မရပဲနဲ႔ ဆံုးရွံဳးခဲ့ဖူးတယ္။ သစၥာတရား...။ ဟိုးအရင္က ကတိျပဳခဲ့တဲ့အရာေတြကိုလည္း မိဘေတြသေဘာတူထားတဲ့သူက ေဖာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္က ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းျခင္းကို ဖ်က္သိမ္းျခင္းဆိုတဲ့ သတင္းစာထဲက စာပိုဒ္ေသးေသးေလး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္မဘ၀မွာ ဘာမ်ားထပ္ဆံုးရွံဳးစရာမ်ား က်န္ခဲ့ေသးလဲ။

အတိတ္
ကၽြန္မတို႔ သိတဲ့သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရကေန လက္တြဲေဖာ္ဆိုတဲ့ အလြန္ေ၀းကြာတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ေျပာင္းသြားလိမ့္မယ္လို႔ တစ္ခါမွ မေတြးခဲ့ဖူးေလ။ႏိုင္ေဇာ္ေရာ ကၽြန္မေရာ ေတြးမိမွာလည္း မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မတို႔သိခဲ့ၾကတာ ကၽြန္မတို႔သံေယာဇဥ္က ျဖဴစင္တယ္ဆိုတာပဲေလ။ ႏိုင္ေဇာ္အတြက္ ကၽြန္မဟာ တိုင္ပင္ေဖာ္ တိုင္ပင္ဖက္ျဖစ္သလို ကၽြန္မအတြက္လည္း အဲလိုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ Final part two (ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အပိုင္း ခ ) ေရာက္ေတာ့မွ ကၽြန္မနဲ႔ ႏိုင္ေဇာ္ကို ႏွစ္ဘက္က မိဘေတြက လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လိုက္တယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မိဘဆႏၵကို မလြန္ဆဲပဲ ေခါင္းညိမ့္ခဲ့တယ္။ သတင္းစာထဲမွာ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းျခင္း ဆိုတဲ့စာပိုဒ္ကို ျဖတ္ၿပီးေတာင္ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရယ္ေမာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မတို႔ဟာ ျဖဴစင္ၾကတယ္ဆိုေပမဲ့ လက္တြဲေဖာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက သိပ္မကြာဘူးလို႔ပဲ ေတြးမိၾကတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာဟာ မတူညီမွဳႏွစ္ခုပါပဲ။ အဲ့အခ်ိန္တုန္းကေတာ့ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သစၥာမေဖာက္ေၾကးဆိုၿပီး ကေလးဆန္ဆန္ ကတိေတြျပဳတုန္း..........။


တစ္ခါတရံ အခ်စ္ဆိုတာဟာ ပဥၥလက္ဆန္စြာ ၀င္ေရာက္တတ္တယ္ေလ။ ကၽြန္မ သူ႔နဲ႔စေတြ႔တဲ့အခ်ိန္က ကၽြန္မ ဘြဲ႔ရၿပီးလို႔ မန္းေလးကို အလည္သြားတဲ့အခ်ိန္။ သူက မန္းေလးဆင္း၊ကၽြန္မက မေကြးဆင္း။ same batch ဆိုေပမဲ့ ေက်ာင္းမတူေတာ့ မသိၾကဘူး။ မန္းေလးကို ကၽြန္မ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အလည္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ စေတြ႔ခဲ့တယ္။ ကိုယ့္အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲကပဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ သူနဲ႔က ရင္းႏွီးတာ ျမန္ပါတယ္။ စကားေျပာေကာင္းတဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္မသေဘာက်ပါတယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ သူနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး တစ္မ်ိဳးေလးခံစားရတိုင္း ကၽြန္မ ႏိုင္ေဇာ္ကို အားနာေနမိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ဟိုအရင္က ဘာမွ မဟုတ္သလို ရယ္ေမာခဲ့ဖူးတဲ့ ကတိေလးတစ္ခုက ကၽြန္မကို ေလးလံေစခဲ့တယ္။ သူနဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ ခံစားမွဳေတြကို ကၽြန္မ တိတ္တဆိတ္ ထိန္းသိမ္းထားခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ ဆက္ၿပီး ပတ္သတ္ႏိုင္ေစတဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုက ထပ္ေပၚလာျပန္တယ္။ ကၽြန္မရဲ့ ပထမဦးဆံုး တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမဲ့ ၿမိဳ႕က မေကြးၿမိဳ႕။ သူက မန္းေလး။ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္က ပိုနီးလာၿပီး ႏိုင္ေဇာ္နဲ႔က ေ၀းသြားသလိုပဲ။


ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ အၿမဲတမ္း မလံုမလဲျဖစ္ေနရတဲ့ ခံစားမွဳကို ကၽြန္မမုန္းပါတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မၾကားမွာ စည္းတစ္ခုျခားေနမွန္း သိေနေတာ့ သူေရာ ကၽြန္မပါ ေရွ႕ဆက္မတိုးမိၾကဘူး။ ကၽြန္မဟာ ကၽြန္မရဲ့အခ်စ္ထက္ ကတိသစၥာတရားကို ပိုၿပီး အေလးထားမိတယ္။ ႏိုင္ေဇာ္ေရာ ကၽြန္မအေပၚဘယ္လိုရွိမလဲ ကၽြန္မ မေတြးမိဘူး။ ႏိုင္ေဇာ္လည္း ကၽြန္မလိုပဲ တန္ဖိုးထားမယ္လို႔ပဲ ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္မ တာ၀န္က်တဲ့ ႏွစ္မွာ ႏိုင္ေဇာ္နဲ႔ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ပဲ ရွိခဲ့တယ္။ ႏိုင္ေဇာ္မွာ သူသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရေနမွန္းလည္း ကၽြန္မမသိခဲ့ဘူး။ သူကေတာ့ ကၽြန္မဆီ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို ဖုန္းဆက္သြယ္တာ မေကြးေရာက္ျဖစ္ရင္ လာေတြ႔တာကလြဲလို႔ ဘာမွမထူးျခားခဲ့ဘူး။ သူရဲ့မထူးျခားမွဳကို ကၽြန္မဘက္ကပဲ ေက်းဇူးတင္ေနမိတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဟာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ရွိေနေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာက သူငယ္ခ်င္းမမဟုတ္မွန္းသိေနေပမဲ့လည္း ပိုင္ရွင္ရွိေတာ့မဲ့သူတစ္ေယာက္အတြက္ ဘာမွမထူးျခားေတာ့ဘူးေလ။


သစၥာတရားဆိုတာက တစ္ေယာက္တည္းထိန္းတိုင္း မျပတ္ႏိုင္တာမွ မဟုတ္တာ။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ခ်ိန္ခြင္လို ထိန္းေနႏိုင္မွေလ။ ႏိုင္ေဇာ္ဘက္က ပ်က္ကြက္မွဳကို ကၽြန္မသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ့ အခ်စ္ေကာ ကၽြန္မရဲ့ ဂုဏ္သိကၡာေတြေရာ အကုန္ မရွိေတာ့ဘူး။ သူက ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္လို႔ ဖြင့္ေျပာတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္မျငင္းခဲ့မိတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္မအတြက္ ကံဆိုးမွဳေတြ ဆက္တိုက္ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ကၽြန္မဂ်ဴတီခ်ိန္ ေရာက္လာတဲ့ ရဲနဲ႔ မကင္းႏိုင္တဲ့လူနာအတြက္ စိတ္ပင္ပန္းရတာက တစ္မ်ိဳး ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥက တစ္မ်ိဳးနဲ႔ စိတ္ဖိစီးေနတဲ့ကၽြန္မ သတင္းစာထဲမွာပါလာတဲ့ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းျခင္းကို ဖ်က္သိမ္းျခင္းဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ႀကီးနဲ႔ ကၽြန္မေလာကႀကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတယ္။ ကၽြန္မေဆးရံုေပၚမွာ တစ္ပတ္ေလာက္ ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မမွာ thrombocytopaenia ဆိုတဲ့ platelets count နည္းတဲ့ေရာဂါရွိေနမွန္း ကၽြန္မသိခြင့္ရလိုက္တယ္။ အနာတစ္ခုခုျဖစ္ရင္ အၾကာႀကီးမေပ်ာက္ပဲ ျဖစ္ေနတတ္တာေတြကို အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေနမိတာကို ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ က်ိန္ဆဲေနမိလိုက္တယ္။ အသက္အႏၱရာယ္နဲ႔ ပံုမွန္ဆိုရင္ မနီးေပမဲ့ ေသြးထြက္သံယို ျဖစ္လို႔ မရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး။

ပစၥဳပၸန္
ကၽြန္မမွာ လက္ရွိအေျခအေနေတြ အားလံုးကို ေရွာင္ရွားခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကို အေျပာင္းအေရႊ႕ေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ ကၽြန္မ ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ ေနရတာကို ေပ်ာ္ပါတယ္။ ကၽြန္မအေၾကာင္း သိပ္မသိၾကသလို ကၽြန္မရဲ့ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကို စိတ္၀င္စားတဲ့သူ မရွိဘူး။ ဘာလို႔ ေစ့စပ္တာ ဖ်က္သိမ္းတာလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေမးမဲ့သူလည္း မရွိဘူး။ ကၽြန္မကို ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကလြဲလို႔ ဘာမွ မသိတဲ့သူေတြၾကားထဲေနရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္။ တစ္ခါတရံ သူ႔ကိုသတိရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မ အိမ္နဲ႔ကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဆက္မသြယ္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ေ၀းခ်င္တယ္။ ကၽြန္မ ခံစားခဲ့ရတာေတြကို အနယ္ထိုင္ေအာင္ ကၽြန္မေစာင့္ခ်င္ေသးတယ္။ ကၽြန္မ လူေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ အားေမြးရဦးမယ္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီၿမိဳ႕ေလးက ကၽြန္မကို လိုအပ္တယ္။ ကၽြန္မကို လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာမွာပဲ ကၽြန္မရွင္သန္ခ်င္ေသးတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာမဆို ကၽြန္မကို ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အျဖစ္ လိုအပ္ေနမယ္မွန္း သိေပမဲ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ၿမိဳ႕ေလးမွာပဲ ကၽြန္မဘ၀ကို ကၽြန္မ ေက်နပ္ႏိုင္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ လက္တြဲေဖာ္ဆိုတာ........အခ်စ္တစ္ခုထဲ သံေယာဇဥ္တစ္ခုပဲ ၾကည့္လို႔မရပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ သစၥာခိုင္ၿမဲလဲေပၚလည္း မူတည္ပါတယ္။ ကၽြန္မေရာ သစၥာခိုင္ၿမဲသလို သူလည္း သစၥာခိုင္ၿမဲခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မခ်စ္ေသာသူ႔ကို ကၽြန္မလက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္မိပါလိမ့္မယ္။

အဆံုး

သူမ ပူတာအိုၿမိဳ႕မွာ တာ၀န္က်ေနမွန္း သူသိပါသည္။သူလည္း ျမစ္ႀကီးနားမွာ တာ၀န္က်ေနပါသည္။ သူမရွိရာကို သူသြားခ်င္ေပမဲ့ သူမကေတြ႔ခ်င္လိမ့္မည္မဟုတ္ဟု ထင္လို႔ မသြားျဖစ္ေတာ့ပါ။ သူမကို သူေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသးသည္ ဆိုတာကို သူမသိလွ်င္ သူမဘယ္လိုဆံုးျဖတ္မလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္ပါသည္။


စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Friday, July 2, 2010

အိပ္မက္ဆိုးတြင္ လမ္းေလွ်ာက္သူ

မိုးေလးဖြဲဖြဲရြာေနသည္ကိုၾကည့္ရင္း စိတ္ညစ္သြားသည္။သည္အတိုင္းဆိုလွ်င္ အျပင္ထြက္လို႔ရဦးမည္ မဟုတ္ေပ။၃ရက္ဆက္တိုက္ မိုးမတိတ္ပဲ ရြာေနသည္ဖို႔ အိမ္တြင္းပုန္းေနရတာလည္း ပ်င္းေနၿပီ။အျပင္ကိုထြက္ၿပီး ေလေကာင္းေလသန္႔ရွဴခ်င္ၿပီ။သို႔ေသာ္ ဒီမိုးနဲ႔ ဘယ္လိုမွကို ထြက္မရေသးေပ။မိုးထိတာႏွင့္ ႏွာရည္ယိုတတ္ေသာ ကၽြန္မအတြက္ မိုးေရထဲမထြက္မိတာေတာ့ မဆန္းေပ။တစ္ေရးတေမာအိပ္လိုက္ စာေလးေရးလိုက္ႏွင့္ အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးပစ္လိုက္ရသည္ခ်ည္းပင္။

ကၽြန္မအိပ္ယာႏိုးလာေတာ့ မိုးတိတ္ေနၿပီ။ေရခ်ိဳးၿပီး ဆိုင္ကယ္ေလးထုတ္ကာ အျပင္ကို ထြက္ခဲ့လိုက္သည္။သြားစရာေနရာကလည္း ေရေရရာရာမရွိေတာ့ ကရိမ္ေနာ္ဘက္ကိုပဲ ေမာင္းလိုက္သည္။ျမစ္ေရကလည္း ေတာ္ေတာ္တက္ေနေပမဲ့ ရွဳခင္းကေကာင္းသည္။ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကိုမွာေသာက္ရင္း chemistry note ထုတ္ေနလိုက္သည္။လုပ္စရာလည္း ေထြေထြထူးထူးမရွိေပဘက္ည(၇)နာရီတြင္ ကေလးေတြကို စာျပေပးရဦးမည္မို႔ ၾကာၾကာေနလို႔ေတာ့ မရေပ။

နည္းနည္းၾကာေအာင္ေနၿပီး ျပန္ဖို႔ စာအုပ္ေတြသိမ္းလိုက္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။သူႏွင့္ ဆင္ေသာ လူတစ္ေယာက္ကို ျဖတ္ခနဲ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ရယ္တာေတြ ဆံပင္ကိုထိုးဖြတာေတြ သူႏွင့္တူေသာ မ်က္ႏွာက်ပံုခ်င္းတူေသာ ထိုသူကို ကၽြန္မစိတ္လြတ္လက္လြတ္ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ ကို ျပန္ထိန္းလိုက္ကာ ျပန္လာခဲ့ေပမဲ့ စိတ္ကေတာ့ မၾကည္ေတာ့ေပ။အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖေကာ ေမေမပါ ျပန္ေရာက္ေနေလၿပီ။“ဘယ္သြားလိုက္တာလဲ သမီး”ဟု ေမေမ ေမးသည္ကို “ဆိုင္ကယ္ပတ္စီးေနတာ”ဟုသာ ျပန္ေျဖလိုက္ၿပီး အခန္းထဲ၀င္ခဲ့သည္။ကၽြန္မအာရံုေတြက လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေတြဆီကို။

“နင္ ဘာလို႔ ဒီေက်ာင္းကိုေရြးတာလဲ”ဟူေသာ သူ႔အေမးကို ကၽြန္မ မေျဖခ်င္ပါ။ကၽြန္မ၀ါသနာပါရာေတြက သူႏွင့္ဆန္႔က်င္ဘက္ေတြ ျဖစ္ေနတတ္သည္။“နင့္အိမ္ကလည္း ခြင့္ျပဳတာ အံ့ၾသပါတယ္”ဟု ကၽြန္မကိုေရာ ကၽြန္မမိဘေတြကိုပါ အျပစ္တင္ေနေသာ သူ႔ကို ကၽြန္မ ဘာမွမေျပာခ်င္ေပ။စိတ္ထဲမွာကေတာ့ “တစ္အိမ္လံုးဆရာ၀န္ေတြျဖစ္ေနရင္ မေကာင္းေတာ့ဘူး”ဟု ေျပာေနေပမဲ့ ထုတ္ေျပာလိုက္ျပန္ရင္လည္း မိသားစုတြင္ တစ္ဦးတည္းေသာ ဆရာ၀န္ျဖစ္မဲ့ သူ႔ကို႔ ေစာ္ကားသည္ဟု အက်အနအေသအခ်ာေကာက္ေပလိမ့္မည္။“နင္ ဟိုေရာက္ရင္ ေပ်ာ္သြားမွာ။တစ္ခ်ိန္လံုး သုန္မွဳန္မေနနဲ႔။ၿပံဳးၿပံဳးေလးေန”ဟုသာ ေျပာႏိုင္သည္။

သူႏွင့္ကၽြန္မႏွင့္က ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြ မိဘခ်င္းလည္းရင္းႏွီးၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ၿပိဳင္ဘက္ေကာင္းေတြလည္း ျဖစ္ရင္ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။စာေတာ္တာခ်င္းတူေပမဲ့ ေရြးခ်ယ္မွဳခ်င္းက မတူၾကေပ။သူက ကၽြန္မ အမွတ္ေတြကို ႏွေမ်ာေပမဲ့ ကၽြန္မကေတာ့ မႏွေမ်ာေပ။ကၽြန္မ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ကၽြန္မထူးခၽြန္ေနတာက အေကာင္းပဲ မဟုတ္လား။သူ ေဆးေက်ာင္းသြားတက္ေနစဥ္ကာလတစ္ေလွ်ာက္မွာ ဖုန္းေျပာတာ စာေရးတာေလာက္ကလြဲလို႔ သူေနထိုင္ေသာေနရာကို ကၽြန္မက တကူးတက မသြားျဖစ္ခဲ့ေပ။ထိုေၾကာင့္ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္၏ ေရြးခ်ယ္မွဳက ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္မမသိခဲ့ေပ။

သူ တတိယႏွစ္ၿပီး အိမ္ခဏျပန္လာစဥ္ ကၽြန္မႏွင့္သူ႔ကို မိဘေတြကို ေစ့စပ္ေပးခဲ့သည္။သူကေတာ့ သာလိမၼာမို႔ လက္ခံသာ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ကၽြန္မက သူ႔ကုိ ဟိုအရင္သံေယာဇဥ္ေတြေၾကာင့္ လက္ခံခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။သူ႔ကို ကၽြန္မခ်စ္ေနသည္ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္မသိေပမဲ့ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ဟု လိမ္ညာခ်င္ေနတုန္းပင္။

အခ်ိန္ေတြကုန္တာ ျမန္လွသည္။သူပင္ ေဟာက္ဆင္းေနေလၿပီ။သူကၽြန္မကို ခ်စ္မခ်စ္ကၽြန္မမသိသလို ကၽြန္မသူ႔ကိုခ်စ္တာလည္း သူမသိေပ။သူ ေဟာက္ဆင္းၿပီးလွ်င္ မိဘေတြက လက္ထပ္ေပးဖို႔အထိ စီစဥ္ထားေပမဲ့ တစ္ခုေသာညေနခင္းတြင္
“ငါ နင့္ကို ေျပာစရာရွိတယ္”ဟူေသာ သူ႔စကားေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ နည္းနည္းတစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားသည္။
“အင္း ေျပာေလ”
“ငါ့မွာ ခ်စ္သူရွိတယ္။သူက နင္နဲ႔ ေစ့စပ္ထားတာေတြ မသိဘူး။”
“ဒီေတာ့ နင္က ဘယ္လိုျဖစ္ေစခ်င္တာလဲ”
“ငါတို႔ေစ့စပ္ထားတာကို ဖ်က္ခ်င္တယ္။နင့္ကိုလည္း အားနာပါတယ္။ဒါေပမဲ့ေလ ငါ သူ႔ကို ခ်စ္တယ္”
ကၽြန္မေလာကႀကီး အေမွာင္က်သြားသည္ထင္သည္။သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ မာနက သူ႔ကိုအရွံဳးမေပးခ်င္ေပ။သူေတာင္ ကၽြန္မကို စြန္႔လြတ္ရဲလွ်င္ ကၽြန္မကေရာ ဘာလို႔ တြယ္တာေနရမလဲ။
“အိုေကေလ။နင္ႀကိဳက္သလို လုပ္ႏိုင္တယ္။” ကၽြန္မတြင္ ေျပာစရာစကား ဒီထက္ပိုမရွိခဲ့ေတာ့ပါ။ရက္အနည္းငယ္ၾကာၿပီးေနာက္ သတင္းစာတြင္ ကၽြန္မတို႔၏ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္း ဖ်က္သိမ္းေၾကာင္းပါလာသည္။တကယ္တမ္းေတာ့ ကၽြန္မခံႏိုင္ရည္မရွိပါ။သို႔ေသာ္ ဟန္ေဆာင္ႏိုင္ေသးသည္။သူ႔မိဘေတြက ေဒါသပုန္ထကာ သူ႔ကို ဆူဆဲေနေပမဲ့ တားေတာ့ မတားၾကေပ။ကၽြန္မတို႔ကိုေတာ့ လာေတာင္းပန္သြားသည္။ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႔က အိပ္မက္ဆိုးတစ္ခုတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူေတြသာ။

အခန္းတံခါးေခါက္သံၾကားမွ ကၽြန္မ အေတြးေတြရပ္သြားသည္။“ထမင္းစားဆင္းခဲ့ေတာ့”ဟု မမေအာ္သြားသံေၾကာင့္ ၿပံဳးမိေသးသည္။ကၽြန္မတြင္ ကၽြန္မကို အလြန္ခ်စ္ေသာ ကၽြန္မကလည္း အလြန္ခ်စ္ေသာ ကိုယ္ပိုင္မိသားစုေလးရွိေနသေရြ႕ေတာ့ ကၽြန္မဘ၀ႀကီးက သာယာေနဦးမည္သာ။

ပန္းရင့္ေရာင္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Wednesday, June 2, 2010

မေျပာျပခ်င္ေသာ စာမ်က္ႏွာမ်ား

သူငယ္ခ်င္းကေန ခ်စ္သူဘ၀ကူးေျပာင္းရျခင္းက သံေယာဇဥ္ပိုခိုင္မာတယ္ဆိုေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ မဟုတ္တာေသခ်ာပါတယ္။သူနဲ႔ ကၽြန္မတို႔က ငယ္သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္အၾကာႀကီးရင္းႏွီးမွဳေတြကေန အစပ်ိဳးခဲ့တဲ့ခ်စ္ျခင္းဆိုေပမဲ့ အတုအေယာင္ ၁၅၀၀ ေမတၱာသတ္သတ္သာ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။နီးစပ္မွဳေၾကာင့္ စိတ္ကစားတာပါလို႔ ေျပာရေအာင္ကလည္း ကၽြန္မဘက္က သူ႔ကို စိတ္ကစားလို႔ ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖေပးခဲ့တာမွ မဟုတ္တာေလ။ဒါေပမဲ့ သူနဲ႔ ပတ္သတ္လာရင္ သူငယ္ခ်င္းဘ၀ထဲက အရွံဳးေပးအလွ်ာ့ေပးေနရင္းနဲ႔ပဲ အခ်စ္အတြက္နဲ႔ ကၽြန္မေနာက္ထပ္က်ဆံုးရတာပါပဲ။

အလြမ္းေတြအေၾကာင္း နိဒါန္းထပ္မပ်ိဳးေပးပါနဲ႔ဦး။ကၽြန္မ၇င္ထဲက အရင္အလြမ္းေတာင္ မေျပေသးလို႔ပါ။သူငယ္ခ်င္းေမတၱာကေန သမီးရည္းစားအျဖစ္ေျပာင္းလဲမွဳရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ လမ္းမွာေတြ႔ရင္ေတာင္ ႏွဳတ္ဆက္အၿပံဳးေလးေတာင္မရႏိုင္ေတာ့ အေျခအေနပါ။တစ္ခါတရံမ်ား သူ႔ဆီက တစိမ္းဆန္ဆန္ အၿပံဳးေလးမ်ားရလိုက္မိရင္ သံေယာဇဥ္အပိုင္းအစေလးမ်ား က်န္မလားလို႔ ကၽြန္မ ရွာၾကည့္ေနမိတတ္ေသးတယ္။ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မရလိုက္တာကေတာ့ သူ႔ေဘးနားမွာ အားကိုးမွီတြယ္စြာ ရွိေနတဲ့ သူနဲ႔ ခ်စ္လွပါေသာ ဇနီးေလာင္းနဲ႔ သူနဲ႔ အားနာတာကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါတဲ့ မ်က္၀န္း..........။အရာအားလံုးေနာက္က်သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက သူ႔ေဘးကေန သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခြင့္ေတာင္ ဆံုးရွံဳးလိုက္ရပါတယ္။

 လြန္ခဲ့ၿပီးေသာ အခ်ိန္တစ္ခုအေၾကာင္း
ကၽြန္မ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ကို အၿပီးအပိုင္ေျပာင္းေရႊ႕ရေတာ့မယ္ဆိုတုန္းက ကၽြန္မမွာ ဘာစိုးရိန္ပူပန္မွဳမွ မရွိေပ။ကၽြန္မမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမ်ားစားစားမရွိတတ္တာေၾကာင့္လည္း ပါမည္ထင္သည္။သံေယာဇဥ္တြယ္လွ်င္လည္း အရမ္းတြယ္တတ္ၿပီး လြယ္လြယ္နဲ႔ မခင္တတ္ေသာ ကၽြန္မပတ္၀န္းက်င္မွာ သူငယ္ခ်င္းရွားျခင္းက အဆန္းမဟုတ္ေတာ့ပါ။သို႔ေသာ္ တည္ၿငိမ္ေနေသာ ေရျပင္ကို ခဲလံုးပစ္ခ်လိုက္သလိုပဲ ကၽြန္မဘ၀ထဲကို သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရေလးကို သူက စတင္သယ္ေဆာင္လာသူပင္။(အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သယ္ေဆာင္လာသူမွလြဲလို႔ က်န္ေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကၽြန္မေဘးနားတြင္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြအျဖစ္ရပ္တည္ဆဲပါ)

အိမ္သစ္ၿခံသစ္ႏွင့္ အျပင္ပတ္၀န္းက်င္......ထိုအရာေတြက ကၽြန္မအတြက္ သူစိမ္းဆန္ေနဆဲပါ။ကၽြန္မျမစ္ႀကီးနားကို ေရာက္တာ တစ္ပတ္ရွိၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္မ ဘယ္သူနဲ႔မွ မသိစကားလည္း မေျပာဖူးေသးေပ။မမကေတာ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း နည္းနည္း တီးမိေခါက္မိေတာ့ ရွိေနေလၿပီ။ကၽြန္မ အခ်ိန္အမ်ားစုကို ၿခံထဲမွာ စာအုပ္ဖတ္ျခင္း အပင္ေရေလာင္းျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္သာ ကုန္ဆံုးပစ္လိုက္သည္။ယခုလည္း ကၽြန္မၿခံထဲမွာ စာအုပ္ဖတ္ေနတုန္း ကၽြန္မအနားကို ေဘာလံုးတစ္လံုးက်လာသည္။ထိုေနာက္ `ေဟ့ ေဟ့´ဟု ေခၚေသာ အသံတစ္ခု။ကၽြန္မတို႔ေဘးၿခံထဲတြင္ ေဘာလံုးကန္ေနေသာ ေကာင္ေလးတစ္စု(ေနာက္မွ ေကာင္မေလးေတြေကာ ပါမွန္းသိရသည္)ကေခၚေနျခင္းျဖစ္သည္။ကၽြန္မက ေဘာလံုးကိုေကာက္ေပးၿပီး အိမ္ထဲ၀င္ဖို႔ အသြားတြင္ `ငါတိုနဲ႔ အတူမေဆာ့ခ်င္ဘူးလား။ေျပာခ်င္တာက သူငယ္ခ်င္း မလုပ္ခ်င္ဘူးလားလို႔ ေမးတာပါ´ဆိုတဲ့အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မ သူ႔ကို စၿပီးသတိထားမိသည္။အစကေတာ့ မခင္ခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာလိုက္မယ္ စိတ္ကူးထားေပမဲ့ ေနာက္ေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးထဲက အျဖဴထည္သတ္သတ္ ကို သေဘာက်ကာ စတင္ခင္မင္မိသည္။ထိုအျဖဴသည္သတ္သတ္က ေနာက္တစ္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မနဲ႔ သူ႔ၾကားက တံတိုင္းႀကီးတစ္ခုျဖစ္လာပါေတာ့သည္။

သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုနဲ႔ စတင္ခင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္က ရွစ္တန္းကျဖစ္သည္။သူအပါအ၀င္ ေယာက္်ားေလး ၄ေယာက္ႏွင့္ ကၽြန္မအပါအ၀င္ မိန္းကေလး၃ေယာက္အုပ္စုကေတာ့ ေက်ာင္းတြင္ နာမည္ႀကီးဟုဆိုေလာက္သည္။အားလံုးထဲတြင္ စာအေတာ္ဆံုးႏွင့္ အေအးဆံုးဟု နာမည္ႀကီးေတာ့ ကၽြန္မကလြဲလွ်င္ က်န္သူမ်ားက စြာလန္ေတးမ်ားျဖစ္ကာ ကၽြန္မကို အၿမဲကာကြယ္ေပးတတ္ၾကသည္။ေခါင္းမာေသာ္လည္း လူပံုက ပိုးဟတ္ျဖဴမို႔ အားလံုးက ဂရုစိုက္ၾကေသာ္လည္း ကၽြန္မက အၿမဲအေလွ်ာ့ေပးတတ္သူ ၿပိဳင္မျငင္းတတ္သူတစ္ေယာက္သာ။

အခ်ိန္တစ္ခုကို ကၽြန္မတို႔ျဖတ္သန္းၾကတာ ၾကာမွန္းမသိေအာင္ၾကာခဲ့သလို သံေယာဇဥ္ကလည္း တိုးပတ္ရစ္ေႏွာင္တာ တစ္ထပ္ တစ္ထပ္နဲ႔ တင္းတင္းလာပါတယ္။ျပကၡဒိန္ေတြကို ခုန္ေက်ာ္ပစ္လိုက္တာ ႏွစ္ေတြဘာေတြေတာင္ ေျပာင္းလို႔ အျဖဴေရာင္ေလးကို အေရာင္ေျပာင္းဖို႔ အစေလးေတာင္ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ဆယ္တန္းကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေအာင္ခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္မက institute တစ္ခုခု တက္ရတာထက္ ရိုးရိုးေမဂ်ာတက္ရတာ ပိုစိတ္၀င္စားတဲ့ ကၽြန္မကို ကၽြန္မအိမ္က သိပ္ခြင့္မျပဳခ်င္ေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးတူတူတက္မဲ့ ကိစၥမို႔ သေဘာတူလိုက္ရသည္သာ။သို႔ေသာ္ အရင္တုန္းကေလာက္ေတာ့ ကၽြန္မအခ်ိန္ေတြ အားမေနေတာ့ပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုဖို႔ အခ်ိန္ကလြဲလွ်င္ ကၽြန္မမွာ သင္တန္းေတြနဲ႔ ပတ္ရွဳပ္ေနတတ္သည္။တစ္ခါတရံ သူက သင္တန္းဆင္းခ်ိန္လာႀကိဳတတ္တာက လြဲလို႔ ကၽြန္မတို႔ၾကားမွာ တစ္စံုတစ္ခု ထူးျခားမွဳ မရွိခဲ့ေသးပါ။

မိုးေတြ သည္းသည္းမဲမဲ ရြာတဲ့ေန႔တုန္းကေပါ့။ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့စည္းကို စေဖာက္မိခဲ့ၾကတာ။သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကလည္း သေဘာတူၾကည္ျဖဴၾကေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အ၇မ္းႀကီးတြဲသြားတြဲလာ မလုပ္ၾကတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။အဲတာေတြကလည္း သူနဲ႔ ကၽြန္မၾကားက သူစိမ္းဆန္မွဳ အစလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းကေန ရည္းစားဘ၀ ကူးေျပာင္းခဲ့တာ ေၾကာင့္မို႔ အေခၚအေ၀ၚေတြက ေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ပဲ သာမန္သူငယ္ခ်င္းေတြလိုပါပဲ။သူေျပာရင္ ၿပိဳင္မျငင္းတတ္တာ၊ရပါတယ္ နားလည္ပါတယ္ကို ေဖာေဖာသီသီသံုးၿပီး အေလွ်ာ့ေပးတတ္တာေတြက သူ ကၽြန္မကို ရက္စက္ဖို႔အတြက္ တြန္းအားေတြပဲလား.။

သူေျခလွမ္းေတြ စပ်က္တုန္းကလည္း သိရဲ့သားနဲ႔ကို မသိသလို ဟန္ေဆာင္ေနထိုင္ရင္းနဲ႔ အၿပံဳးေတာင္မပ်က္ခဲ့ပါ။သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘယ္ေလာက္သတိေပးေနေန ကၽြန္မ သူ႔ကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားဖို႔ စိတ္ကူးကို မရွိခဲ့တာ။ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူရဲ့ လမ္းခြဲစကားကိုေတာင္ တြန္းလွန္ေျပာျခင္းမရွိခဲ့တာေတြကပဲ ပိုးဟတ္ျဖဴဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ကို ေပ်ာ့ညံ့ေနမိတာလား။ေသခ်ာတာကေတာ့ ကၽြန္မသူ႔ကိုအရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတာ တစ္ခုပါပဲ။အေနနီးစပ္မွဳ သူငယ္ခ်င္းေတြေျမာက္ေပးမွဳ သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ကို အထင္အျမင္မွားမွဳေတြေၾကာင့္ ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာမိခဲ့တာပါ ဆိုတဲ့သူ႔ကို တစ္ခြန္းေတာ့ ျပန္ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းထားလိုက္ပါတယ္။`နင့္ကို ငါခ်စ္တာ ဘာမွ မပါဘူး´

သူရဲ့ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းၿပီးစီးေၾကာင္းဆိုတဲ့ သတင္းစာမွာပါလာတဲ့ ျဖတ္ပိုင္းေလးကိုေတာင္ ကၽြန္မအခုထိစာအုပ္ၾကားထဲမွာ ညွပ္ထားတုန္း။သူငယ္ခ်င္းေတြက သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းစာရင္းကေန အၿပီးအပိုင္ထုတ္ပစ္လိုက္ၾကေပမဲ့ ကၽြန္မရင္ထဲကေနေတာ့ သူက သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္ကေရာ ခ်စ္ခဲ့ရသူအျဖစ္ကေရာ ထုတ္ပစ္လို႔မရေသးပါ။အလြမ္းဆိုတာကို ပီပီျပင္ျပင္ ခံစားလို႔ မကုန္ခင္မွာ ေနာက္အလြမ္းေတြက ထပ္ထပ္ေနေတာ့ revolution လို႔ သံုးရမလား cyclic process လို႔ သံုးရမလားေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္မွဳဆိုတာေလးၾကားထဲမွာပဲ ကိုယ့္ဘာသာသီးျခားရပ္တည္ႏိုင္မို႔ ႀကိဳးစားရင္း ခံႏိုင္ရည္ရွိဟန္ေဆာင္ရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္မ မေျပာျပခ်င္တဲ့ စာမ်က္ႏွာေတြက ကၽြန္မနားမွာ က်န္ရွိေနဆဲပါ။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္


စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Wednesday, May 26, 2010

စကားေလးတစ္ခြန္း

အလုပ္မ်ားၿပီး စာေရးဖို႔ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ ပို႔စ္အေဟာင္းေလးကို တင္ၿပီးဆားခ်က္လိုက္ပါတယ္။


လူတစ္ေယာက္ဆီက စကားတစ္ခြန္းကို သူမတမ္းတမ္းတတၾကားခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။
သို႔ေသာ္ မၾကားခဲ့ရ။
ၾကားရန္မလိုအပ္ေသာအခ်ိန္တြင္ ထိုစကားကို သူမၾကားခဲ့ရသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ သူႏွင့္သူမၾကားတြင္ တံတိုင္းတစ္ခုျခားေနေလၿပီ။
ဒါေပမဲ့ သူမ သူ႕ကို စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ေျပာခဲ့ခ်င္သည္။
အခန္း(၁)
(သူမ၏ရင္တြင္ အခ်စ္စတင္ေမြးဖြားျခင္း)
သူမသည္ shopping ထြက္တတ္သူမဟုတ္ေပ။သို႔ေသာ္ သူမယေန႔ သူမၿမိဳ႕၏တစ္ခုတည္းေသာ စူပါမတ္ကတ္သို႔ စိတ္ကူးေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ထြက္လာခဲ့သည္။သူမသည္ ၀ယ္စရာရွိတာ၀ယ္ၿပီး အထြက္တြင္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ မထင္မွတ္ပဲ တိုက္မိေလသည္။သူမလက္ထဲက အရာတစ္ခုက ျပဳတ္က်သြားေသာအခါ သူမထံမွလည္း “သြားၿပီ ”ဟူေသာ အသံထြက္လာေလသည္။ထိုအရာကား သူမႀကိဳက္လြန္းလို႔ ခုတင္၀ယ္ခဲ့ေသာ သဲနာရီ။သူက ေတာင္းပန္ကာ ျပန္၀ယ္ေပးမည္ဟု ေျပာေသာ္လည္း သူမက ေခါင္းခါကာ ထြက္သြားေလသည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ သူမသည္ သဲနာရီကို ႏွေျမာတသ သတိရကာ သူ႔ကိုပါ ေတြးမိသြားေလသည္။ထိုအခါ သူမရင္ထဲတြင္ ေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားေလသည္။
အခန္း(၂)
အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမွန္းေရေရရာရာ မသိေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမ သူ႔ကိုသတိရေနမိတယ္။သူ႔နာမည္ သူဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ မသိပဲနဲ႔ သတိရေနမိတယ္။
တစ္ပတ္ခန္႔အၾကာတြင္ သူမ စူပါမတ္ကတ္သို႔ ထပ္အသြားတြင္ တိုက္ဆိုင္စြာ သူႏွင့္ ထပ္ဆံုေလသည္။
သူကလည္း သူမကို မွတ္မိေလသည္။အျပန္တြင္ သူက သူမကို သဲနာရီတစ္ခု ျပန္ေပးေလသည္။
ထိုအခ်ိန္မွ စၿပီး သူႏွင့္ သူမခင္မင္သြားေလသည္။
သူသည္ သူမနာမည္ကို ရိပ္ ဟုတစ္လံုးတည္းသာ အဖ်ားစြတ္ေခၚေလသည္။
သူမထက္ သူသည္ ၁ႏွစ္ခန္႔ပိုႀကီးေသာ္လည္း ကေလးဆန္လြန္းလွသည္။
သူမက ဓါတုေနာက္ဆံုးႏွစ္ တက္ေနေသာ္လည္း သူကေတာ့ ကြန္ျပဴတာႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီျဖစ္သည္။
သူသည္ သူမေက်ာင္းသို႔ မၾကာမၾကာလာလည္တတ္ေသာ္လည္း သူႏွင့္သူမသည္ သူငယ္ခ်င္းအဆင့္ထက္လံုး၀မေက်ာ္လြန္ေသးေပ။
သူမသည္ သူႏွင့္ေတြ႔ဆံုတိုင္း ရင္ထဲတြင္ တစ္စံုတစ္ခု ျဖတ္စီးသြားသလိုခံစားရသည္။
သူမသည္ သူႏွင့္ပတ္သတ္သမွ် အမွတ္တရအားလံုးကို ရင္ခံုစြာ သိမ္းဆည္းထားသည္။
ေနာက္ဆံုးတြင္ သူမထိတ္လန္႔စြာ သိလိုက္ရသည္က သူ႕ကို ခ်စ္ေနမိၿပီ ဆိုတာပဲျဖစ္သည္။
သူ၏မ်က္၀န္းေတြကို သူမ၏မေတာက္တေခါက္ပညာႏွင့္ အၿမဲတမ္းဖတ္ရွဳေနခဲ့ေလသည္။
သူမဘ၀တြင္ အၾကားခ်င္းဆံုးစကားဟုဆိုလွ်င္ သူ႔ထံမွ............................။
ဇာတ္သိမ္းပိုင္း
စကားေလးတစ္ခြန္းကို သူ႔ထံမွ ေတာင္းတခ်ိန္တြင္ မၾကားခဲ့ရေပ။
သို႔ေသာ္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေသာ္အခ်ိန္တြင္...............။
သူမ၏ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူမကိုေျပာဖူးသည္။
“ငါကို ခ်စ္ေနတဲ့သူကို ငါက လည္းခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုအေျခအေနပဲေရာက္ေရာက္ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ရင္ေတာင္
အရမ္းခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားတစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာျဖစ္ေအာင္ ေျပာလိုက္ဦးမယ္” တဲ့။
သူသည္ မိုးသည္းထန္စြာရြာေသာေန႔တြင္ သူမေက်ာင္းသို႔ ေရာက္လာကာ
“ရိပ္ ကိုယ္ စကားနည္းနည္းေျပာခ်င္လို႔”ဟု ေျပာေလသည္။ထို႔ေနာက္ “ရိပ္ ကို ခ်စ္တယ္”ဟုေျပာလိုက္ခ်ိန္တြင္
သူမသည္ ေလာကႀကီးတြင္ အေပ်ာ္ဆံုးလူသားျဖစ္သြားေလသည္။
သို႔ေသာ္ သူ၏ ေနာက္ဆက္တြဲစကားေၾကာင့္ သူမေတြေ၀တြန္႔ဆုတ္သြားသည္။
“ကိုယ့္ကို မိဘေတြက မိန္းမေပးစားေတာ့မယ္ ရိပ္။ကိုယ္ရိပ္မခြဲႏိုင္ဘူး။မနက္ျဖန္က်ရင္ ရိပ္ ကိုယ့္ကို အေျဖေပးပါ။
တကယ္လို႔ ရိပ္ကိုယ့္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္တို႔ ထြက္ေျပးၾကရေအာင္” ဟူေသာ
သူ႕စကားေတြကိုသာ သူမေတြးရင္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ေပ။
ေနာက္ဆံုးတြင္...........
သူမ၏အေျဖကို သူက စိတ္၀င္စားစြာ ေစာင့္ဆိုင္းေနေလသည္။
သူမက “ကိုသူ႕ကို ခ်စ္တယ္။အရမ္းခ်စ္တယ္။ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အတြက္ ေရွ႕မတိုးနဲ႔စို႔။” ဟုေျပာခဲ့သည္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခ်စ္လွ်က္ႏွင့္ ေ၀းခဲ့ရသည္။
ဒါေပမဲ့ သူမေက်နပ္ပါသည္။
သူမေျပာခ်င္ေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ေျပာခြင့္ရလိုက္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
သင္တို႔သည္ သင္တို႔ခ်စ္ေသာသူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္တယ္ဟူေသာ စကားတစ္ခြန္းကို အေလးအနက္ေျပာဖူးပါသလား။
ေျပာခြင့္ရွိေသာအခ်ိန္တြင္ ေျပာထားၾကပါ။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ထိုစကားတစ္ခြန္းသည္ အမွတ္တရျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။
ကၽြန္မသည္လည္း ကၽြန္မခ်စ္ေသာသူကို စကားေလးတစ္ခြန္း ေျပာခ်င္ပါေသးသည္။
စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Thursday, May 13, 2010

ဒီအတိုင္းေလးပဲ ခ်စ္ေနမယ္



ဒီအတိုင္းေလးပဲ ခ်စ္ေနမယ္
ေမသူ၊ေအာင္လ

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Monday, May 10, 2010

တမ္းတမိေသာ ကဗ်ာမ်ား

ဆံုႏိုင္ခြင့္
 
ကံၾကမၼာရယ္
အဲေလာက္ထိ က်ီစယ္ဖို႔မလိုပါဘူး......
သူနဲ႔ေတြ႔ဖို႔
ခက္ခဲေနရလား။
သူလာတိုင္း
အလုပ္ေရာက္ေနေတာ့
လက္မွိဳင္ခ်ျပန္သြားတဲ့
သူ႔မ်က္ႏွာ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းကို
ျမင္ေယာင္မိတယ္။
ေစာင့္ေနျပန္ေတာ့လည္း
“သူ” မလာျပန္ေတာ့
ေတြ႔ခ်င္လို႔ ေမွ်ာ္မိတဲ့
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ
အျပစ္တင္မိတယ္။
ကံၾကမၼာရယ္
အေ၀းမွာခြဲေနရတဲ့
သူနဲ႔ကၽြန္မကို
ဆံုႏိုင္ခြင့္ေလး
ေပးလွည့္ပါကြယ္......။

တစ္ပြင့္ပန္း
 
ေနာက္တစ္ခါ
မပြင့္ႏိုင္ေတာ့တဲ့
အခ်စ္ပန္း....
တစ္ခါပြင့္ၿပီး
ဘယ္ေတာ့မွမညွိဳးႏိုင္တဲ့ပန္း
ေနာက္ထပ္မျဖစ္
ေသဆံုးသြားတဲ့အခ်စ္
နားလည္မွဳ ပါခ်င္မွပါမယ္
သစၥာတရား ကာရန္ၿပီး
တစ္သက္မွာ တစ္ခါသာ
ရင္ထဲမွာ
တစ္ဦးတည္းအတြက္
မူပိုင္ပြင့္ေသာ
တစ္ပြင့္ပန္း......။


မိုးေတြရြာေနဆဲ
 
မရြာေလာက္ဘူးထင္လို႔
ဘာမွႀကိဳတင္မကာကြယ္ခဲ့ဘူး…..
မေျပာမဆိုနဲ႔
ဖြဲဖြဲေလးစက်လာေတာ့လည္း
ဒီမိုးေလာက္နဲ႔
ဘာမွမျဖစ္ဘူး ထင္ခဲ့တယ္….
သည္းႀကီးမဲႀကီးရြာလာေတာ့မွ
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ
စိုရြဲကုန္တယ္။
သူ႕ကိုစခ်စ္တုန္းက
အဲေလာက္ခ်စ္လိမ့္မယ္
မထင္ခဲ့ဘူး….
ဒါေပမဲ့
ခုေတာ့ ရြာမဆဲ
တသဲသဲနဲ႔
မဆံုးႏိုင္တဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႔
ေမာင့္ကိုခ်စ္ေနမိပါၿပီ။
ကၽြန္မရင္မွာ
ေမာင့္ကိုခ်စ္တဲ့
အခ်စ္မိုးေတြရြာေနဆဲပါ…..။

အမွတ္တရက ခါးသည္

ဘယ္ေနရာသြားသြား
ေျခခ်လိုက္တိုင္း
ခေရပြင့္ေတြ
ေၾကြေနသလို
အမွတ္တရခ်ည္းပဲ.....
ခေရပြင့္နဲ႔တူတဲ့
အမွတ္တရေတြကို
အရင္ကေတာ့
ၿပံဳးေပ်ာ္စြာပဲ
မင္းတို႔နဲ႔အတူ
နင္းေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတယ္......
ခုေတာ့..
ခေရပြင့္ေတြကိုေကာက္ၿပီး
ဒိုင္ယာရီထဲညွပ္ထားခဲ့ရတယ္.....
ငါ...အခု....
ခေရေတြေကာက္ေနတယ္
ခေရပြင့္ေလးေတြမွာ
မင္းတို႔ေျခရာေတြက်န္မလားလို႔
နမ္းၾကည့္လိုက္ေသးတယ္.....
စူးရွတဲ့ခေရနံ႔က
ၾကာၾကာရွဴရင္
မူးတယ္....
အမွတ္တရေတြကလည္း
ၾကာလာေလေလ
ခါးေလေလပဲ......
ေနာက္ဆံုးငါေျပာလိုက္ခ်င္တယ္
မင္းတို႕ၾကားမလားလို႔ေပါ့...
အမွတ္တရေတြက
ခါးတယ္ကြ......။


ဘာ၀တၳဳမွ ေခါင္းထဲမထြက္၊ထြက္လာေတာ့လည္း ေရးရတာ အဆင္မေျပေသးလို႔ ဆားခ်က္တဲ့အေနနဲ႔ ကၽြန္မ ေရးခဲ့ဖူးတယ္ ကဗ်ာေတြကိုပဲ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။အေပၚက (၃)ပုဒ္ကေတာ့ သက္တန္႔ခ်ိဳလုပ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ `ပန္းပ်ိဳးသူတို႔ အလကၤာ´ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲက ကဗ်ာေတြျဖစ္ပါတယ္။`မိုး´ဆိုတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ေလးကို ဒီပို႔စ္ေလးနဲ႔ ခဏႏွစ္သိမ့္လိုက္ပါတယ္။ေက်နပ္ပါတယ္ေနာ္ :) ။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္

 




စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Wednesday, May 5, 2010

အေယာင္ေဆာင္ ညေနခင္း

ကိုယ္တိုင္ပိုင္ဆိုင္တာ ဘာတစ္ခုမွ ေရေရရာရာ မရွိတဲ့ဘ၀ထဲကို တိတ္တဆိတ္ တိုး၀င္လာတဲ့ ညေနခင္းေလးတစ္ခုအေၾကာင္းေပါ့။စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ရင္ဆန္ေနမယ္ အိပ္မက္တစ္ခုလိုပဲ တိမ္ထဲမွာ လြင့္ေမ်ာရင္ လြင့္ေမ်ာေနမယ္။တကယ္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ေမ်ာေနတယ္တိမ္တိုက္ေတြလို ပံုေတြေျပာင္းသြားၾကတာပါပဲေလ။ကၽြန္မနားမွာလည္း လြင့္ေမ်ာေနတဲ့ တိမ္တိုက္ေတြရွိေနေတာ့လည္း အမွတ္တရတိမ္တိုက္ေတြဆီ အလြယ္တကူ ခုန္ကူးေနမိရင္း ဒီဘ၀မွာပဲ က်င္လည္ေနတာၾကပါၿပီေလ။

ဆည္းဆာအလွအပကို ခံစားဖို႔ကုိ ကၽြန္မ ဟိုးအရင္တုန္းက တစ္ခါမွ ေတြးေခၚဖူးသူမဟုတ္သလို ကိုယ္တိုင္ခံစားဖူးဖို႔လည္း မႀကိဳးစားမိေပ။စာစီစာကံုးေခါင္းစဥ္မ်ားထဲတြင္ စိတ္ကူးယဥ္ဆန္ကာ သဘာ၀အလွအပကို ဦးစားေပးေသာ ေခါင္းစဥ္မ်ားကို ကၽြန္မအလြန္မုန္းတီးေနခဲ့ဖူးသည္။လက္ေတြ႔က်မွဟူေသာ အေတြးေတြနဲ႔ ေခါင္းမာစြာ ျပတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာက ေတြေ၀တတ္ေအာင္ စိတ္ကူးယဥ္တတ္ေအာင္ ၿပီးေတာ့ နားလည္ေပးတတ္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မယ္မွန္း ကၽြန္မတကယ္ကို မသိခဲ့တာပါ။ညေနခင္းဆည္းဆာအလွကို ခံစားတတ္ေအာင္လည္း သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။

ေမာင္ႏွင့္ကၽြန္မရင္းႏွီးမွဳမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္းမဟုတ္ခဲ့ေပ။သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ခင္မင္ခဲ့ရသလို သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ပဲ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားရသည္။ထိုအခ်ိန္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြေၾကာင့္ပဲ ကြဲၾကမယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူးေလ။ႏွစ္ဖက္အုပ္စုေတာင့္ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အခုထိအျပစ္မျမင္ပဲ ကၽြန္မခင္ေနတတ္ဆဲပါ။ကၽြန္မက ဒီအရာေတြကို ေမာင္ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာရင္ ခ်စ္တတ္ေအာင္ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ပဲ က်န္ခဲ့ရသူသတ္သတ္ပါပဲ။ဆည္းဆာကိုခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာတဲ့ေမာင္ေၾကာင့္ ညေနခင္းဆည္းဆာေတြကို ကၽြန္မ လိုက္ခံစားကူေပးခဲ့ရတယ္။ညေနခင္းမွာ ေမာင္နဲ႔အတူ ဆည္းဆာအလွကိုခံစားရင္းနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ခဲ့သည္။ဒီေနလံုးနဲ႔အတူ ေမာင့္ရဲ့အခ်စ္ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမယ္လို႔ ကၽြန္မ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္ခဲ့မိေပ။

ဒီလိုညေနခင္းမွာပဲ ကဗ်ာေတြကိုခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ ေမာင့္စကားေၾကာင့္ ကၽြန္မ ကဗ်ာေတြကို ခ်စ္တတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။သည္လို ညေနခင္းေတြမွာပဲ ကၽြန္မတျဖည္းျဖည္းႏူးညံ့လာခဲ့သလို ေတြေ၀တတ္လာသည္။ျပတ္သားပါတယ္ဆိုတဲ့ကၽြန္မဟာ ေမာင့္ေရွ႕မွာ အရာရာကို အေလွ်ာ့ေပးနားလည္တတ္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္အျဖစ္ ရပ္တည္ခဲ့သည္။ထက္လြန္းတယ္လို႔ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ေဆးရံုမွာ နာမည္ႀကီးခဲ့သမွ် ေမာင္နဲ႔ က်ေတာ့ ကၽြန္မ အရည္အခ်င္းေတြ လြင့္စင္မတတ္ပင္ ခ်စ္ခဲ့မိသည္။ထိုအရာေတြကို ကၽြန္မ မွားေနသည္ဟု အခုခ်ိန္ထိ ေနာင္တမရတတ္ခဲ့ေပ။ကၽြန္မညေနခင္းေတြဟာ သာယာေနခဲ့သည္။ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ သူမ မေရာက္လာခင္ အခ်ိန္ထိကေပါ့။

ကၽြန္မညေနခင္းေတြကို လုယူသူဟာ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မမထင္ထားခဲ့ေပ။ကၽြန္မႏွင့္ ေမာင္ စသိတုန္းက သူမက အေ၀းတစ္ေနရာေရာက္ေနလို႔ မရွိခဲ့တာ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းျပခ်က္ေလာက္နဲ႔တင္ ကၽြန္မနားလည္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္။ကၽြန္မအတြက္ေပးထားေသာ ညေနခင္းေတြကို ေမာင္ေရာက္မလာခဲ့သည္ကိုလည္း ကၽြန္မ လစ္လ်ဴရွဳပစ္ခဲ့သည္။သူမအတြက္ အခ်ိန္ေပးေနမွန္းသိသိႏွင့္ပင္ ကၽြန္မ အေလွ်ာ့ေပးတတ္ခဲ့သည္။ငယ္ခ်စ္ဦး(အခ်စ္ဦး)ႏွင့္ ကၽြန္မၾကားတြင္ ဗ်ာမ်ားေနတတ္ေသာ ေမာင့္ကို ကၽြန္မကသနားလို႔ေတာင္ေနေသးသည္။ဒါေတြေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မက ေမာင့္ကို စလမ္းခြဲမိတယ္ ထင္သည္။ကၽြန္မကို မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာ လူကို ကၽြန္မ အနားကို ဆြဲမထားခ်င္ေပ။ကၽြန္မ လမ္းခြဲမွဳကို ေမာင္က အားနာသလို ေတာင္းပန္ခ်င္သလို အၾကည့္ေတြကလြဲၿပီး ကၽြန္မကို မသြားပါနဲ႔လို႔ ဆြဲမထားခဲ့ေပ။ဒီလိုနဲ႔ပဲ..................။

`ကဗ်ာဆရာမႀကီး´ဟူေသာ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မ တိမ္ေတြၾကားက ခုန္ဆင္းလိုက္သည္။ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းေတြ(ေမာင္ႏွင့္သူမကလြဲလို႔)ႏွင့္ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက ကၽြန္မႏွင့္ အခုထိ ဆက္သြယ္ေနၾကတုန္းပင္။အခုလည္း သူတို႕ကၽြန္မဆီလာလည္ျခင္းျဖစ္သည္။တစ္ခါတေလ ေမာင္တို႔အေၾကာင္းတစ္ခြန္းစ ႏွစ္ခြန္းစေတာ့ ပါတတ္ေသာ္လည္း ကၽြန္မကို အားနာလို႔ထင္သည္။သိပ္ေတာ့ မေျပာၾကေပ။သူတို႔ေၾကာင့္သာ ကၽြန္မညေနခင္းေတြက ေျခာက္ေသြ႕မေနျခင္းျဖစ္သည္။ကၽြန္မႏွင့္အတူ ျမစ္ေဘးနားသြားၿပီး ဆည္းဆာၾကည့္ကူတာတို႔ မိုးေရထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားကူတာတို႔ ေမာင့္ကိုသတိရတိုင္း စိတ္ကူးေပါက္ရာ လုပ္ရင္ လိုက္ထိန္းၿပီး လုပ္ကူေပးတာတို႔ေတြေၾကာင့္ အဲေလာက္အထီးက်န္မေနေတာ့ပါ။

အခုေတာ့ အလုပ္ခြင္မွာ စရိုက္တစ္မ်ိဳး အျပင္မွာ စရိုက္တစ္မ်ိဳးႏွင့္ ကၽြန္မေနထိုင္လ်က္။အရာအားလံုးကို ကၽြန္မေမ့ဖို႔မႀကိဳးစားပဲနဲ႔ ေမာင္ခ်န္ခဲ့ေသာ အမွတ္တရေတြၾကား ကၽြန္မ တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲပါ။အခ်စ္ဆိုတာ ဖန္တီးယူလို႔ရမရမသိေပမဲ့ အတုအေယာင္ေတြေပးၿပီး လွည့္စားတတ္မွန္း သိသိႀကီးႏွင့္ပင္ ကၽြန္မ အခ်စ္ကို ဖက္တြယ္ေနဆဲပါ.........။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္
 

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Saturday, May 1, 2010

လြတ္က်ခဲ့ေသာ အိပ္မက္အပိုင္းအစမ်ား

တိတ္ဆိတ္မွဳနဲ႔အသားက်ေနက် ကၽြန္မပတ္၀န္းက်င္ကို ဒီေန႔နံနက္က လွဳပ္ခတ္ပစ္လိုက္မယ္မွန္းသိခဲ့ရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ကၽြန္မႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ႏိုင္လိမ့္မယ္ထင္သည္။တကယ္ေတာ့ သူနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ဘယ္တုန္းခါမွ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားေလ့မရွိတာေတာ့ ကၽြန္မအက်င့္အမွန္သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ရာသီဥတုကလည္းၾကည္ၾကည္လင္လင္ အိပ္ေရး၀စြာႏိုးထခဲ့ေသာ နံနက္ခင္းတစ္ခုက စာတစ္ေစာင္အတိအက်ေျပာရလွ်င္ မဂၤလာဖိတ္စာတစ္ခုက ကၽြန္မအာရံုကိုေနာက္ေစခဲ့သည္။
လြတ္က်ခဲ့ေသာ အိပ္မက္အပိုင္းအစမ်ား
`ဘာ ငါနဲ႔ လမ္းခြဲမယ္ ဟုတ္လား နင္ေသခ်ာျပန္ေျပာစမ္းပါဦး´သူရဲ့ ေဒါသသံအဆံုး `ဟုတ္တယ္ လမ္းခြဲၾကရေအာင္´ဟု ကၽြန္မရဲ့ေျခာက္ကပ္ကပ္အသံက နည္းနည္းတုန္ေနသည့္ၾကားမွကိုပီသစြာ ထြက္လာေသးသည္။`ဘာေၾကာင့္လဲ နင့္ကို ငါ ဘာအမွားလုပ္မိလို႔လဲ ျဖဴ´သူ႔အသံက အေလာတႀကီး ျပဳတ္က်လာျပန္သည္။`ဘာေၾကာင့္မွ မဟုတ္ဘူးေန။နင္က ငါနဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ပါ´ကၽြန္မ စကားကို ခဏျဖတ္ၿပီး သူ႔ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူက အသံမထြက္ေအာင္ ဆဲေနသည္။`ငါတို႔အရြယ္က လက္ထပ္သင့္တယ္ အရြယ္မွန္း ငါသိပါတယ္။ဒါေပမဲ့ ငါ့မိသားစုဖက္ကေတြးရင္ မတရားရာက်တယ္။ငါ့မိဘကို ဘာမွမျပန္မေပးႏိုင္ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ဟာ ငါမိဘေက်းဇူးနည္းနည္းေတာင္ ျပန္မဆပ္ႏိုင္ေသးဘူး။ၿပီးေတာ့ ငါ့မွာ လုပ္ခ်င္တာေတြေရာ လုပ္စရာေတြေရာ ရွိေသးတယ္။နင့္ကို ထပ္ေစာင့္ခိုင္းရမွာ အားနာလာၿပီ။ဒါေၾကာင့္ ငါ လမ္းခြဲဖို႔ကို ေရြးလိုက္တာ´ကၽြန္မရဲ့အတၱ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္မွဳေတြက ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ အေႏွာက္အယွက္မွန္းသိေပမဲ့ ကၽြန္မမေလွ်ာ့ႏိုင္ေသးဘူးေလ။
`နင့္ရဲ့ နားလည္မွဳတရားေတြ ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ ျဖဴ။ငါ့တို႔တြဲခဲ့ၾကတဲ့ ႏွစ္ေတြက နည္းတာမဟုတ္ဘူး။ၿပီးေတာ့ ငါတို႔ရဲ့သူငယ္ခ်င္း သံေယာဇဥ္။ဒါေတြကို နင္ တန္ဖိုးမထားေတာ့ဘူးလား။´သူ႔ဘက္က အရာအားလံုးကို လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ မၿပီးႏိုင္မွန္း (အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မဘက္ကလည္း လြယ္လြယ္နဲ႔ ၿပီးသြားတာမွ မဟုတ္တာ)ကၽြန္မသိေပမဲ့ ေလာကမွာ ညိွလို႔မရတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးေလ။`တန္ဖိုးထားေပမဲ့ အေျခအေနက မတူေတာ့ဘူးေလ။ေနရဲ့မိဘေတြက အိမ္ေထာင္ခ်ေပးခ်င္ေနၾကၿပီ။´သူ႔ဘက္ကၾကည့္ရင္လည္း သူ႔မိဘေတြအေပၚလြန္ဆန္၀ံ့သူမွ မဟုတ္၊ကၽြန္မ သို႔မဟုတ္ တစ္ျခားတစ္ေယာက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးမည္မွာ မလြဲေပ။
`ေနာက္ဆံုးတစ္ခါပဲေမးမယ္။နင္ တကယ္ျပတ္ႏိုင္လား ျဖဴ´ကၽြန္မ ေခါင္းအညိတ္မွာပဲ ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွ နံရံပါးပါးေလး ျခားသြားၾကေလၿပီ။တကယ္တမ္း ကၽြန္မ မျပတ္သားႏိုင္တာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္သာသိသည္။ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ေကာင္းကင္ေတြၿပိဳၿပီး ငိုခဲ့ရတာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ၿပီး ခံႏိုင္ရည္ရွိမယ္ ထင္ခဲ့ေပမဲ့ ကၽြန္မဟာ တကယ္ေတာ့ ဘယ္တုန္းကမွ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မွဳ မရွိခဲ့သူတစ္ေယာက္သာ။
`နင့္ကို လာေစခ်င္တယ္´ဟူေသာ စာတစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ဖိတ္စာတစ္ခုက ကၽြန္မ အတြက္ အာရံုေနာက္စရာပင္။ဖိတ္စာကို ဖြင့္ဖတ္လိုက္ေတာ့ သူယူမဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ အတိအက်ေျပာရလွ်င္ ကၽြန္မႏွင့္ေဆးရံုတစ္ခုတည္း တာ၀န္က်ေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ကၽြန္မ အသက္မဲ့စြာရယ္လိုက္ရင္း `ဘာလို႔ မသြားႏိုင္ရမွာလဲ´ဟု ႀကိဳတင္အားတင္းလိုက္မိသည္။ေဆးရံုေရာက္ေသာအခါ သူႏွင့္သူ၏ဇနီးေလာင္းတို႔ကို တိုက္ဆိုင္စြာ ေတြ႔ရေသးသည္။
တကယ္တမ္း သူတို႔မဂၤလာေဆာင္ေသာေန႔တြင္ ကၽြန္မ မသြားႏိုင္ခဲ့ပါ။တိုက္ဆိုင္စြာပင္ ကၽြန္မ ခြဲစိပ္ခန္းထဲတြင္ ေက့စ္ရွိ၍ အလုပ္မ်ားေနသည္။မဂၤလာလက္ဖြဲ႔ကိုပဲ လူႀကံဳပါးခဲ့လိုက္သည္။တကယ္ေတာ့ လြင့္က်သြားခဲ့ၾကတဲ့ အိပ္မက္ေတြကို ကၽြန္မတို႔ စြန္႔ခြာခဲ့မွဳေၾကာင့္ ေ၀းခဲ့ၾကတာပါ။အခ်စ္ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ ဘ၀တစ္ခုမဟုတ္ခဲ့ပါ။ကၽြန္မ ဘ၀အတြက္ ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္ေသာ မိသားစုအတြက္ ကၽြန္မ ျဖစ္ခ်င္ေသာ အရာေတြအတြက္ ကၽြန္မ အခ်စ္ကို သိမ္းဆည္းထားလိုက္သည္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တရေနေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ကၽြန္မကို အလြမ္းေတြနဲ႔ ေက်ာခ်င္းကပ္ေနသူဟု ေျပာလွ်င္လည္း စိတ္မဆိုးမိေပ။မွန္သည္ေလ။အနည္းဆံုးေတာ့ ကၽြန္မေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္မွ အလြမ္းကို ျမင္ေနရမည္သာ။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္
(ဘာေရးခ်င္မွန္းေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ မသိလိုက္ဘူး။ခရီးက ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ စာေရးခ်င္စိတ္ေပါက္လာလို႔ လက္တမ္းခ်ေရးၾကည့္လိုက္တာ။ဖတ္ရွဳေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္)

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Thursday, March 25, 2010

ပိေတာက္ေတြ ေ၀ေနစဥ္


သႀကၤန္နားနီးေတာ့ သႀကၤန္သီခ်င္းျမဴးျမဴးၾကြၾကြေတြကို ၾကားေနရၿပီ။ပိေတာက္ေ၀ မေ၀မသိေပမဲ့(ပိေတာက္ပင္ မရွိလို႔) သႀကၤန္နားနီးေနၿပီဆိုတာနဲ႔ သူ႔ကိုဖ်တ္ခနဲ သတိေတာ့ရေနမိျပန္ၿပီ။ဒီလို အခ်ိန္ပဲေပါ့။စိတ္မရွည္တတ္တဲ့ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မရင္ခြင္ထက္က တိတ္တခိုးရွိေနတဲ့ သူနဲ႔အမွတ္တမဲ့ ဆံုေတြခဲ့ၾကရတာ။ကၽြန္မ ဒိုင္ယာရီ စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာ သူ႔ပံုရိပ္ေတြ ထင္က်န္ေနတတ္ေပမဲ့ သူဘယ္ဆီေရာက္ေနတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မ မသိသလို သူကလည္း ကၽြန္မကို အမွတ္ရခ်င္မွ ရပါလိမ့္မယ္။ပိေတာက္ေတြကို တိုင္တည္ၿပီးေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ကၽြန္မရင္ခြင္ကို တိတ္တခိုး၀င္လာတဲ့သူ႔ကို ကၽြန္မအမွတ္တရ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို သူနဲ႔မ်ားေတြ႔ျဖစ္ရင္ ေျပာျပေပးၾကပါလို႔.............။

ေရးလက္စ ဒိုင္ယာရီထဲက ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးကို ျပန္ဖတ္မိၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ရယ္ခ်င္သြားမိသည္။လက္ေတြ႔တြင္ စိတ္ကူးယဥ္မဆန္ေသာ ကၽြန္မ အခုေတာ့ ဒိုင္ယာရီထဲမွာ ကဗ်ာေတြ စာေတြ တမ္းခ်င္းေတြကို တစ္ေယာက္တည္းဖြင့္ဟေနတတ္ေလၿပီ။ၾကာခဲ့ၿပီဆိုေပမဲ့ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရအျဖစ္နဲ႔ ယခုတိုင္ လတ္ဆတ္ေနဆဲပါလို႔ ေျပာျပရင္ အံ့ၾသစရာပင္ေကာင္းေလာက္သည္။ကၽြန္မသူ႔ကိုမသိစိတ္တစ္ေနရာထဲကေန ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာ ကၽြန္မကိုယ္တုိုင္ေတာင္ မယံုခ်င္ပဲနဲ႔ လက္ခံေနခဲ့ရပါသည္။သူဆိုတာ...........။

`ဒီ AS အေပါက္ၾကမ္းတယ္လို႔ ေျပာဦးမယ္။လုပ္လာတာကလည္း ဟုတ္မွ မဟုတ္ၾကတာ´ဟု ပြစိပြစိေရရြတ္ေနေသာ ကၽြန္မကို သူက ဖ်တ္ခနဲ လွမ္းၾကည့္သည္။ကၽြန္မစိတ္တိုလွ်င္လည္း တိုစရာပင္။ဒီေန႔တစ္ေနကုန္ကို accident ျဖစ္ၿပီးေရာက္လာေသာလူနာေတြ ရိုက္မွဳနဲ႔ေရာက္လာေသာ လူနာေတြ ပံုေနသျဖင့္ ခုလို သႀကၤန္တြင္း ဂ်ဴတီက်ေသာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ စိတ္ညစ္ေနမိသည္။မူးၿပီးရစ္ေနတတ္ေသာသူေတြကလည္း ရွိေသးသည္မို႔ အလိုလိုေနရင္း စိတ္ကလည္း တိုေနမိသည္။ေခါင္းေပါက္ကာေရာက္လာေသာ သူ႔ကို ခ်ဳပ္ေပးေနရင္းႏွင့္ ကၽြန္မသူ႔ကိုယ္ရနံ႔ကို စတင္စြဲလန္းသြားသည္ဟု ေျပာလွ်င္ မည္သူမွယံုၾကမည္မဟုတ္ေပ။(ထိုည အိပ္မက္ထိ သူ႔ရနံ႔ ပါလာသည္မွာ ကၽြန္မ၏တစ္ဖက္သတ္ စြဲလန္းေနမွဳပင္)

`ခ်ဳပ္ရိုးက ဘယ္မွာ ျဖည္မလား´ဟု သူ၏အေမးကို `အဆင္ေျပတဲ့ ေဆးခန္းမွာ သြားျဖည္ရင္ရပါတယ္။ေဆးရံုမွာ လာျဖည္လည္းရတယ္´ဟု ကၽြန္မေကာင္းမြန္စြာ ျပန္ေျဖေပးလိုက္ပါသည္။`အိုေကေလ။ဒီက ေဒါက္တာက GP မထိုင္ဘူးလား´ဟု စပ္စပ္စုစုေမးေနေသာ သူ႔ကို စိတ္ပ်က္စြာ တစ္ခ်က္ၾကည့္မိသည္။`မထိုင္ဘူးရွင့္´ဟု ေျဖကာ လိုအပ္ေသာေသာက္ေဆးႏွင့္ ေမးခိုင္ကာကြယ္ေဆး အြန္ေပးလိုက္ၿပီး အခန္းျပင္သို႔ထြက္လာသည္။ကၽြန္မ ေလာေလာဆယ္ ေခါင္းကိုက္ေနသည္ကိုပဲ သိသည္။`ေစာေစာက လူနာက ေနာက္အပတ္က်ရင္ တစ္ခါလာခဲ့ပါ့မယ္လို႔ ေျပာသြားတယ္´ဟု အနီ၀တ္ဆရာမေလးအေျပာကို ကၽြန္မ ေခါင္းသာညိတ္ျပမိသည္။ကၽြန္မဂ်ဴတီခ်ိန္ ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ႏိုင္မည္မို႔ ျပန္ဆံုဖို႔ရန္ တိုက္ဆိုင္မွဳ ရွိခ်င္မွ ရွိမည္။

`အစ္မ လူနာတစ္ေယာက္က ခ်ဳပ္ရိုးျဖည္မလို႔တဲ့´ဟု ဆရာ၀န္နားေနခန္းသို႔လာေျပာေသာ staff ေလးကို `အခုလာခဲ့မယ္´ဟုေျပာရင္း သူ႔ကို မဆီမဆိုင္သတိရသြားလိုက္ေသးသည္။ကၽြန္မ သူ႔ကို ျမင္လိုက္ခ်ိန္တြင္ အံ့ၾသသြားမိသည္။ကၽြန္မ အေတြးထဲ ယခုပဲေနရာ၀င္ယူေသာ သူ႔ကို ေတြ႔လိုက္ရေသာအခါ ရုတ္တရက္ေတာ့ ေၾကာင္သြားသည္။သူလည္း ကၽြန္မကဲ့သို႔ပင္ အံ့ၾသသြားပံုေပၚသည္။`ေအာ္ စိတ္မရွည္တဲ့ ဆရာ၀န္မနဲ႔ ေတြ႔ျပန္ၿပီ´ဟု မၾကားတၾကားတီးတိုးေရြရြတ္လိုက္ေသးသည္။ကၽြန္မသူ႔ကို ခ်ဳပ္ရိုးျဖည္ေပးရင္းႏွင့္ ေဆးရံုက ၀န္ထမ္းေလး၏ ပိေတာက္ေတြ ပြင့္ေနၿပီ ဟူေသာ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မႏွဳတ္မွ `ပိေတာက္ပန္းေတြ ကလည္း အပြင့္ေနာက္က်လိုက္တာေနာ္´ဟု ေျပာမိသည္ကို သူကၾကားသြားၿပီး `ပိေတာက္ပန္းႀကိဳက္လား´ဟု ျပန္ေမးသည္။ကၽြန္မက ေခါင္းပဲ ညိတ္ျပလိုက္သည္။ပိေတာက္ပန္းပြင့္တဲ့ေန႔ေနာက္ပိုင္းမွစၿပီး သူနဲ႔ မေတြ႔ရေတာ့သလို ကၽြန္မရင္ထဲက အရိပ္တစ္ခု အျဖစ္တစ္စတစ္စ တိုး၀င္လာသည္ကို ကၽြန္မ တျဖည္းျဖည္းရိပ္မိလာသည္။တခါတေလ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ေသာ သူတစ္ေယာက္ကို မွတ္မွတ္ရရ လြမ္းေနမိတာကလည္း စြဲလမ္းမွဳ တစ္ခုသာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ကၽြန္မ ဒီႏွစ္သႀကၤန္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ၂ႏွစ္ကလိုဂ်ဴတီ မက်ေတာ့ပါ။သို႔ေသာ္ ကၽြန္မေနထိုင္ေသာ တိုက္ခန္းေအာက္ထပ္တြင္ ေဆးခန္းေတာ့ ဖြင့္ထားသည္။ထိုစဥ္ `ေဒါက္တာ...ေဒါက္တာရွိပါသလား´ဟု ေအာက္ထပ္မွ ေခၚသံေၾကာင့္ ကၽြန္မအျမန္ဆင္းသြားမိသည္။ကၽြန္မျမင္ေနရေသာ ေဘးတိုက္ပံုရိပ္တစ္ခု။ထိုေနာက္ ကၽြန္မႏွာေခါင္းထဲသို႔၀င္လာေသာ ကၽြန္မစြဲလမ္းေနေသာ ရနံ႔။ကၽြန္မရင္ခုန္သံေတြက စည္းခ်က္မမွန္ခ်င္ေတာ့ေပ။ကၽြန္မကိုေမာ့ၾကည့္ေသာ သူ၏အၾကည့္တစ္စံုႏွင့္ ေနာက္ဆံုးကၽြန္မသိလိုက္ရသည္က သူႏွင့္ကၽြန္မတို႔ တိုက္ဆိုင္စြာေရစက္ပါေနၿပီမွန္း။

`အခုက ေခါင္းေပါက္တာမဟုတ္ဘူး။ဆိုင္ကယ္ေမွာက္လို႔ လက္မွာ ၿဗဲသြားတာ ေဆးလာထည့္တာပါ´ဟု သူက မွတ္မိသလိုေျပာေလသည္။တစ္ေနရာရာတြင္ ပိေတာက္ေတြေ၀ေနမည္မွန္း ေသခ်ာလွပါသည္။အနည္းဆံုးေတာ့ ကၽြန္မရင္ခြင္တြင္ ပိေတာက္ေတြ ေ၀ေနၿပီေလ။သူ႔အနာကို ေဆးထည့္ေပးရင္း ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္၏ ေရစက္ဆံုမွဳကို ပိေတာက္ပန္းေတြမ်ား သိမွ သိပါေလစ။
စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Saturday, March 20, 2010

တစ္ခါတေလေတာ့လည္း အမွတ္ရတာေပါ့

ကၽြန္မ ခြဲစိပ္ေဆာင္ေရွ႕သို႔ျဖတ္ကာ ခြဲခန္းထဲ၀င္ဖို႔ အသြားတြင္ `အခု M.Sc လာတက္တဲ့ ေဒါက္တာ ဆုႏွင္းသူနဲ႔ ဆရာ ေက်ာ္မ်ိဳးခိုင္နဲ႔က ရည္းစားေဟာင္းေတြတဲ့´ဟု ေျပာေနၾကေသာ ward ထဲကတီးတိုးသံေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မေျခလွမ္းေတြ တုန္႔သြားသည္။သို႔ေသာ္ ကၽြန္မႏွင့္မဆိုင္ဟု ျပန္ေတြးကာ ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။အမွန္တကယ္လည္း မဆိုင္ေတာ့ေပ။ကၽြန္မရင္ထဲက ေမာင္သည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ တစ္ပါးသူရင္ခြင္ထဲသူ ကိုကိုသာ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။အတိတ္ဆိုတာကို ျပန္တူးဆြကာ ေျပာေနၾကမည္ကို ႀကိဳသိၿပီးသားပဲ မခံႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဟုသာ စိတ္ေျဖလိုက္သည္။တစ္ခါတေလေတာ့ ကၽြန္မရင္ခြင္ထက္တြင္ ခိုနားဖူးေသာ လိပ္ျပာေလးကိုေတာ့ တမ္းတမိပါေသးသည္။အဲတာကလည္း တကယ့္ကို တခါတရံပါပဲေလ.........။



`ဒီေန႔ည ညစာစားပြဲရွိတယ္။ေက်ာင္းတက္ေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုဖို႔ေလ။ငါ့အိမ္မွာပဲ ဆံုတာေပါ့´ဟု ေမခိုင္အေျပာကို ကၽြန္မသက္ျပင္းခ်မိသည္။ward ခ်င္းမတူလို႔ ေမာင္ႏွင့္မေတြ႕ရေပမဲ့ ခုလို ျပန္ဆံုမည္ဆိုေတာ့ မေတြ႔ခ်င္ေသးေပ။`ငါမလာလို႔ရလား´ဟု ကၽြန္မေမးမည္ျပဳၿပီးမွ မေကာင္းပါဘူးေလဟု ေတြးကာ မေျပာျဖစ္ခဲ့ေပ။ကၽြန္မဘာလို႔ ဒီမန္းေလးကို မလာသည္ကို ေမခိုင္တစ္ေယာက္သာ နားလည္ပါလိမ့္မည္။ကၽြန္မက ေမာင္ရွိေသာအရပ္တြင္ ေနၿပီးရည္းစားေဟာင္းကို တမ္းတေနမိလူမ်ိဳး မဟုတ္ခဲ့ပါေလ။

ည(၇)နာရီ
`ေနာက္က်လိုက္တာ ဆုႏွင္းသူရယ္။မလာေတာ့ဘူးထင္ေနတာ´ဟု ေျပာေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ကၽြန္မၿပံဳးျပလိုက္သည္။လူကလာေနရေသာ္လည္း စိတ္က မလာခ်င္ေတာ့ ပင္ပန္းသည္ဟု ခံစားေနရသည္။`ေက်ာ္မ်ိဳးခိုင္ ေရာက္ေနၿပီ´ဟု အနားကပ္ကာ တိုးတိုးေလးေျပာေသာ ေမခိုင္ကို ကၽြန္မက ဘာမွ မေျပာမိေပ။`နင္ ျဖစ္ရဲ့လား။သူက အစကမလာဘူးဆိုၿပီး အခုမွ ဘယ္လိုေရာက္လာလည္းမသိဘူး။နင့္ကို အားနာတယ္´ဟု ေမခိုင္ကေျပာသည္ကို `ရပါတယ္။သူနဲ႔က ဘာမွ မဆိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ဘာမွ မျဖစ္ဘူး သူငယ္ခ်င္း။ေက်းဇူး´ဟုသာျပန္ေျပာလိုက္သည္။

ဆရာ၀န္ေတြခ်ည္းတည္းဟုသာေျပာသည္။အေသာက္အစားနည္းနည္းပါသည္မို႔ ကၽြန္မစိတ္ညစ္မိသည္။ ဟိုးအရင္ကအတိုင္းပင္ ကၽြန္မ ဘီယာကို အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ေသးေပ။`ေမခိုင္ ငါ ဟိုဖက္ခဏသြားလိုက္ဦးမယ္´ဟုေျပာကာ ထြက္လာေသာ ကၽြန္မကို ေမခိုင္က နားလည္သလိုၾကည့္ကာ`သူက အေသာက္အစားနဲ႔ allergic ေလ´ဟု သူငယ္ခ်င္းေတြဘက္လွည့္ေျပာေလသည္။ေမခိုင္တို႔အိမ္ကို ဟိုးအရင္ေက်ာင္းတက္ကတည္းက ရင္းႏွီးၿပီးသားမို႔ သြားရလာရတာ မခက္ေပ။

ကၽြန္မအလြန္မုန္းေသာ အနံ႕အသက္ေၾကာင့္ ကၽြန္မေနာက္တြင္ လူတစ္ေယာက္ေရာက္ေနၿပီမွန္း သိလိုက္သည္။ကၽြန္မလွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ ဟိုးအရင္က ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ ေမာင္။`ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ ဆုႏွင္း။ေတြ႔လို႔လာႏွဳတ္ဆက္တာ။လူေတြၾကားထဲေတာ့ စကားစမေျပာရဲတာနဲ႔ ခုလိုလာခဲ့တာ။နင္က အရင္အတိုင္းပဲ မ်က္ႏွာတည္တင္းေနတုန္းေနာ္´ဟူေသာ သူ႔စကားကို `အင္း ေနေကာင္းပါတယ္။အထဲ၀င္ေတာ့မယ္´ဟု ေျပာကာ ထြက္လာေသာ ကၽြန္မကို ေမာင္က `ခဏေနဦး ဆုႏွင္း။ေမးစရာရွိလို႔´ဟု လွမ္းတားသည္။
`နင္နဲ႔ ငါ့ၾကားမွာ ေမးစရာ ေျပာစရာေတြ ကုန္သြားၿပီလို႔ ငါထင္တယ္ မ်ိဳးခိုင္။´
`မဟုတ္ဘူး။ရွိေသးတယ္။နင္မရွိရင္ေတာင္ ငါ့မွာရွိတယ္´
`နင္ မူးေနၿပီထင္တယ္ မ်ိဳးခိုင္။ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္နားပါေတာ့။´
`နင္ ငါ့ကို ခ်စ္ေနေသးတယ္မလား ဆုႏွင္း။နင္ ငါ့ကို သတိရေနေသးတယ္မလားဆုႏွင္း။မွန္မွန္ေျဖပါ။´ဟူေသာ အေျပာက ကၽြန္မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းေတြကို လြတ္ထြက္သြားေစသည္။`ဒီအရာေတြက အေရးမႀကီးေတာ့ဘူး မ်ိဳးခိုင္။နင္ ငါ့ကိုထားၿပီး နင္စိတ္ႀကိဳက္ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီေလ။အခုမွ လာေမးေနရေသးလား။ဟုတ္တယ္။ငါ နင့္ကို ခ်စ္ေနေသးတယ္။ဘာလို႔လဲဆိုရင္ ငါ့ဘ၀မွာ နင္ကလြဲၿပီးတျခားေယာက္်ားေတြကို ခ်စ္မရခဲ့လို႔။သတိရလားဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခါတေလေပါ့။အၿမဲတမ္းႀကီး သတိရရေအာင္လည္း ငါ့မွာ အခ်ိန္ေတြ မပိုဘူး။ေမ့ေအာင္မွ မႀကိဳးစားခဲ့တာ။အခ်ိန္က ကုစားသြားတာပဲေလ။နင္သိခ်င္တာ သိၿပီးၿပီမလား။နင္ ငါ့ကို တစ္ခ်ိန္က သိခဲ့ဖူးတဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္လိုပဲ ထားလိုက္ပါေတာ့။အတိတ္ဆိုတာ တူးဆြလို႔ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး´ဟု ေျပာကာ ကၽြန္မလွည့္ထြက္ခဲ့သည္။ေမာင္ ဘယ္လိုက်န္ခဲ့သလဲ ကၽြန္မမသိေပ။ကၽြန္မပါးျပင္ေပၚသို႔ ပူေႏြးေႏြးအရာေလး ျပဳတ္က်လာသည္ကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္ပစ္ရင္း ငိုစရာမွ မလိုတာဟု စိတ္တင္းပစ္လိုက္သည္။

တကယ္ေတာ့ ဘယ္အရာမဆို အခ်ိန္က ကုစားေပးလိုက္တာက မ်ားပါသည္။ကၽြန္မ ေမာင့္ကို ခ်စ္ခဲ့သည္။ယခုခ်စ္လားဆိုရင္လည္း ခ်စ္သည္။သတိရလားဆိုရင္ ဟိုးအရင္ကေလာက္ေတာ့ မ၇ေတာ့ေပ။ကၽြန္မရင္ထဲတြင္ ေမာင္ရွိေနရင္ေတာ္ပါၿပီ။ေမာင့္အတြက္လည္း ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးမျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မလည္း စိတ္မပင္ပန္းေအာင္ ေနတတ္ေနပါၿပီ။တစ္စံုတစ္ေယာက္ကမ်ား ေမာင့္ကို သတိရလားလို႔ ေမးခဲ့ရင္ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္ရင္ တခါတေလေတာ့ အမွတ္ရပါတယ္လို႔သာ ေျဖမိပါလိမ့္မည္။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္
ကၽြန္မ စိတ္ကူးထဲတြင္ေပၚလာေသာ အေၾကာင္းအရာေလးကို ေရးသားျခင္းသတ္သတ္သာျဖစ္ပါတယ္။ပ်င္းစရာေကာင္းၿပီး ဖတ္လို႔ မေကာင္းတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္။
စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္
ပန္းရင့္ေရာင္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

ရင္ထဲက အေတြးစမ်ား

အေတြးဆိုတာ ေကာင္းတာလဲရွိသလို မေကာင္းတာလည္း ရွိတာပဲ။ေကာင္းတာခ်ည္းပဲ ေရြးေတြးမယ္ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာလိုက္တာလည္း မရွိပါဘူး။ေတြးခ်င္တာ ေတြးမိၾကတာပဲ။ကၽြန္မလည္း ေကာင္းတာေတြေကာ ဆိုးတာေတြပါ အကုန္ေတြးျဖစ္ပါတယ္။အမွန္အတိုင္းေျပာရင္ အခုတေလာပိုင္း သိပ္ေတာင္မေတြးျဖစ္ဘူး။စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းနဲ႔ ဘာမွကို စိတ္ထဲထားၿပီး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ဖို႔ အခ်ိန္ကို သိပ္မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။

နိဒါန္းပ်ိဳးေနတာနဲ႔ပဲ ေရးခ်င္တာ မေရးလိုက္ရပဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပဲ :) ။ရင္ထဲမွာ ဘာေတြေတြးမိပါလိမ့္လို႔ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ပထမဆံုးေတြးေနမိတာ ေသျခင္းတရားကိုပါပဲ။ေနာက္ (၃)ႏွစ္ၾကာရင္ ကၽြန္မေလာကႀကီးက ထြက္သြားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့အေတြး၀င္လာတိုင္း စိတ္ေတာ္ေတာ္ကို ဆင္းရဲမိတယ္။ကၽြန္မ အတၱေတြက ကၽြန္မကို ေသျခင္းတရားနဲ႔ ရင္ဆိုင္ဖို႔ မရဲေစဘူး။ကၽြန္မေသရမွာကို ေၾကာက္ေနတာထက္ ကၽြန္မမိဘ ကၽြန္မညီမေလး ကၽြန္မ အစ္မ သူတို႔ေတြအတြက္ ကၽြန္မ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘာမွမလုပ္ေပးရေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေလာကႀကီးကမထြက္ခြါခ်င္ေသးဘူး။ကံစီမံရာလို႔ပဲေျပာေျပာ ကၽြန္မ ကံတရားႀကီးကို ကၽြန္မအတၱနဲ႔ ဆန္႔က်င္ခ်င္ေသးတယ္။ကၽြန္မ မိသားစုနားကေန အလ်င္စလို ထြက္မသြားခ်င္ေသးဘူးေလ။အဲေလာက္ထိ ကၽြန္မ အတၱေတြနဲ႔ မိသားစုကို တြယ္တာမိတယ္။

မိသားစုလို႔ ေတြးမိတာနဲ႔ ညီမေလးက ေနာက္ဆက္တြဲ၀င္လာတယ္။အခုဆိုရင္ ညီမေလးက အထက္တန္းတက္ေနၿပီ။သူ႔အတြက္ ကၽြန္မက ရင္ပူရတုန္း။အငယ္ဆုံုးမို႔ အစ္မေတြကို အားကိုးတတ္တဲ့ ညီမေလးအတြက္ ကၽြန္မအၿမဲစိုးရိန္မိတယ္။ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မွဳနည္းပါးတဲ့ ညီမေလးကို ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ စိတ္ဓါတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြအမ်ားႀကီးျပဳျပင္ေပးရဦးမယ္ေလ။ဆယ္တန္းကို ထူးခၽြန္စြာဂုဏ္ထူးေတြနဲ႔ ေအာင္တာ မေအာင္တာထက္ ညီမေလး စိတ္ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ ၀ါသနာပါရာကို လုပ္ေစခ်င္မိတယ္။ကိုယ္ပိုင္ေရြးခ်ယ္မွဳနဲ႔ေပါ့။

အလုပ္ခြင္မွာဆိုလည္း လူနာေတြကို အေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးခ်င္တဲ့ အေတြးေလးအၿမဲရွိေပမဲ့ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း စိတ္ဆင္းရဲလြန္းတယ္။ယူတတ္ရင္ တရားေပါက္မ့ဲေနရာႀကီးမွာ တရားရမရေတာ့မသိဘူး။ငိုေၾကြးပူပန္သံေတြၾကား ကၽြန္မ စိတ္ဆင္းရဲေနမိတယ္။တစ္ခါတေလဆိုရင္ ဘာလို႔ငါဆရာ၀န္လုပ္ေနမိတာလဲ ဆိုၿပီး မေတြးေကာင္းတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ လူနာေတြနားက အေ၀းကို ထြက္ေျပးခ်င္ေနမိတယ္။အေမာေဖာက္ၿပီးေရာက္လာတဲ့ လူနာကိုၾကည့္ရင္း မရွင္ႏိုင္ေတာ့မွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ေပးေနရတာေတြ၊ႏွလံုးခုန္ရပ္သြားလို႔ CPR လုပ္ေပးေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ အႀကီးအက်ယ္ကို စိတ္ဆင္းရဲမိတယ္။ဘာပဲေျပာေျပာ ဆရာ၀န္ဆိုတဲ့အသိစိတ္ကေတာ့ ကိန္းေအာင္းေနေတာ့ ရွင္လာႏိုးႏိုးနဲ႔ လုပ္ေပးမိေနၾကတာပါပဲေလ။တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြကထင္ၾကတယ္။ကၽြန္မတို႔ အလုပ္က မနက္အေစာႀကီးထၿပီးေျပးေနစရာမလိုဘူးေပါ့။တကယ္တန္း ခြဲခန္းထဲမွာ တစ္ညလံုးမအိပ္ပဲ လူနာေတြ အသက္ကယ္ေနတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ဘူးေလ။ဘယ္အလုပ္က ပိုပင္ပန္းတယ္ ပိုမြန္ျမတ္တယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။အားလံုး သူ႔ေနရာနဲ႔သူေပါ့။ေျပာခ်င္တာေတြ လမ္းလြဲကုန္ေတာ့မွာပဲ :) ။

စာအုပ္စာေပနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီးေတာ့လည္း ကၽြန္မဖတ္ခ်င္တာေတြမ်ားေနေပမဲ့ ေတြးသာေတြးျဖစ္တယ္ လူကဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္ကို မေပးႏိုင္ေသးတာက မ်ားတယ္။Surgery အတြက္ ေလ့လာခ်င္တာေတြ ဖတ္ခ်င္တာေတြရွိေနေပမဲ့ အလုပ္ကျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္တာနဲ႔ လူက တကယ္ကို ပင္ပန္းလြန္းလို႔ ေကာင္းေကာင္းကို မဖတ္ႏိုင္တာမ်ားလာတယ္။လုပ္ခ်င္တာမ်ားလာေတာ့ လူက ပိုပင္ပန္းလာတယ္ေလ။Transfer ကိစၥေလးကလည္းရွိေတာ့ ရပါ့မလားဆိုၿပီး စိတ္ညစ္မိတယ္ (ကၽြန္မက မဆိုင္တာေတြး စိတ္ပူတတ္ေသးတယ္ေလ :) )။မေတြးျဖစ္ဖူးတာ ေျပာတာပါ။အမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္:) ။ကၽြန္မရဲ့ေတာင္ေရာက္လိုက္ ေျမာက္ေရာက္လိုက္နဲ႔ စာဖတ္သူေတြကို ဘာမွ မေပးလိုက္နဲ႔ ေပါက္တတ္ကရ အေတြးေတြအတြက္ ေတာင္းပန္ရင္း မေခ်ာရဲ့တဂ္ပို႔စ္ေလးကိုအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။(ျပန္ေတာ့မတဂ္ေတာ့ပါဘူးေလ :P )။ကၽြန္မကို စိတ္ရွည္ရွည္ေစာင့္စားၿပီး နားလည္ေပးတဲ့ မေခ်ာကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Monday, March 15, 2010

ေရးခဲ့ဖူးေသာ ဒိုင္ယာရီ

ဘာရယ္မဟုတ္ပဲ အခန္းရွင္းေနရင္းနဲ႔ ဟိုးအရင္က သူနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေရးသားခဲ့ဖူးေသာ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို အမွတ္မထင္ျပန္ေတြ႔ရေလသည္။မေရးတာၾကာေသာ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးနဲ႔အတူ သူေပးဖူးေသာ ပန္းေျခာက္ေတြကို အသာနမ္းရွိဳက္ၾကည့္ရင္း ဟိုးအရင္ ဆြတ္ပ်ံပ်ံ ဒိုင္ယာရီေလးကို တစ္ရြက္စီလွန္ၿပီး အေတြးဂယွက္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိသြားေလေတာ့သည္။

ေနကလည္း အရမ္းပူ ေခၽြးကလည္း အရမ္းထြက္ေသာ ရာသီဥတုမွာ ကၽြန္မနဲ႔သူ ေတြ႔ဆံုခဲ့ၾကသည္။သူႏွင့္ ေတြ႕ဆံုမွဳမွာ Romantic မဆန္ေပ။သာမန္ရိုးရွင္းစြာ ေတြ႔ဆံုၾကရင္း သက္သက္သာ။ပူျပင္းလွေသာေၾကာင့္ အေအးေသာက္ရန္ ကၽြန္မေသာက္ေနက် အေအးဆိုင္သို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။အရမ္းပူေသာေၾကာင့္ အေအးဆိုင္တြင္ လူျပည့္ကာ ထိုင္စရာေနရာမရွိေတာ့ေပ။တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ေနေသာ သူ႔၀ိုင္းတြင္ ဘာရယ္မဟုတ္ ခြင့္ေတာင္းကာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။

အမွတ္မထင္ေတြ႔ဆံုမွဳက ေရရွည္ပတ္သတ္မွဳမ်ိဳးရွိခဲ့မယ္မွန္းသိရင္ ထိုင္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ေပ။အေအးေသာက္ၿပီး ခပ္ျမန္ျမန္ျပန္သြားေသာ ကၽြန္မသည္ သူ႔၀ိုင္းတြင္ ကၽြန္မ၏ စာအုပ္ေလးက်န္ခဲ့သည္ကို သတိမထားမိခဲ့ေပ။အေဆာင္ျပန္ေရာက္လို႔ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးလို႔ ကဗ်ာေလးစာေလး စပ္ရေအာင္ ေန႔လည္က စာတစ္ေၾကာင္းေလာက္သာ အစပ်ိဳးခဲ့ေသာ စာအုပ္ေလးကို ရွာမိသည္။ထိုအခါမွ ကၽြန္မစာအုပ္ အေအးဆိုင္တြင္က်န္ခဲ့မွန္း သိလုိက္ရသည္။အေရးႀကီးေသာ စာအုပ္မဟုတ္သျဖင့္ သြားျပန္မယူျဖစ္ေပမဲ့ စိတ္ေတာ့ စြဲမိသည္။သူျပန္လာေပးရင္ ေကာင္းမွာပဲ ဟုစိတ္ကူးယဥ္ဆန္ဆန္ ေတြးမိလိုက္သည္။နာမည္ေတာင္ မထိုးထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ ျပန္လာေပးလို႔ရမလဲေနာ္။

`ေဟ့ေကာင္ လက္ေရးေတာ္ေတာ္လွတယ္။ဘယ္သူ႔စာအုပ္လဲ´ဟု သူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးသည္ကို သူေခါင္းရမ္းျပလိုက္သည္။`မသိဘူး။အေအးေသာက္ရင္းနဲ႔ က်န္ခဲ့တာ´ဟုေျပာကာ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ေျပာျပလိုက္သည္။lady killer ဟုနာမည္ထြက္ေနေသာ သူ႔ကို ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ရေအာင္ လာၿပီး ဖန္တီးေပးေနသေလာ။ေသခ်ာသည္ကေတာ့ သူအေအးဆိုင္တြင္ စာအုပ္ကေလးယူကာ သြားၿပီး ထိုင္ေစာင့္ေနဖို႔သာ။

ကၽြန္မသည္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖၿပီးလို႔ အိမ္ကျပန္ေရာက္ၿပီးကတည္းက အေတာ္ၾကာမေရာက္ျဖစ္ေသာ အေအးဆိုင္ေလးကို သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္သြားထိုင္ျဖစ္သည္။ထိုအခါ အမွတ္မထင္ ကၽြန္မေရွ႕တြင္လာရပ္ေသာ လူရိပ္ေၾကာင့္ ေမာ့အၾကည့္တြင္ ကၽြန္မကို စာအုပ္လွမ္းေပးကာ ၾကည့္ေနေသာ သူႏွင့္ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုမိေလသည္။ရင္ထဲတြင္ ဘယ္လိုမွန္းမသိေအာင္ကိုပင္ တစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္သြားသည္။ထိုစာအုပ္ႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး သူႏွင့္စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ေလသည္။

ပတ္၀န္းက်င္ေလ့လာမွဳ အားနည္းေသာ ကၽြန္မ ရင္ခြင္ရိုင္းကၽြန္မမွာ သူ႔စကားသံေတြေအာက္ကေန ရုန္းမထြက္ႏိုင္ခဲ့ေပ။သူငယ္ခ်င္းေတြက သတိေပးေနသည့္ၾကားကေနပင္ ကၽြန္မသူ႔ကို ခ်စ္သူအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳေပးမိသည္။သူ႔၏အရိပ္ေတြၾကားေန အမွတ္တရေတြကို ဒိုင္ယာရီတစ္အုပ္သတ္သတ္ထားကာ ေရးတတ္လာခဲ့သည္။ရူးေလာက္ခ်စ္တာ မဟုတ္ေပမဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္မ အမွန္တကယ္ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ဘုရားအဆူအဆူေရွ႕တြင္ ႀကိမ္ေျပာရဲပါသည္။

ပန္းသတင္းေလညင္းေဆာင္ လူသတင္း လူခ်င္းေဆာင္ ဆိုသကဲ့သိူ႔ အခ်ိန္ၾကာလာေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းေတြကို သိလာရသည္။ကၽြန္မနားလည္ေပးႏိုင္မွဳေၾကာင့္လား သည္းခံႏိုင္မွဳေၾကာင့္လား သူ၏ပိရိေသသပ္မွဳေၾကာင့္လားမသိေပမဲ့ သူႏွင့္ကၽြန္မၾကား ဘာျပသနာႀကီးႀကီးမွ မျဖစ္ခဲ့ေပ။သူ ကၽြန္မနားက ခြဲသြားမယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မသိေနေသာ္လည္း ခဏတာ သူ႔အခ်စ္ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္ကို မိုက္မဲစြာပင္ တြယ္တာေနမိသည္။မာနတရားေတြေတာင္ ေျမႀကီးတြင္ ခေနရေလၿပီ။

သူ၏ လမ္းခြဲစကားေအာက္တြင္ ကၽြန္မၿငိမ္သက္ေနမိသည္။အရာအားလံုးက စာအုပ္တစ္အုပ္ေၾကာင့္ စတင္ခဲ့ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ နဲ႔ အဆံုးသတ္၇ေလသည္။ကၽြန္မသူ႔ကို ခ်စ္ေနေသာ္လည္း သူထြက္သြားသည္ကို မတားျဖစ္ေပ။သူျပန္လာရင္ေတာင္ လက္ခံေတာ့မွာ မဟုတ္တဲ့ မာနတရားေတြအတၱေတြႏွင့္ အလြမ္းေတြကို အေဖာ္ျပဳကာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေတာ့ ေဆးေက်ာင္းတက္စဥ္ ေန႔ရက္မ်ား..............။

ယခုလက္ရွိဘ၀တြင္ ကၽြန္မရင္ထဲ သူရွိေကာင္းရွိေနမည္ သို႔ေသာ္ အရာအားလံုးကို ကၽြန္မေကာင္းေကာင္းေမ့တတ္ေနၿပီ။သူႏွင့္ ပတ္သတ္ဖူးသည့္အမွတ္တရေတြကို ရင္ထဲတြင္ သိမ္းထားေကာင္း သိမ္းထားဦးမည္။ဘယ္ေတာ့မွ အျပင္သို႔ ထုတ္ျပမည္ မဟုတ္ေပ။ကၽြန္မ ေမ့ထားေသာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္က အခန္းရွင္းမွပဲ အစေပၚေတာ့သည္။ကၽြန္မဘ၀တြင္ ေန႔စဥ္ဒိုင္ယာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေရးဖူးသည္။အခ်စ္ႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီး ပထမဦးဆံုးႏွင့္ ေနာက္ဆံုးေရးဖူးေသာ ဒိုင္ယာရီေလးကို ပိတ္ကာ တစ္ေယာက္တည္းသမားဘ၀တြင္ ရွင္သန္ေနရတာကိုပဲ တပ္မက္ေနမိပါေတာ့သည္။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္ 

စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုျဖစ္ေနမွန္းမသိ ဘာေရးလို႔ ေရးရမွန္းမသိျဖစ္ေနလို႔ ဘာအနစ္မွ မရွိတဲ့ ခုစာေရးျဖစ္သြားတာပါ။စိတ္ေတြ တအားရွဳပ္ေထြးေနၿပီး အလုပ္ေတြ မ်ားေနလို႔ ပို႔စ္မတင္ျဖစ္တာ ၾကာေနတဲ့အတြက္ ေရးမိေရးရာ ေကာက္ေရးထားလိုက္တာပါ။အလုပ္နည္းနည္းအားတာနဲ႔ မေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)ရဲ့ တဂ္ကို ေရးေပးပါ့မယ္လို႔ ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ရွင္။ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။
စာဖတ္သူမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္(ပန္းရင့္ေရာင္)

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Wednesday, March 3, 2010

ေ၀ဟင္ထက္က စြန္ကေလး

ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေမာႀကီးပမ္းႀကီး ေျပးလႊားေနသည္။အျမင့္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ ေျပးလိုက္ႏွင့္ တကယ္ကို အေရးႀကီးေနသလို။ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႀကိဳးျပတ္ေနေသာ စြန္ေလးတစ္ခု။ထိုစြန္ေလးေနာက္သို႔ ေကာင္ေလးသည္းႀကီးမည္းႀကီး ေျပးလိုက္ေနသည္။ေတာ္ေတာ္ ေရာက္ေတာ့မွ စြန္ေလးက တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ေျမျပင္ထက္သို႔က်လာသည္။ေကာင္ေလးက စြန္ေလးကိုေကာက္ယူကာ စာရြက္ေလးကို ဖတ္ယူၿပီး မ်က္ႏွာမွာ ၿပံဳးရႊင္လို႔ေနသည္။ေျပးခဲ့ရသည္ကိုလည္း ေမာဟန္မျပေပ။စာရြက္ကေလးတြင္ ေရးထားသည္က.............ခ်စ္တယ္ ။

အပိုင္း(၁)

ျမစ္ကမ္းနံေဘးတြင္ သူမ စြန္ႏွင့္ရစ္ဘီးကို ကိုင္ၿပီး ရပ္ေနသည္။စြန္မလြတ္တတ္ေသာ္လည္း စြန္လြတ္ရသည္ကို ႀကိဳက္ေသာသူမသည္ ယခုေမာပန္းေသာ္လည္း စြန္က ေကာင္းကင္တက္မည့္အစား ေျမမွာ ေပ်ာ္ေနေလသည္။သူမသည္ စိတ္ညစ္စြာ ရပ္ေနမိသည္။ထိုစဥ္..........။
`စြန္လြတ္ခ်င္လို႔လား´ ဟု ျငင္သာစြာ လာေမးေသာ သူေၾကာင့္ သူမက `ဟုတ္´ဟုသာ ေျပာလိုက္သည္။သူက သူမလက္ထဲက စြန္ႏွင့္ရစ္ဘီးကို ယူက လြတ္ေပးလိုက္သည္မွာ သူမတုန္းက ေျမျပင္တြင္စံျမန္းေနေသာ စြန္ေလးမွာ ေကာင္းကင္ယံတြင္ တ၀ံ့၀ံ့ႏွင့္။သူမသည္ ကေလးတစ္ေယာက္လို ေပ်ာ္ရြင္စြာၾကည့္ေနေလသည္။`ဘယ္လို လုပ္လိုက္တာလဲ´ ဟုေမးလာေသာ သူမကို `ဒီလိုပဲ လုပ္လိုက္တာေလ။´ ဟု သူက ညစ္က်ယ္က်ယ္ျပန္ေျဖသည္။သူမက ပါးခ်ိဳင့္ေလးေတြ ေပၚေအာင္ ၿပံဳးၿပီး `ေျပာျပပါ´ဟု ေတာင္းဆိုေလသည္။`မနက္ျဖန္က်ရင္ ျပေပးမယ္´ဟု ေျပာကာ စြန္ကိုသာထိန္းေနလိုက္သည္။သူမက `အိုေကေလ။ဂတိေနာ္´ဟု ေျပာသည္။သူ အသာေခါင္းညိတ္ရင္း ရင္ထဲတြင္ ကုလားဘုးရားပြဲလွည့္သြားေလသည္။

အပိုင္း(၂)
`နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ ေကာင္မေလး´ဟု သူ႔အေျပာကို သူမက သေဘာက်စြာရယ္ကာ `ဇြန္မိုး။ေကာင္ေလးကေကာ´ဟု ျပန္ေမးသည္။`ႏိုင္ေသာ္´ဟု သူ႔အေျပာကို သူမက ရယ္ေနေသးသည္။ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ပံုေပၚေသာသူမပံုရိပ္သည္ ယခုည အိပ္မက္တြင္ ေနရာယူဦးမည္သာ။သူမကေတာ့ စြန္လြတ္တာသင္ရရင္ ၿပီးေရာ သူကိုလာေတြ႔ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။သူမကို စြန္လြတ္နည္းကို ခက္ခက္ခဲခဲသင္ေပးလိုက္ရသည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူမသည္ အရာ၀တၳဳေတြ အေပၚ စိတ္မရွည္တတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။(ေနာင္အခါ သူမသည္ လူေတြ အေပၚအလြန္ စိတ္ရွည္သူျဖစ္မွန္း သူသိလိုက္ရသည္။)

စြန္လြတ္တာကို သူမနည္းနည္းတတ္သြားေသာ္လည္း စိတ္မရွည္ျခင္းေကာင္း ေကာင္းေကာင္းမရေပ။ေသာင္ျပင္တြင္ ဒီအတိုင္း မလြတ္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ထိုင္ခ်လိုက္ေသာ သူမအမူအရာက တကယ္ကို ခ်စ္စရာပင္။ထိုအခ်ိန္ကတည္းက သူ႔ရင္ထဲသို႔ သူမစတင္၀င္ေရာက္လာေလသည္။သူမေဘးတြင္ ၀င္ထိုင္ရင္း `ဇြန္မိုးက ဘယ္နားမွာေနတာလဲ´ဟုေမးေသာအခါ သူမက `သိခ်င္တယ္ဆိုပါ့ေတာ့ ဟုတ္လား´ဟုေနာက္ေတာက္ေတာက္ျပန္ေျပာေသာအခါ သူ႔မ်က္ႏွာ ေႏြးကနဲပူလို႔သြားေလသည္။`ရန္ႀကီးေအာင္ထဲမွာေနတာ´ဟု သူမျပန္ေျဖလို႔သာ ေတာ္ေတာ့သည္။`ကၽြန္ေတာ္က ယုဇနထဲမွာ သိပ္ေတာ့ မေ၀းပါဘူး´ဟု သူ႔အေျပာကို သူမက `မေ၀းတာမဟုတ္ဘူး နီးေနတာ ´ဟု တိုးတိုးေလးေရရြတ္ေလသည္။သူမသည္ ခင္စရာေကာင္းေသာ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။

အပိုင္း(၂)
သူႏွင့္ခ်ိန္းမထားေသာ္လည္း သူက ေသာင္ျပင္ေပၚသို႔ သြားခ်င္သည္ႏွင့္ထြက္လာခဲ့သည္။သုိ႔ေသာ္ သူမက ရွိမေနပါ။သူ႔ရင္ထဲတြင္ တစ္မ်ိဳးႀကီး ျဖစ္သြားသည္ကို သူကိုယ္တိုင္သာသိသည္။သူမကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ေနခဲ့ေသာ္လည္း သူမက ေပၚမလာခဲ့ေပ။သူမဘာလို႔ မလာသည္ကို သူမသိေသာ္လည္း သူတစ္မ်ိဳးႀကီးျဖစ္သြားသည္။သူမ ယေန႔ စြန္သြားမလြတ္ျဖစ္ေပ။ေမေမကလည္း ေန႔တိုင္းစြန္လြတ္သည္ကို သေဘာမက်တာလည္း ပါေသာေၾကာင့္ မသြားျဖစ္ေပ။သုိ႔ေသာ္ သူမေနာက္လိုက္ရင္ ရွက္သြားတတ္ေသာ သူ႔ကို သတိေတာ့ရသည္။ထိုခံစားခ်က္၀င္လာတိုင္း သူမအေယာင္အေယာင္ အမွားမွားကို ျဖစ္လာသည္။မနက္ျဖန္ေတာ့ စြန္သြားလြတ္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

သူမ ေသာင္ျပင္ေပၚသို႔ ေရာက္ေသာအခါ သူမရွိေပ။သူမ စြန္လြတ္ရင္းေစာင့္လိုက္သည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ `ဘယ္ဆိုးလို႔လည္း ေတာ္ေတာ္ လြတ္တတ္ေနၿပီ´ဟုအသံေၾကာင့္ သူမ လွည့္ၿပံဳးျပလိုက္သည္။သူမ အတန္ၾကာေအာင္ စြန္လြတ္ေနၿပီးမွ စြန္ကို ျပန္သိမ္းကာ သူနားတြင္ သြားထိုင္လိုက္သည္။`မေန႔တုန္းက စြန္လြတ္ျဖစ္လား´ဟု သူ႔အေမးကို သူမက ေခါင္းခါျပသည္။ဘာေၾကာင့္လဲ ဟု သူဆက္မေမးျဖစ္သလို သူမကလည္း မေျဖေပ။`ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီလား´ဟု ေကာက္ကာ ျငင္ကာေမးေသာ သူမေၾကာင့္ သူေၾကာင္သြားသည္။ေနာက္မွ `မၿပီးေသးဘူး။ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ရူပ´ဟု ေျဖလိုက္သည္။`အစ္မလို႔ ေခၚသင့္တယ္။ကၽြန္မက ေက်ာင္းၿပီးသြားၿပီ´ဟု ေျပာကာ ျဖတ္ကနဲထသြားေလသည္။သူ၏အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညတာ ရွည္ဦးမည္ေလာ။

သူမအလြန္ပြင့္လင္းၿပီး လူငယ္ဆန္သူလည္းျဖစ္သည္။သူႏွင့္ သူမ ညေနတိုင္း စြန္လြတ္ၾကရင္း ခင္မင္ၾကသည္။သူမသည္ ျမန္မာစာႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးထားၿပီး သူမမိဘအလုပ္တြင္ ၀င္ကူေနသည္ဟု ေျပာျပထားသည္။သူမကို သူက မိုး ဟုလြတ္ခနဲ ေခၚမိသြားေသာအခါ သူမက ခပ္တိုးတိုးရယ္ၿပီး ႏိုင္ ဟု ေတာင္ ျပန္ေခၚေသာ ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေကာင္မေလးျဖစ္သည္။သူစိတ္ထဲတြင္ သူမသည္ နတ္သမီးတစ္ပါးသာျဖစ္ေနေတာ့သည္။

အပိုင္း(၃)
သူႏွင့္ခင္မင္ေသာ္လည္း သူမသူ႔ကိုသာမန္ဆက္ဆံေသာ္လည္း ပံုမွန္သူငယ္ခ်င္းေတြ အခြင့္အေရးပိုေပးမိသည္။သူက ဘာလုပ္ခ်င္ေနသည္ကို ထုတ္မေျပာေသာ္လည္း သူမက အလိုလိုသိကာ ျဖည့္ဆည္းေပးတတ္သည္။သူ ႀကိဳက္တတ္သည္မ်ားကို ၾကားရံုႏွင့္မွတ္သားထားတတ္ၿပီး သူ႔ကိုလည္း အျပည့္အ၀နားလည္ေပးႏိုင္လာသည္။သူမ သူ႔ကို ခ်စ္မိေနၿပီလားဟု ေတြးလိုက္မိေသာအခါ.........သူမတစ္ေယာက္တည္းၿပံဳးမိသြားသည္။

သူမႏွင့္ေတြ႔ရေတာ့မည္ ဆိုသည့္အေတြးကို သူ႔ရင္ကို ပိုခုန္ေစသည္။ယေန႔ သူမကို သူ propose လုပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားသည္။သူမထက္ေစာက ထူးထူးျခားျခား ေစာေရာက္ေနေသာျခင္းက သူ၏ မၿငိမ္သတ္မွဳကို သက္ေသထူေနေလသည္။`ထူးထူးဆန္းဆန္း ေစာလို႔ပါလား´ဟု အၿပံဳးႏွင့္ ႏွဳတ္ေသာ သူမကို သူ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။သူမက စြန္လြတ္ေနရင္းႏွင့္ပင္ `ႏိုင္ သာမသင္ေပးရင္ ကၽြန္မ ခုထိ စြန္လြတ္တတ္ဦးမွာ မဟုတ္ဘူး´ဟု လည္း ေျပာသည္။သူမစြန္လြတ္ၿပီးသည္ကို ေစာင့္ရင္း သူ႔စိတ္ေတြကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ေနရသည္။

`ျပန္ရေအာင္။ဒီေန႔ ေမေမက ေစာေစာျပန္လာခိုင္းလို႔´ဟု စြန္သိမ္းရင္း ေျပာေသာ သူမစကားေၾကာင့္ သူ႔ရင္ဟာသြားေလသည္။သူမ ေနာက္ေန ကပ္လိုက္ရင္း ဆိုင္ကယ္နားမေရာက္ခင္ `မိုး´ဟု သူစိတ္လွဳပ္ရွားစြာ လွမ္းေခၚလိုက္သည္။သူမက ေနာက္လွည့္ၾကည့္ကာ ေျပာ ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။`မိုးကို ခ်စ္တယ္´ဟု တိုးတိုးေလးေျပာေသာ သူ႔အသံက သူမၾကားဖို႔ လံုေလာက္ပါသည္။သူမရင္တစ္ခုလံုး ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲကာ အိမ္ျပန္လာခဲ့သည္။စကားတစ္ခြန္းမွ ေျပာမသြားေသာ သူမကို သူက မွင္သက္စြာၾကည့္ရင္း ႏွဳတ္ဆိတ္က်န္ခဲ့ေလသည္။

ထိုေန႔ေနာက္ပိုင္းမွ စကာသူမစြန္လာမလြတ္ေတာ့ေပ။သူကေတာ့ သူမကို ေန႔တိုင္းေစာင့္ေနရင္းႏွင့္ပင္ ရက္ေတြက ကုန္ဆံုးလာခဲ့သည္။တစ္ပတ္တိတိျပည့္ေသာေန႔တြင္ သူ ေသာင္ျပင္သို႔ေရာက္ေသာအခါ သူမစြန္လြတ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ထို႔ေနာက္ `ႏိုင္ လာေလ´ဟု ဘာမွ မျဖစ္သလို လွမ္းေခၚေလသည္။သူက သူမ စြန္လြတ္တာကိုၾကည့္ေနစဥ္ `ႏိုင္ ....အခု လြတ္ထားတဲ့ စြန္မွာ အေျဖပါတယ္။လိုခ်င္ရင္ ရေအာင္သြားယူ´ဟု ေျပာကာ စြန္ႀကိဳးကို ျဖတ္ပစ္ေလသည္။သူရုတ္တရက္ေၾကာင္သြားၿပီး ေနာက္မွ အသိ၀င္ကာ စြန္ေနာက္ကို ေျပးလိုက္သည္။သူမကေတာ့ သူ႔ကို ၿပံဳးၾကည့္ေနေလသည္။

အပိုင္း(၄)
သူစြန္ေနာက္ကို အေျပးလိုက္သည္။ဘယ္ေနရာတြင္ ျပန္က်လာမည္မွန္းမသိလို႔ သူေမာ့ၾကည့္က အေလာတႀကီးကို လိုက္ေနသည္။နည္းနည္းၾကာေသာအခါ စြန္ကေလးက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေအာက္သို႔က်လာသည္။သူ စြန္ကို လွမ္းေကာက္ကာ စာကုိ ဖြင့္ဖတ္လိုက္ေတာ့ ခ်စ္တယ္တဲ့။သူျပန္အလာကို သူမက စိတ္ရွည္စြာ ေစာင့္ေပးေနေလသည္။အေ၀းကလာေသာ သူ႔ကို သူမက ၿပံဳးကာ ၾကည့္ေနေလသည္။

ေနာင္မ်ားမၾကာမီတြင္ ညေနတိုင္းတြင္ စြန္လြတ္ေနေသာ အတြဲတစ္တြဲကို ေန႔တိုင္းလိုလိုေတြ႔ရသည္။ေကာင္းကင္မွာ စြန္ေလးႏွစ္ေကာင္ ပ်ံ၀ဲေနသလို ေျမျပင္တြင္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စြန္ေလးကို ထိန္းေနရင္းႏွင့္.................ေ၀ဟင္ထက္က စြန္ကေလးလိုပဲ သူတို႔သည္လည္း လြတ္လပ္စြာ ၿပံဳးရယ္ေနၾကေလေတာ့သည္။

စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္္္~~~~~၃.၃.၁၀

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Monday, March 1, 2010

လြမ္းလို႔က်န္ခဲ့ေသာ စာမ်က္ႏွာမ်ား

mylovecafe က ဖြင့္လို႔ရလိုက္ မရလိုက္ ျဖစ္ေနလို႔ ခံစားခ်က္မ်ား စုစည္းရာ က ပို႔ေတြကို ႏွေျမာလို႔ ဘေလာ့ဒ္မွာ ျပန္တင္လိုက္တာပါ။ဖတ္ၿပီးသားျဖစ္ေနရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။
ဘ၀ႏွစ္ခု ညွိယူလို႔မရေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲေနပါတယ္။
အပိုင္း(၁)
ဘူတာကို ရထား၀င္လာကတည္းကပင္ စိမ္းခဲ့ၿပီးျဖစ္ေသာမန္းေလးကို ျပန္လည္လြမ္းဆြတ္လာမိသည္။ထို႔အတူ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ စာမ်က္ႏွာေဟာင္းတစ္ခုကိုပါ တြဲဖက္ကာလြမ္းမိသလိုလို……။မလာတာၾကာခဲ့ေသာ မန္းေလး အတိတ္ၿမိဳ႕ေလးမို႔ ေျခဦးလွည့္ဖို႔ေတာင္ မရည္ရြယ္ခဲ့ေသာမႏၱေလးကို ကၽြန္မတစ္ေယာက္ MSc တက္ဖို႔ျပန္လာခဲ့ေလသည္။

ကၽြန္မေနဖို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ငွါးေပးေသာတိုက္ခန္းသို႔ လာခဲ့ရင္း လြန္ခဲ့ေသာ ၅ႏွစ္ေလာက္က က်န္ရွိခဲ့ေသာ အမွတ္တရေတြကို ျပန္လည္ေတြးဆေနမိသည္။ ၃ႏွစ္လံုး တြယ္တာလာေသာသံေယာဇဥ္ေတြ အခ်စ္ေတြက ရည္မွန္းခ်က္မတူေသာ ဘ၀ေတြေၾကာင့္ အလြယ္တကူလို႔ေျပာရေလာက္ေအာင္ပင္ ခဏတာအတြင္း ပ်က္သုန္းကုန္ေလသည္။


လမ္း၈၀ ေဆးေက်ာင္းနားတြင္ ငွါးထားေပးသည္မို႔ ေဆးရံုႏွင့္ေကာ ေက်ာင္းႏွင့္ပါမေ၀းေပ။ထို႔အတူ တစ္ခ်ိန္က ေမာင္ဟု အို ယခုလည္းေမာင္ပါပဲ ႏူးညံ့စြာေခၚခဲ့ေသာ ေမာင့္တိုက္ခန္းေလးႏွင့္လည္း သိပ္မေ၀းေပ။ေမာင္သာ ကၽြန္မကို ေတြ႔သြားရင္ဟု ေတြးမိလိုက္တိုင္း ဘာရယ္မဟုတ္ၿပံဳးမိသြားသည္။ေမာင္ျမင္လွ်င္ ကၽြန္မကို ဘာေျပာမလဲႀကိဳသိေနေသာ္လည္း ဒီႏိုင္ငံမွာ ရွိမေနႏိုင္ေတာ့ေသာ ေမာင့္ကိုေတာ့ ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ေတြ႔ခ်င္ေနမိသည္။

ေဆးရံုလည္း၀င္ရ ေက်ာင္းလည္းတက္ရႏွင့္မို႔ ေမာင့္အေၾကာင္းပင္ သိပ္မစဥ္းစာမိခဲ့ေပ။သို႔ေသာ္ မျမင္ႏိုင္ေသာကံၾကမၼာက ေမာင္ႏွင့္ဆံုေတြ႔ဖို႔ကို ဖန္တီးေပးလိုက္ေလသည္။ေမာင္ႏွင့္ပတ္သတ္ခဲ့ေသာ အမွတ္တရမ်ားရွိေသာ ေနရာမ်ားကို ျပန္သြားၾကည့္ဖို႔ စဥ္းစားထားေသာ္လည္း အလုပ္တစ္ဖက္ ေက်ာင္းတစ္ဖက္ႏွင့္မို႔ မသြားျဖစ္ေသးေပ။သို႔ေသာ္ Surgery ႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ စာအုပ္တစ္ေယာက္ရွာစရာရွိေသာေၾကာင့္ နဂါးစာေပကို အခ်ိန္အားသည္ႏွင့္ သြားမိလိုက္သည္။ထိုအခါ ကၽြန္မခ်စ္ရပါေသာေမာင္ ကၽြန္မကို လြမ္းေနေအာင္ ခ်န္ထားရက္ေသာေမာင္ အမွတ္တမဲ့ ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။မမွားႏိုင္ေပမဲ့ ေသခ်ာေအာင္ၾကည့္ေနမိသည္။ထိုစဥ္ေမာင္က လွည့္အထြက္ ကၽြန္မကိုျမင္သြားသည္။ပထမဦးဆံုး ေမာင့္မ်က္၀န္းတြင္ အံၾသျခင္း ေနာက္သူရွိေနခဲ့ဖူးေသာေနရာကို ျပန္လာၾကည့္သည္ဟု ထင္သြားေသာ အရိပ္မေယာင္မ်ား ေနာက္ အထင္ေသးျခင္းေတြကို ျမင္လိုက္ရသည္။ေမာင္ႏွင့္ေ၀းခဲ့ဖို႔ ဖန္လာတာလည္း လူေတြရဲ့ မ်က္လံုးကို ဂရုစိုက္မိေသာ ကၽြန္မ၏အက်င့္ေၾကာင့္ပင္။

ေမာင္က ကၽြန္မရွိရာသို႔တည့္တည့္မတ္မတ္ေလွ်ာက္လာၿပီး
“မန္းေလးေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီလား”
“ဆိုပါေတာ့။၂ပတ္ေလာက္ရွိၿပီ”
“အဆင္ေျပလား”
“ေျပပါတယ္။ေမာင္ေကာ”
ေမာင္က ကၽြန္မ“ေမာင္”ဟု သံုးလိုက္သည္ကို အနည္းငယ္အိုတိုးအန္းတန္းျဖစ္သြားပံုရသည္။
“ဒီလိုပါပဲ” ဟုေမာင္က ျပန္ေျဖသံက အႏိုင္ရသူတို႔၏ေလသံ။ကၽြန္မေမာင္ကို အရွံဳးေပးခဲ့တာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေမာင္သိသင့္ပါသည္။
“ႏိုင္ငံျခားမထြက္ျဖစ္ဖူးလား”
“ထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ေမေမေနမေကာင္းလို႔ ခဏလာတာ”
“ေအာ္”
ေအးေလ။ကၽြန္မကိုေတာင္ ပစ္ၿပီးေရြးခဲ့တာပဲ။ထြက္ျဖစ္မွာပါ။
“သြားေတာ့မယ္ေနာ္ ေမာင္”
“အင္း ဘယ္မွာတည္းတာလဲ”
“ေဆးေက်ာင္းနားမွာပါ” ဟုေျပာၿပီးလွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။စာအုပ္လည္း မ၀ယ္ျဖစ္ခဲ့ေပ။

ပန္းရင့္ေရာင္—–၄.၁၀.၀၉

အပိုင္း(၂)
ဆူညံစြာ ကလင္ ကလင္ႏွင့္ ျမည္ေနေသာ ႏိုးစက္သံေၾကာင့္ ကၽြန္မႏိုးလာခဲ့သည္။အိပ္ေရးမ၀ေပမဲ့ မတတ္ႏိုင္ေပ။ေက်ာင္းတက္ရမည္။ေဆးရံုသြားရမည္။လုပ္စရာေတြေပါမ်ားစြာႏွင့္ ကၽြန္မနံနက္ခင္းက သာယာေနလွသည္မဟုတ္။ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီးေသာအခါ နံနက္စာစားၿပီး ေဆးရံုသြားရန္ျပင္လိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ တိုက္ခန္းေသာ့ပိတ္ကာ ေအာက္သို႔ဆင္းလာၿပီး ေဆးရံုဖက္သို႔ ဦးတည္သြားစဥ္ အမွတ္မထင္ လူတစ္ေယာက္ကို ထပ္ေတြ႔ရေလသည္။ေမာင္က “ေမ က ဒီမွာ တည္းတာလား” ဟု ႏွဳတ္ဆက္ေတာ့ ကၽြန္မက မင္သက္စြာပင္ “အင္း” ဟု တစ္လံုးတည္းသာ ေျဖျဖစ္သည္။ေမ ဟု ယခုမွပင္ ေခၚအားရွိေတာ့သည္ထင္သည္။
“အခ်ိန္ရလားေမ တစ္ခုခုသြားစားၾကရေအာင္”
“မရဘူး ေမာင္ ေဆးရံုသြားရေတာ့မယ္”
“ေဆးရံု ဘာသြားလုပ္မွာလဲ လူနာသြားေမးမလို႔လား” ဆရာ၀န္က ေဆးရံုကို လူနာေမးဖို႔ သြားရမွာလား ဟု ျပန္ေျပာခ်င္ေပမဲ့ ကၽြန္မမန္းေလးကို ေမာင္က အလည္လာတယ္ထင္လို႔ ေမးျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သည္းခံလိုက္သည္။
“ဂ်ဴတီ ရွိလို႔ပါ”
“ေအာ္ ဒါဆို ေမအားတဲ့ အခ်ိန္ တစ္ခုခုေျပာၾကည့္ေလ…ေျပာစရာရွိလို႔ တစ္ေနရာရာသြားမွ ျဖစ္မွာ
“အင္း ည ၇ နာရီမွ အားတာ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ”
“ရပါတယ္ ဘယ္ကေစာင့္ရမလဲ”
“မင္းသီဟကပဲ ေစာင့္ပါ နီးနီးနားနားပဲေကာင္းတယ္”

ေမာင္ႏွင့္ ညေနေတြ႔မယ္ဆိုေပမဲ့ ေမာင့္ကို ေျပာစရာ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး မရွိေပ။ေမာင္ေျပာတာ နားေထာင္ေပးလိုက္ရံုပင္။ေဆးရံုေရာ ေက်ာင္းမွာပါ ေမာင့္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေမ့ထားလိုက္သည္။ေမာင္ ႏွင့္ေတြ႔ဖို႔ အခ်ိန္နီးလာေလေလ ရင္ခုန္လာေလေလလိုပင္။အခ်စ္ဆိုတာ အခ်ိန္မေရြး ေႏြးေထြးေနပါလားေနာ္…….။
ေမာင္ ဆီေရာက္သြားေတာ့ ေဆးလိပ္ထိုင္ေသာက္ေနေသာ ေမာင့္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ေမာင္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာင္းလဲေသးေပ။ကၽြန္မ အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ပါဟု ေျပာေသာေဆးလိပ္ကို ေသာက္ဆဲပင္။
“ဘာေျပာမလို႔လဲေျပာေလ”
“တစ္ခုခုမွာဦးေလ”
“ရတယ္ ေျပာ ေနာက္က်ရင္ မသင့္ေတာ္ဘူး”
“ဒါဆိုလဲ ေျပာတာေပါ့ မန္းေလးကို ေဒါက္တာ ေမ၀င့္ႏိုင္က ဘာလို႔ ျပန္လာတာလဲ” နည္းနည္းေတာ့ေၾကာင္သြားသည္။တမင္တကာ ေဒါက္တာပါထည့္ေခၚမွန္းသိသာလွသည္။
“ဦး ဇင္မင္းေမာင္ကို သတိရလို႔ လာတယ္မ်ားမထင္နဲ႔ ကၽြန္မ MSc လာတက္တာ ရွင္းလား” ကၽြန္မအသံ ေဒါသနည္းနည္းစြတ္ခ်င္စြတ္သြားမည္။သို႔ေသာ္ မတတ္ႏိုင္ေပ။အလကားေနရင္း ျပသနာျဖစ္ေအာင္ ေမးေနေသာ ေမာင့္ကို အျမင္ကပ္လွပါသည္။ေမာင္မွာ သူမထင္ထားေသာ အေျဖေၾကာင့္ အနည္းငယ္ အံ့ၾသသြားၿပီး
“ေအာ္ ဟုတ္လား ေမာင္ကေတာ့ ေဒါက္တာႀကီးကိုလြမ္းလို႔ ျပန္လာတာ” ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မအလြန္အံ့ၾသသြားသည္။ကၽြန္မကိုေတာင္ စြန္႔ၿပီး ထြက္သြားခဲ့ေသာေမာင္က ကၽြန္မကိုလြမ္းလို႔ ျပန္လာတယ္တဲ့။ဆက္လက္ၿပီးေမာင္က
“ေမာင္ ဟိုေရာက္ေတာ့ ေမကိုအရမ္းလြမ္းတယ္။သတိရတိုင္း အလုပ္ေတြႀကီးပဲ ပိလုပ္တယ္။စာေတြပဲ ဖိက်က္တယ္။အဲလိုနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္ခုတစ္ခါက ေမေမလည္း ေနမေကာင္းတာနဲ႔ ျပန္ေခၚေတာ့ မန္းေလးကိုျပန္လာခဲ့တာ။ေမ့ဆီ ဖုန္းဆက္ေသးတယ္။ေမ မန္းေလးသြားတယ္လို႔ေျပာလို႔ ဒီမွာလာေစာင့္ေနတာ။” စကားအရွည္ႀကီးေျပာၿပီးေတာ့ ေမာသြားဟန္ျဖင့္ လက္ဖက္ရည္ ေကာက္ေသာက္ေလသည္။ကၽြန္မအတန္ၾကာ ၿငိမ္သက္ေနေတာ့ ေမာင္က “ေမေကာ ေမာင္မရွိတဲ့ ႏွစ္ေတြ ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့လဲ။မာနေတြ ခဏဖယ္ၿပီး အမွန္အတိုင္းေျပာပါ။ေမာင္ေတာင္ေျပာေသးတယ္။” ဟု ျပန္ေမးေလသည္။
ေမာင္ထြက္သြားတုန္းက…………………………………………………………..။

လြမ္းလို႔ က်န္ခဲ့ေသာ စာမ်က္ႏွာမ်ား ေမွ်ာ္……….

ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~၂၁.၁၀.၀၉

အပိုင္း(၃)

လြမ္းလို႔ က်န္ခဲ့ေသာ စာမ်က္ႏွာမ်ား

“ေမာင္ ေနာက္ကို ကၽြန္မမလိုက္ႏိုင္ေသးမွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ဘာလို႔ကၽြန္မဘ၀ထဲကေနထြက္သြားခ်င္ရတာလဲ” တစ္ေယာက္ထဲထုတ္ေနမိတဲ့ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာေတြနဲ႔ ေမာင္ထြက္သြားတာကို မယံုၾကည္ခဲ့မိေပ။ရည္မွန္းခ်က္ခ်င္းလည္းမတူ ဦးတည္ခ်က္ခ်င္းလည္းမတူေပမဲ့ ညိွယူရင္ ရရဲ႕သားနဲ႔ ကၽြန္မနားက ေမာင္ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ေမာင္ထြက္သြားေတာ့မည့္ေန႔မွစ၍ ေရးမွတ္ထားေသာ ကၽြန္မ၏အလြမ္းဒိုင္ယာရီမွာလဲ မ်က္ရည္ေတြႏွင့္စိုစြတ္ခဲ့သည္။ကၽြန္မဆရာ၀န္ျဖစ္ေအာင္ posting က်ေအာင္ေတာင္ မေစာင့္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပဲ ေမာင္ကၽြန္မကို ရက္ရက္စက္စက္ မန္းေလးမွာခ်န္ထားခဲ့ဖူးသည္။ေမာင္နဲ႔ေရာက္ဖူးသြားဖူးတဲ့ေနရာတိုင္းကို မေရာက္မိေအာင္သတိထားေနေပမဲ့ ေရွာင္လြဲလို႔ မရခဲ့တဲ့ေနရာေတြအမ်ားႀကီး။မန္းေလးတစ္ၿမိဳ႕လံုးသြားစရာေနရာမရွိေအာင္ ေမာင္ကေတာ့ ကၽြန္မကိုအမွတ္တရေတာထဲမွာ ခ်န္ထားခဲ့သည္။ စာသင္ခ်ိန္ေတြ ေဆးရံုဆင္းေနရေသာအခ်ိန္ေတြမွာ ေမာင့္ကိုသတိမရေအာင္ ထိန္းထားႏိုင္ေပမဲ့ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ေမာင့္အေၾကာင္းမေတြးမိေအာင္ မထိန္းႏိုင္ခဲ့ေပ။ေန႔ရက္ေတြတိုင္းမွာ အလြမ္းေတြလြင့္ေနေပမဲ့ အျပင္မွာ မေပၚလြင္ေအာင္ထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့သည္။ေမာင္က ကၽြန္မကို “ေမဟာေလ အရမ္းေသြးေအးတဲ့ မိန္းမမ်ိဳး” ဟုမွတ္ခ်က္ခ်ဖူးတာကိုလည္း ခဏခဏသတိရမိေသးသည္။ရက္ေတြၾကာလည္ႏွင့္အမွ် အနည္ထိုင္သြားေပမဲ့ အလြမ္းစာမ်က္ႏွာေတြက ဖြင့္ေနဆဲပါ။ ကၽြန္မေျပာေနသည္ကို တိတ္ဆိတ္စြာ နားေထာင္ေနေသာေမာင့္ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ေမာင္က “ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ မလြမ္းရေအာင္ ေမာင့္ေနာက္လိုက္ခဲ့ေတာ့မယ္မလား” ဟု ေမးေသာအခါ ကၽြန္မတိတ္ဆိတ္စြာၿပံဳးလိုက္သည္။ေမာင္က ထိုအၿပံဳးကို လိုက္ေလ်ာေသာအၿပံဳးဟု သတ္မွတ္ေကာင္းသတ္မွတ္ေပလိမ့္မည္။

ကၽြန္မတို႔ေတြ႔ဆံုၿပီးေသာေနာက္တြင္ ေမာင္ႏွင့္ကၽြန္မ ေနာက္ထပ္ခဏခဏဆံုျဖစ္သည္။ကၽြန္မစားေနက်ဆိုင္တြင္ ေမာင္က လာစားတာတို႔ ကၽြန္မေဆးရံုကအျပန္တြင္ လာေစာင့္တာတို႔ျပဳလုပ္ကာ တမင္မဆံုဆံုေအာင္ ေမာင္ျပဳလုပ္တတ္ေလသည္။ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားတြင္ စိမ္းကားမွဳ ရွိေနသည္ကို ေမာင္ေကာကၽြန္မပါသတိမထားမိေပ။ယခင္တုန္းက ညအိပ္ရာ၀င္တိုင္း ေရးတတ္သည့္အလြမ္းဒိုင္ယာရီကိုလည္း ပိတ္ထားသည္မွာ နည္းနည္းပင္ၾကာလာသည္။ေနာက္ထပ္ ထပ္ၿပီး အလြမ္းဒိုင္ယာရီဖြင့္စရာမလိုေတာ့ဟု ကၽြန္မထင္ထားမိခဲ့သည္။သို႔ေသာ္……….။

“ေမာင္ ေနာက္လက်ရင္ ျပန္သြားရေတာ့မယ္။ေမ လိုက္မွာမဟုတ္လား” ေမာင့္အသံက တိုးညင္းေပမဲ့ ကၽြန္မနားထဲတြင္ ဆူပြတ္သြားသည္။ဟိုအရင္တုန္းက ေမာင့္ေနာက္လိုက္ရလွ်င္ ျပည့္စံုၿပီဟုထင္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ယခုေတာ့…….။

“ေမာင္ ကၽြန္မေျပာတာေသခ်ာနားေထာင္ပါ။ကၽြန္မေမာင့္ေနာက္မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။အခုလည္းမလိုက္ႏိုင္သလို ေနာင္လည္း မလိုက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ကၽြန္မမွာ ကၽြန္မကို အားကိုးတႀကီး ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့မိသားစုရွိေသးတယ္။ကၽြန္မသာ ေမာင့္ေနာက္လိုက္သြားရင္ ေမေမတို႔ ဘယ္လိုက်န္ခဲ့မလဲ။တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္က အလုပ္ကေနထြက္ၿပီး ခ်စ္သူေနာက္ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လိုက္သြားပါတယ္ဆိုတာ အမွန္ဆိုရင္ မျဖစ္သင့္ဘူး။ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မရည္မွန္းခ်က္ေတြရွိေသးတယ္။ဆာဂ်င္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မလုပ္ခ်င္တဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြ အရာရာေတြကိုမစြန္႔လြတ္ႏိုင္ေသးဘူး။ေမာင္ေတာင္ ကၽြန္မရွိတဲ့ေနရာမွာ မေနႏိုင္ေသးတာ ကၽြန္မက ေမာင္ရွိတဲ့ေနရာမွာ ဘယ္လိုလုပ္ေနႏိုင္မွာလဲေမာင္” ကၽြန္မဆီက ဒီလိုစကားေတြၾကားရလိမ့္မည္ဟု မထင္မွတ္ထားေသာ ေမာင့္မွာ ဘာေျပာရမွန္းမသိေအာင္ျဖစ္ေနသည္။ဆက္လက္ၿပီး

“ေမာင္ က အရင္တစ္ေခါက္တုန္းက ကၽြန္မကိုထားသြားခဲ့တယ္ေနာ္။အခုေတာ့ မတူေတာ့ဘူး ေမာင့္ကို ကၽြန္မခ်န္ထားခဲ့တာ။ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မဟာအရင္တုန္းကလို ေခါင္းမာၿပီး ေသြးေအးေနဆဲပဲေမာင္” ဟုေျပာခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ေမာင့္ကိုအရိပ္အေယာင္မွ မေတြ႔ရေတာ့ေပ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖုန္တက္ခါနီးဒိုင္ယာရီေလးကိုဖြင့္ကာ ေမာင္ႏွင့္ျပန္ခြဲရသည့္ေန႔ရက္ေတြကို ျပန္မွတ္ရေလသည္။တကယ္ေတာ့ အလြမ္းဆိုတာ စာမ်က္ႏွာဖြင့္ၿပီးသြားရင္ ရပ္တန္႔ဖို႔ခက္သြားပါၿပီ။တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္လွန္သြားရင္းနဲ႔ က်န္ခဲ့ေသာစာမ်က္ႏွာေတြကလည္း အလြမ္းရနံ႔ သင္းေနေလရဲ႕။ အလြမ္းေတြႏွင့္ျပည့္ႏွက္ေသာ စာမ်က္ႏွာေတြကို ကၽြန္မဆက္လက္ဖြင့္ေနဆဲပါဆိုတာ ေမာင္ သိမွသိပါေလစ။

ပန္းရင့္ေရာင္~~~~~~၂၃.၁၁.၀၉

လူတိုင္း လြမ္းလို႔ က်န္ခဲ့ေသာ စာမ်က္ႏွာမ်ား မွ လြတ္ေျမာက္ပါေစဟု ဆႏၵျပဳလ်က္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Saturday, February 27, 2010

ပန္းရင့္ေရာင္ ရွင္းတမ္း

ကၽြန္မ အခုေရးမဲ့ ပို႔စ္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ မေက်နပ္တာရွိပါက blog.pinkgirl@gmail.com သို႔ေမးလ္ပို႔ၿပီး တိုက္ရိုက္ေျပာၾကားႏိုင္ပါတယ္လို႔ ႀကိဳတင္ၿပီး ေတာင္းဆိုထားပါတယ္။
ကၽြန္မ ဘာလို႔ ဘေလာ့ဒ္ေရးလည္းဆိုရင္ စာေရးတာ၀ါသနာပါလို႔ ဆိုတာေျပာၿပီးသားပါ။၀ါသနာသတ္သတ္ ကၽြန္မ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြနဲ႔ ဖြဲ႔တည္ၿပီး စာေရးခဲ့တာပါ။ကၽြန္မစာေရးရင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးဆင္တူရိုးမွား မျဖစ္ေအာင္ကို ေရးတတ္ပါတယ္။ကၽြန္မစာေရးရင္ တကယ္ကို ႏွလံုးသားနဲ႔ ခံစားၿပီးေရးခဲ့တာလို႔ ၀န္ခံပါတယ္။ကၽြန္မ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ဆိုရင္ အခ်ိန္အမ်ားႀကီးေပးရပါတယ္။ကၽြန္မအားလပ္ခ်ိန္ေတြကို အနားယူရမဲ့အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္မကိုယ္ပိုင္GP ထိုင္ေနရမဲ့အခ်ိန္ေတြကို ကၽြန္မဖဲ့ၿပီးေရးခဲ့တာပါ။ကၽြန္မ ဘေလာ့ဒ္မွာ စာေရးေနတာရွိသလို ကၽြန္မဘာသာ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးေနတဲ့အခ်ိန္ေတြလည္းရွိပါတယ္။ကၽြန္မေလ့လာရမဲ့စာေတြၾကားထဲမွာ အခ်ိန္ကို လုယက္ၿပီး ေရးသားခဲ့ရတာေတြပါ။ကၽြန္မရင္ထဲက ပြင့္တဲ့ပန္းလို႔ေတာင္ တင္စားလို႔ရပါတယ္။

အေရာင္မ်ားၾကားက အျဖဴေရာင္ေမတၱာကို ကၽြန္မ ning site (၃)ခုမွာအရင္ေရးခဲ့တာပါ။ႏွစ္ပိုင္းခြဲၿပီး ေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတိုေလးပါ။ကၽြန္မက သူငယ္ခ်င္းသံေယာဇဥ္ကို အရမ္းအေလးထားၿပီး ေရးခ်င္ခဲ့တာပါ။ဒါေၾကာင့္လည္း အေတာ္ႀကိဳးစားၿပီး ေရးခဲ့တာပါ။ကၽြန္မဖန္တီးထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းက အရမ္းကို သမရိုးက်ပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းမေလး ေသရင္ေသ မေသရင္ ညားဖို႔ပဲရိွတာေလ။ကၽြန္မက happy ending ထက္ ေဆြးရတာကို ပိုႀကိဳက္လို႔ ေသခိုင္းခဲ့တာပါ။ကၽြန္မေရးခဲ့တဲ့ အသံုးအႏွဳန္းတစ္ခ်ိဳ႕ေတြက ကၽြန္မေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားေျပာပံုစံေတြ ကၽြန္မရဲ့ စိတ္ေနစိတ္ထားတစ္ခ်ိဳ႕ ကိန္းေအာင္းေနတဲ့ ပို႔စ္ေလးမို႔ ကၽြန္မတကယ္ကို ႏွစ္သက္ခဲ့တာပါ။ကၽြန္မေရးခဲ့တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ သူငယ္ခ်င္းမေလးနာမည္ကိုေတာင္ ကၽြန္မဘာလို႔ မြန္းလို႔ ေပးခဲ့လည္းဆိုရင္ ကၽြန္မအိမ္နာမည္ကလည္း မြန္းျပည့္ေအာင္ မို႔လို႔ပါ။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မကို အိမ္မွာ ေခၚတတ္ၾကသလို မြန္းဆိုတာေလးကို ထည့္ေရးခဲ့တာပါ။ဘယ္ဇာတ္ကား ဘယ္ဇာတ္လမ္းကို မွ အတုခိုးယူၿပီးေရးခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူးရွင္။

ကၽြန္မတို႔စာေရးသူေတြမွာ ကိုယ္ေရးတဲ့စာကို ကိုယ္တာ၀န္ယူရတာပါ။ဒီေတာ့ ကၽြန္မ မဟုတ္တဲ့ကိစၥကို မဟုတ္ဘူးလို႔ေတာ့ ေျပာပိုင္ခြင့္ရွိတယ္ထင္လို႔ ကၽြန္မဒီပို႔စ္ေလးကိုေရးတာပါ။ဘယ္ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကားေတြက ကၽြန္မ ဇာတ္လမ္းေလးနဲ႔ တူေနေန ကၽြန္မၾကည့္ဖူးလို႔ အတုခုိးေကာ္ပီယူၿပီး ေရးေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ကၽြန္မရင္ထဲကေန ပြင့္လာတဲ့ ပန္းေလးေတြလို စနစ္တက် ခံစားပ်ိဳးေထာင္ၿပီး ေရးခဲ့တဲ့ စာေလးေတြပါ။ကၽြန္မစာေတြကို ေကာ္ပီသေဘာမ်ိဳးထင္ေအာင္ ေျပာတာကိုေတြ႔ရေတာ့ ကၽြန္မတကယ္၀မ္းနည္းပါတယ္။ကၽြန္မေရးတဲ့ စာေတြကို ကၽြန္မတကယ္ျမတ္ႏိုးပါတယ္။တျခားသူေတြ ေရးတာကိုလည္း ေလးလည္းေလးစားပါတယ္။သူမ်ားေတြကို ကၽြန္မပုတ္ခတ္ၿပီး စာမေရးတတ္သလို ကၽြန္မကို ရိသလိုလို ေကာ္ပီလိုလို ေရးသြားတဲ့ comment ေတြကို ကၽြန္မအလြန္မုန္းပါတယ္။

ကၽြန္မပန္းရင့္ေရာင္က ေကာ္ပီကူးထားေသာ ဇာတ္လမ္းမ်ားကို ဇာတ္အိမ္တည္ကာ စာေရးေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ႏွလံုးသားနဲ႔ ခံစားၿပီး ဦးေႏွာက္နဲ႔ ေတြးေခၚထားတဲ့ စာေတြကိုသာေရးသားေနတာပါ။ကၽြန္မေရးေသာ စာသည္ တျခားသူ၏စာႏွင့္ ဇာတ္လမ္းႏွင့္ ဇာတ္ကားႏွင့္ တူညီေနပါလွ်င္ တိုက္ဆိုက္မွဳ သတ္သတ္သာျဖစ္ပါတယ္။ဘယ္မွာ ဘယ္လိုေရးထားတယ္ ဘယ္လိုဇာတ္လမ္းရိုက္ထားတယ္တို႔ကို ကၽြန္မကို ေျပာစရာမလိုဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။သူလည္း သူစိတ္ကူးရွိသလို ေရးသားရိုက္ကူးေနသလို ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မခံစားမိတာကို ေရးသားျခင္းသတ္သတ္ျဖစ္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ စာေတြကို ေကာ္ပီဟု အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ေသာ comment မ်ားေရးသားျခင္းမျပဳၾကဖို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။

Comment မ်ားကို moderation လုပ္ထားပါတယ္။ကြန္ျပဴတာေရွ႕မွာ အခ်ိန္တိုင္းထိုင္မေနႏိုင္ေသာေၾကာင့္ moderate လုပ္တာေနာက္က်ပါက ႀကိဳတင္ေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။လြတ္လပ္စြာ ကြန္မန္႔ေပးခိုင္းေစခ်င္ေသာ္လည္း အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ moderate လုပ္လိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။နားလည္ေပးႏိုင္မယ္လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ရွင္။
အားလံုးကိုခင္မင္လွ်က္
ပန္းရင့္ေရာင္

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Friday, February 26, 2010

အေရာင္မ်ားၾကားက အျဖဴေရာင္ေမတၱာ

ခံစားခ်က္မ်ား စုစည္းရာ မွာ တင္ထားၿပီးသား ပို႕စ္ေလးျဖစ္ပါတယ္။ဖတ္ၿပီးသားျဖစ္ေနလည္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။

အပိုင္း(၁)
စာအုပ္တစ္အုပ္ကို စိတ္လိုလက္ရဖတ္ေနေသာ သူမကို လန္႔ေစခ်င္ေသာစိတ္ျဖင့္ သူတိတ္ဆိတ္စြာအနားကပ္သြားလိုက္သည္။သို႔ေသာ္`ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္လုပ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေကာင္းတဲ့အလုပ္မဟုတ္ဘူး ညီညီ´ဟု ထြက္လာေသာ မေပ်ာ့မမာ အသံေၾကာင့္ သူေတာင္ျပန္လန္႕သြားရသည္။`ငါက ဘယ္မွာခိုးေနလို႔လဲ´ ဟု ျပန္ဘူးခံလိုက္ရေသာ္လည္း သူမ၏ ငါသိေနတယ္ေနာ္ ဟု ဆိုလိုခ်င္ေသာ အၿပံဳးေၾကာင့္ ေက်ာခ်မ္းသြားမိသည္။`ဘာကိစၥေၾကာင့္ ငါ့ဆီလာတာလဲ´ဟု ေမးလိုက္ေသာ သူမကို `ပ်င္းလို႔လာတာ။အျပင္ထြက္လည္ရေအာင္´ဟုေခၚလိုက္သည္။`ငါ စာအုပ္ဖတ္ေနတာကို အာရံုပ်က္ေအာင္လုပ္တယ္ ´ဟု ပြစိပြစိေျပာေနေသာ သူမစကားကို မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ သူမေမေမထံသို႔သြားႏွဳတ္ဆက္လိုက္သည္။

ညီညီႏွင့္ ကၽြန္မတို႔သည္ ၿခံခ်င္းကပ္ ငယ္ငယ္တည္းက လည္ပင္းဖက္ေပါင္းလာေသာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကသည္။တစ္ဦးတည္းေသာသားျဖစ္ေသာ ညီညီက ကၽြန္မကို သူ႔အစ္မရင္းတဖြယ္ သံေယာဇဥ္ရွိသည္။ကၽြန္မကလည္း အစ္မႏွင့္ ညီမသာရွိသူမို႔ ညီညီ့ကို ေမာင္အရင္းတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ပါသည္။ကၽြန္မက ေက်ာင္းပိတ္လို႔ ျပန္လာေသာရက္ေတြမ်ားဆိုလွ်င္ ညီညီက ကၽြန္မကိုလာေခၚကာ အျပင္ထြက္လည္ေလ့ရွိပါသည္။

`မြန္း နင္ဘယ္ေန႔ မေကြးျပန္သြားမွာလဲ´ဟု ေမးေသာ ညီညီကို `ေနာက္အပတ္ အဂၤ ါ´ ျပန္ေျဖလိုက္သည္။ကၽြန္မကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေက်ာင္းနာမည္ကို အဖ်ားစြတ္ေခၚတတ္ၾကေသာ္လည္း ကၽြန္မမိသားစုႏွင့္ ညီညီတို႔မိသားစုက ကၽြန္မအိမ္နာမည္ျဖစ္ေသာ မြန္းျပည့္ဟူေသာအမည္ကိုသာ အဖ်ားစြတ္ေခၚေလ့ရွိသည္။ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕၏ အထင္ကရေနရာမ်ားကို တစ္ေနကုန္ေလွ်ာက္လည္စားေသာက္ရင္း တစ္ေန႔တာအခ်ိန္ကို ညီညီႏွင့္ ကၽြန္မအခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္သည္။ေနာက္အပတ္ဆိုလွ်င္ ညီညီႏွင့္ ခြဲရေတာ့မည္ မဟုတ္လား။

`မန္းေလးေရာက္တာနဲ႔ ဖုန္းဆက္လိုက္ေနာ္´ဟု မွာေနေသာ ညီညီကို ေခါင္းတခ်က္သာညိတ္ျပလိုက္သည္။ညီညီကေတာ့ ႏိုင္စားစရာလူမရွိေတာ့၍ ပ်င္းေနေတာ့မည္။`ေနာက္ ေျခာက္လေလာက္ေနရင္ ျပန္ေတြ႔မယ္ေနာ္´ဟု ကၽြန္မက ၿပံဳးၿပံဳးေလးေျပာေတာ့ ညီညီက `ေအးပါ နင္ကေတာ့ ရယ္ေန´ဟု ဘုေတာေသးသည္။ကၽြန္မ မဲ့ၿပံဳးမဟုတ္ေသာ အၿပံဳးမ်ိဳးကို ေပါေပါမ်ားမ်ားၿပံဳးျပတာ ညီညီတစ္ေယာက္တည္းရွိသည္ကို မသိဟန္တူေလသည္။ေနာက္ေျခာက္လေနမွ ကၽြန္မ ျပန္လာမွ ညီညီႏွင့္ ျပန္ဆံုမည္ဟုထင္ထားခဲ့ေသာ္လည္း……………………….။

အပိုင္း(၂)
မနက္အေစာႀကီး ျမည္လာေသာ ဖုန္းသံေၾကာင့္ စိတ္တိုမိသည္။နာရီကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မနက္ ေလးနာရီခြဲ။ဖုန္းကို အျမင္ကတ္ကတ္ႏွင့္ ကိုင္လိုက္ေတာ့ `မြန္း ေနေကာင္းလား´ ဟူေသာ ညီညီအသံက နားထဲသို႔ မုန္းခ်င္စရာ၀င္လာေလသည္။`ဘာလဲကြာ ငါအိပ္ေနတုန္းရွိေသးတယ္။မင္းသတ္သတ္ ႏွိပ္စက္တာမဟုတ္လား´ဟုျပန္ေျပာေတာ့ ညီညီက `ခု ငါမေကြးကားဂိတ္မွာ။မသြားတတ္ေတာ့လို႔ ဖုန္းဆက္လိုက္တာ´ဟူေသာ စကားေၾကာင့္ အိပ္ခ်င္ေနစိတ္မ်ား ၾကက္ေပ်ာက္ေပ်ာက္ကုန္သည္။`ငါခုလာခဲ့မယ္။ေရႊမန္းသူဂိတ္ပဲမလား´ ေမးလိုက္ေတာ့ `ဟုတ္တယ္´တဲ့။ကၽြန္မမွာ အျမန္သုတ္ေခ်တင္ၿပီးကိုယ္ေတာ္ကို သြားႀကိဳရေလသည္။

ညီညီကို ဖန္ခါးေျမေဟာ္တယ္သို႔ပို႔ၿပီးေနာက္ အေဆာင္ျပန္ၿပီး ထပ္အိပ္လိုက္သည္။သည္ေန႔ေတာ့ ေက်ာင္းတက္ရမဲ့ကိန္းမျမင္ေတာ့ေပ။မနက္စာစားဖို႔ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာကို မနက္ ၈နာရီသြားေခၚလိုက္သည္။`မင္း ငါအႀကံနဲ႔ ေရာက္ခ်လာတာလဲ´ဟု မနက္စာစားဖို႔ဆိုင္ထဲ၀င္ထိုင္လိုက္တာႏွင့္ေမးလိုက္သည္။`မေရာက္ဖူးလို႔လာလည္တာေလ။ႀကိဳေျပာမလို႔ပါပဲ။ဒါေပမဲ့ နင္ အံ့ၾသသြားေအာင္လို႔´ဟု ေျပာေသာ္လည္း ကၽြန္မ ညီညီကို သပ္မယံုေပ။အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းက အလည္ဘယ္လိုေခၚေခၚမလိုက္ေသာ ညီညီက ခုကၽြန္မ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အပိုင္း(က) ေရာက္မွ လာလည္ပံုေထာက္ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္ခုခုေပ။ဆက္မေမးခ်င္ေတာ့သည္ႏွင့္ မေမးေတာ့ေပ။

တစ္ပတ္ေလာက္ ကၽြန္မဆိုင္ကယ္ကို အပိုင္းစီးကာ ေလွ်ာက္သြားေနေသာေၾကာင့္ ညီညီသည္ မေကြးၿမိဳ႕ကို ေကာင္းေကာင္းသြားတတ္ေနေလၿပီ။ညီညီဆိုင္ကယ္ယူထားေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မမွာ ေက်ာင္းကိုေရာ ေဆးရံုကိုပါ ဖယ္ရီႏွင့္သြားရေလသည္။`မြန္း ငါ ဒီမွာ ေနေတာ့မယ္။မျပန္ေတာ့ဘူး။နင္ျပန္မွာ လိုက္ျပန္မယ္ေလ´ဟုေျပာေသာ ညီညီေၾကာင့္ ကၽြန္မေကာ္ဖီပင္ သီးကုန္ေလသည္။`ဘာေၾကာင့္လဲ။မင္းအေမေတာ့ ငါ့လာသတ္ေနမယ္ေနာ္´ ဟုေျပာေတာ့ `ေမေမက ေနခ်င္ေနတဲ့။မြန္းအတြက္လည္း အေဖာ္ရတာေပါ့တဲ့။ငါ့ကိုတိုက္ခန္းရွာေပးေနာ္´ ဟုေျပာေသာ ညီညီကို စိတ္ညစ္မိသည္။တားလို႔မရမွန္းသိေတာ့လည္း ရွာေပးရံုသာ။ညီညီဘာေၾကာင့္ မေကြးၿမိဳ႕တြင္ ေနခ်င္ရသည္ကုိ သိပ္မၾကာခင္ပင္ သိခြင့္ရလိုက္ေလသည္။

`ညီညီေအာင္ က မေကြးကို ဘာလာလုပ္တာလဲ´ ဟု ေက်ာင္းတက္ေဖာ္သူငယ္ခ်င္း ႏြယ္က ေမးသည္။`မသိဘူး။လာလည္ရင္း ေနခ်င္စိတ္ေပါက္သြားလို႔တဲ့´ ဟု ျပန္ေျဖလိုက္ၿပီး လက္ခ်ာေပးေနသည္ကို အာရံုစိုက္ထားလိုက္သည္။ႏြယ္ႏွင့္က ဆယ္တန္းႏွစ္မွ ခင္ေသာသူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ္လည္း ေဆးေက်ာင္းတက္ရတာခ်င္းတူတူမို႔ ေက်ာင္းတက္စဥ္ အတူတြဲအတူလာ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ညီညီႏွင့္လည္း အနည္းငယ္ခင္ေလသည္။

ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပင္ ညီညီက ဖုန္းဆက္ေခၚလို႔ သြားရေသးသည္။တိုက္ခန္းတြင္အေျခက်ေနေသာညီညီမွာ ေပ်ာ္ေနပံုရသည္။`နင့္ဆိုင္ကယ္ျပန္ယူသြားေတာ့။ငါဆိုင္ကယ္၀ယ္လိုက္ၿပီ´ဟုေျပာေသာ္ညီညီကို သူ႔မိဘကိုယ္စား ရင္ေလးမိသည္။ေက်ာင္းၿပီးတာကုိ အလုပ္မလုပ္ ေျခရွဳပ္ေနေသာ ညီညီကို ဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္မသိေပ။`မြန္း နင့္ကို အကူအညီေတာင္းဦးမယ္။´ဟု ညီညီဆိုေတာ့ မ်က္ခံုးလွဳပ္လွဳပ္ႏွင့္ပဲ ေျပာခိုင္းရသည္။
`ငါ ႏြယ့္ကို ခ်စ္ေနလို႔။အဲတာ နင္ကူညီေပးေနာ္´ဟုေျပာလာေတာ့ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္မ်က္လံုးျပဴးရသည္။
`ဒါေၾကာင့္ မင္းမေကြးမွာ ေနခ်င္တာလား။´
`ဒါေပါ့။ကူညီမယ္မဟုတ္လား´ ဟုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာ ေမးေနရွာေသာ သူငယ္ခ်င္းကုိ မျငင္းရက္ေပ။ဟိုးအရင္ကတည္းက ဘယ္ကိစၥမဆို ကူညီေပးေနၾကမို႔ မျငင္းျဖစ္ေပ။

အပိုင္း(၃)
ညီညီႏွင့္ႏြယ္ကို အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ တကယ္တမ္းကၽြန္မမစြမ္းပါ။ႏြယ့္ကို အျပင္ေခၚထုတ္ဖို႔ေလာက္ပဲ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္ပါသည္။မိန္းကေလးခ်င္းကိုယ္ခ်င္းစာသလို ညီညီကိုလည္း ကိုယ့္အားကိုယ္ ကိုးေစလိုသည္။ညီညီလည္း မေခေပ။အစကသိပ္မရင္းေသာႏြယ္ႏွင့္ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေအာင္ နီးစပ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္ေလသည္။ကၽြန္မကေတာ့ ေဘးကေနပြဲၾကည့္သတ္သတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ညီညီမိဘေတြကိုလည္း အဆင္ေျပေအာင္ေျပာေပးရေသးသည္။ညီညီေမေမမ်ားဆိုလွ်င္ ကၽြန္မသာပါလွ်င္ ငရဲထိသာလြတ္မိသေဘာရွိသျဖင့္ စိတ္မခ်တာေတာ့မရွိေပ။ကၽြန္မမွာေတာ့ ညီညီ့မိဘေတြကိုယ္စား ေက်ာပူရင္ပူျဖစ္သလို ႏြယ္ကိုလည္း မ်က္ႏွာပူမိသည္။

အခ်ိန္ကား ညဆယ္နာရီ။ကၽြန္မစာက်က္ေနရင္း ဖုန္း၀င္လာသည္ကို ၾကည့္လိုက္ေသာ ညီညီဖုန္း။ဒီအခ်ိန္ဘယ္တုန္းကမွ ဖုန္းမဆက္တတ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ပူသြားမိသည္။ကၽြန္မျပန္ထူးလိုက္ေတာ့ `မြန္း….ငါ့ကိုႏြယ္က အေျဖေပးလိုက္ၿပီ။ဒါေၾကာင့္ နင္အရင္သိရေအာင္ ဖုန္းဆက္ေျပာလိုက္တာ´ဟု ေျပာမွ စိတ္ေအးရေတာ့သည္။`၀မ္းသာပါတယ္ ညီညီ။´ဟုေျပာေသာအသံသည္ တကယ့္ေစတနာသတ္သတ္ အျဖဴေရာင္သတ္သတ္ျဖစ္သည္ကို ကၽြန္မဘာသာ ကၽြန္မသိသည္။`ေအး…ဒါပဲေနာ္။ငါစိတ္ကူယဥ္ၾကည္ႏူးလိုက္ဦးမယ္။´ ဟုေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားသည္။ကၽြန္မဘာသာ တေဘာက်စြာ ရယ္ေမာလိုက္ရင္း ေနာက္ျဖစ္ပြားလာႏိုင္ေသာ ေနာက္ဆက္တြဲအေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ဖို႕သာ အားေမြးလိုက္သည္။

ႏြယ္ႏွင့္ညီညီခ်စ္သူျဖစ္ၿပီးေနာက္တြင္ ႏြယ္ထံမွညီညီႏွင့္ပတ္သတ္သည္ကို ခဏခဏေမးေလ့ရွိသည္။ဘာသေဘာေၾကာင့္ေမးေနလဲဆိုတာကို သိေသာ္လည္း သူ႔ဘာသာေဂ်ကိုက္ေနတာ ဘာမွမဆိုင္ဟုေတြးကာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျပန္ေျဖေပးလိုက္ပါသည္။ဒီလိုႏွင့္ပင္ ညီညီႏွင့္ႏြယ္ ခ်စ္သူျဖစ္ၾကသည္မွာ တစ္ႏွစ္ပင္ျပည့္ေလၿပီ။တၿမိဳ႕တည္းသားေတြမို႔ အိမ္အျပန္ခရီးသည္လည္း တူတူပင္။အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ညီညီကို အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ဖို႔ သတိေပးေနသည္ကို ႏြယ္က သေဘာမက်သလို ၾကည့္ေနေလသည္။ညီညီကေတာ့ အရင္ကတည္းက ေထြေထြထူးထူးသိပ္မေတြးပဲ ကၽြန္မကိုသာ ေခါင္းစားခိုင္းေလ့ရွိသည္မို႔ ကၽြန္မေျပာသည္သာ အမွန္ဟုယူဆကာ ေခါင္းညိတ္ေလသည္။`ညီညီ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ အရိပ္အကဲေလးၾကည့္ၿပီး မင္းခ်စ္သူရေနၿပီဆိုတာ ဖြင့္ေျပာထားဦး။ေနာက္မွ ျပသနာေတြလာႏြယ္ေနရင္ ငါေခါင္းစားတယ္´ဟုသာ ထပ္ေျပာလိုက္သည္။ဒီထက္သာ ပိုေျပာမိပါက ႏြယ္ ေဂ်၀င္လြန္းလို႔ အသက္ပါထြက္ႏိုင္ေလသည္။

အပိုင္း(၄)
ညီညီ့မိဘေတြေတာ့ မသိေပ။အိမ္ကပ္သည္မရွိေသာ ညီညီေၾကာင့္ ကၽြန္မကေတာ့ မ်က္စိေနာက္လွၿပီ ျဖစ္သည္။တစ္ခုေသာ ညေနခင္းေလးတြင္ `သမီးမြန္းရွိလား´ဟု ေျပာေနေသာ ညီညီေမေမ အသံေၾကာင့္ ဧည့္ခန္းထဲသို႔ ဆင္းလာခဲ့သည္။`ရွိတယ္ အန္တီ။ညီညီေကာ မပါဘူးလား။သူ မြန္းဆီမလာတာ ၾကာေပါ့´ဟု ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ေတာ့ `အဲဒီကိစၥပဲ ေျပာမလို႔ပဲ သမီးေရ´ဟုဆိုကာ အစခ်ီေျပာေသာ ညီညီ့ေမေမစကားေၾကာင့္ ကၽြန္မစိတ္ေလသြားသည္။
`ခုတေလာ အိမ္လည္း ကပ္တယ္မရွိဘူးသမီးေရ။မြန္းဆီသြားဦးလို႔ေျပာရင္လည္း ဟုတ္ကဲ့ ကလြဲလို႔ ဘာမွမေျပာဘူး။သားေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔တြဲေနတယ္လို႔လည္း ၾကားတယ္။ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲမသိဘူး။သားက စဥ္းစားတတ္တာမဟုတ္ဘူး။သမီးနည္းနည္းေလး ထိန္းေပးပါဦး။´ဟုေျပာေသာစကားေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ညစ္မိသည္။ကၽြန္မေျပာလဲမရေလာက္ပါဘူးဟု မေျပာရက္လို႔သာ အသာေနလိုက္သည္။ခံလိုက္ဦးေပါ့ မြန္းဟုသာ ညည္းခ်င္ေတာ့သည္။

ညဖက္ေရာက္ေတာ့ ညီညီဆီ ဖုန္းေခၚလိုက္သည္။`ညီညီလား´ဟု ကၽြန္မေျပာတာကို `ျမန္ျမန္ေျပာ မြန္း။ခဏေနရင္ ႏြယ့္ဆီဖုန္းဆက္ရဦးမယ္´ဟုေသာ ညီညီစကားေၾကာင့္ ေျပာရမွာေတာင္ နင္လို႔သြားေလသည္။`အန္တီ ညေနက ငါ့ဆီလာတယ္။မင္းကို ဆံုးမဘာဦးလို႔လဲေျပာေနတယ္။ငါေတာ့ စိတ္ညစ္တာပဲ။မင္းေမေမကို ရည္းစားထားတာကို ဖြင့္ေျပာလိုက္ေတာ့။မဟုတ္ရင္ ငါ့ဆီဘူတာလာလာဆိုက္ေနတယ္။ဒါပဲ´ ဟုေျပာကာ ဖုန္းခ်လိုက္ေသာ္လည္း ညီညီေျပာမည္မဟုတ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ကၽြန္မသိေနပါသည္။

အပိုင္း(၅)
အခ်ိန္ဆိုသည့္စက္၀ိုင္းက ျမန္လြန္းလွေပသည္။ကၽြန္မေရာ ႏြယ္ပါ ေဟာက္ဆင္းၿပီးလို႔ ဘြဲ႔ေတာင္ ယူၿပီးေနၿပီျဖစ္သည္။ညီညီႏွင့္ ႏြယ္ကေတာ့ အဆင္ေခ်ာေနေသာ္လည္း ေ၇ႊစြန္ညိဳလာလာ၀ဲေသာ ညီညီ့ေမေမေၾကာင့္ ကၽြန္မမွာေတာ့ စိတ္ညစ္လွေပသည္။သူမ်ားအခ်စ္ေရး၀င္မပါခ်င္တာက တစ္မ်ိဳး မိဘႏွင့္ သားသမီးၾကား ၀င္မပါခ်င္တာတစ္ဖုန္ ဒုကၡေပါင္းစံုက ကၽြန္မထံတြင္သာ။

ေနသာလွေသာ ေန႔ေလးကို ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ေပ်ာ္ျမဴးေကာင္း ေပ်ာ္ျမဴးေနလိမ့္ေပမဲ့ ကၽြန္မထံသို႔ ျပႆနာႀကီးႀကီး ဆိုက္ေရာက္လို႔လာေလသည္။ျပႆနာသယ္ေဆာင္လာသူက ေဖေဖႏွင့္ေမေမေပ။အစၿပိဳးသူေတြကေတာ့ ညီညီမိဘေတြဟုသာ ေျပာခ်င္ေတာ့သည္။

`သမီးေရ…..လာပါဦး။´ဟုေခၚေသာ ေမေမေၾကာင့္ သြားလိုက္ေသာအခါ`သမီးကို အေရးႀကီးတာေျပာမလို႔´ဟု စကားနည္းေသာေဖေဖက စေျပာေလသည္။`သမီးကို ေမာင္ညီညီနဲ႔ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးမလို႔။ညီညီမိဘေတြကလည္း ကမ္းလမ္းလာတယ္။သမီးတို႔လည္း အရြယ္ေရာက္ေနၿပီေလ။ေက်ာင္းလည္း ၿပီးကုန္ၿပီဆိုေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္ၿပီ။´ဟုေျပာေနေသာစကားေတြကား ကၽြန္မကို မိုးႀကိဳးပစ္သည္ထက္ပင္ ခံရခက္ေလသည္။`မဟုတ္ေသးဘူးေဖေဖ။ညီညီနဲ႔ မြန္းနဲ႔က ေမာင္ႏွမလို ေနတာ။တစ္ျခားအကန္႔မွ မပါတာ။ၿပီးေတာ့ ညီညီမွာ ရည္းစားလည္းရွိတယ္။မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး´ဟု ျငင္းရင္း ညီညီကိုသာ ႀကိမ္ဆဲလိုက္သည္။

ျပႆနာမီးက ထိုမွ်ႏွင့္မျငိမ္းေသးပဲ ညီညီႏွင့္ႏြယ့္ထံသို႔ ကူးစက္ကာ ပိုဆိုးကုန္ေလသည္။ညီညီက တစ္မ်ိဳး အစကတည္းက ေဂ်၀င္ေနေသာ ႏြယ္ကတစ္မ်ိဳးႏွင့္ ကၽြန္မမွာ ရူးေတာင္ရူးခ်င္လာသည္။ညီညီကေတာ့ မိဘေတြႏွင့္တိုက္ပြဲမ၀င္ပဲ ကၽြန္မဘက္သာတြန္းပို႔သည္။ေတာ္ေတာ္အားကိုးေလာက္သည့္ ေယာက္်ားဟု ေတြးမိေသာ္လည္း သနားလည္းသနားပါသည္။`မြန္း နင္ ငါ့ကို အျပတ္ျငင္းေပးေနာ္။မဟုတ္ရင္ နင္နဲ႔ငါ အျပတ္ပဲ´ဟုေျပာေသာ ညီညီကို အံ့ၾသမိသည္။အေရာင္ေတြထဲမွာဆိုေတာ့ အျဖဴေရာင္ေလးက မေပၚလြင္ေတာ့ပါလားေနာ္။

အပိုင္း(၆)
ႏြယ္က ဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မႏွင့္ေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းသည္ကို အေသအခ်ာမသိေသာ္လည္း မေကာင္းေသာ အနံ႔အသက္တို႔ကိုေတာ့ ခံစားေနရသည္။`ေမ ညီညီနဲ႔ ခပ္ကင္းကင္းေနေပးပါ။နင္တို႔ သံေယာဇဥ္က မေသးမွန္းငါသိတယ္။ဒါေပမဲ့ဟာ မသင့္ေတာ္ဘူး။ညီညီကလည္း နင့္စကားကို တေတြမတိမ္းလိုက္နာေနသလို နင့္ကလည္း ညီညီ့ကို ခ်ယ္လွယ္လြန္းတယ္။ညီညီနဲ႔ ပတ္သတ္ေနတာကို ငါ့သေဘာမက်ဘူး။ဒါေၾကာင့္ ေ၀းေ၀းမွာ ေနေပးပါ။ၿပီးေတာ့ နင္မ်က္လံုးေတြက ညီညီ့အေပၚမရိုးသားဘူး´ဟု ေျပာေသာ ႏြယ့္စကားေတြက ကၽြန္မမာန ကၽြန္မသိကၡာ အရာအားလံုးကို ေျမႀကီးထဲေရာက္ေအာင္ ဆြဲသြင္းလိုက္ေလသည္။`ဒီမွာ ႏြယ္..ညီညီ့ကို ငါနဲ႔ မပတ္သတ္ေစခ်င္ရင္ မင္းဘာသာႏိုင္ေအာင္ထိန္းသား။အဲေလာက္ ေဂ်မ၀င္နဲ႔။ညီညီ့ကို ငါ စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားဖူးဘူး။ညီညီကို ငါ ခ်ယ္လွယ္တာမဟုတ္ဘူး။ျဖစ္သင့္တာကို ေျပာျပတာ။အနည္းဆံုးေတာ့ မင္းတို႔မြန္ေနတဲ့အခ်ိန္ ငါက သတိေပးႏိုင္တယ္ေလ။ျပႆနာကို ေျပေျပလည္လည္မရွင္းပဲ လာမစြတ္စြဲပါနဲ႔။ၿပီးေတာ့ ညီညီကို ငါကပ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။´ဟု ေျပာကာ ထြက္လာခဲ့သည္။ႏြယ္ကေတာ့ အသားေတြတုန္ေအာင္ ေဒါသျဖစ္ၿပီး က်န္ခဲ့ေလသည္။

ညီညီေရာက္လာမယ္မွန္း ႀကိဴသိေန၍ ၿခံထဲဆင္းကာ ေစာင့္ေနလိုက္သည္။ရွဴးရွဴးရွဲရွဲ ၀င္လာေသာ ညီညီကို စိတ္ပ်က္မိသည္။`မြန္း နင္ ႏြယ့္ကို ဘာေတြသြားေျပာလိုက္တာလဲ´ဟု ေဒါႏွင့္ေမာႏွင့္ ေျပာေလသည္။`ငါ သြားေျပာတာမဟုတ္ဘူး။သူ ေခၚလို႔ ငါသြားရတာ။´ဟုေလေအးေအးႏွင့္ေျပာေသာ ကၽြန္မကို ညီညီက မုန္းတီးစြာၾကည့္ေလသည္။`မြန္း နင္သပ္သပ္မဲ့ယုတ္မာတာ။တမင္တကာ ႏြယ္နဲ႔ ကြဲေအာင္ လုပ္ေနတာ။ေမေမတို႔က နင္နဲ႔သေဘာတူၿပီး ႏြယ္နဲ႔ျပတ္ေစခ်င္တာကို တမင္တကာ နင္က ေအာက္စီဂ်င္လာလုပ္တယ္။ခု ႏြယ္က ငါ့ကို စိတ္ဆိုးသြားၿပီ။နင္နဲ႔ ငါနဲ႔ မျပတ္ရင္ သူနဲ႔ အျပတ္တဲ့´ဟု ေျပာေနသည္ကို `ငါနဲ႔ ျပတ္လိုက္ေပါ့။ဘာခက္လဲ´ဟု ျဖတ္ေျပာပစ္လိုက္သည္။`ေအး နင္နဲ႔ ငါ ဒီေန႔ကစၿပီး ဘာအကန္႔မွ မရွိေတာ့ဘူး။´ဟုေျပာကာ ထြက္သြားဟန္ျပင္ေသာ္ ညီညီကို `ညီညီ မင္းစကားနဲ႔ မင္းေနာ္။မင္း ေနာင္တရလိမ့္မယ္။မင္းနဲ႔ ႏြယ္ၾကား ငါဘယ္တုန္းကမွ မ၀င္ခဲ့ဘူး။မင္းအခ်စ္ကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ မင္းရင္ထဲထည့္သြားလိုက္´ဟု ျပန္ေျပာလိုက္သည္။အဖ်ားခပ္မွာ နည္းနည္းတုန္သြားေပမဲ့ ညီညီေတာ့ သတိျပဳမိမွာမဟုတ္ေပ။ဘယ္ေတာ့မွဟု ကၽြန္မေျပာလိုက္ျခင္းသည္ ထာ၀ရခြဲခြာျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မေကာ အားလံုးက မထင္မွတ္ခဲ့ေပ။

ညီညီကို႔ သူ႔မိဘေတြထံအျပတ္ျငင္းထားၿပီးသားျဖစ္ေသာ္လည္း ထပ္မံျငင္းဆိုလိုက္သည္။ေသခ်ာသြားသည္က ပိုေကာင္းသည္မဟုတ္လား။ညီညီ့မိဘေတြကလည္း ႏြယ့္ကို လက္ခံဖို႔ႀကိဳးစားေနၾကပါသည္။တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မ၏အျဖဴေရာင္ေမတၱာကို ညီညီခြဲျခားသိလာႏိုင္ေပလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ပါသည္။

အပိုင္း(၇)
ထူးထူးျခားျခား ကၽြန္မစိတ္ထဲတြင္ အျဖဴေရာင္၀တ္ခ်င္စိတ္ျဖစ္မိသည္။ဘာေၾကာင့္ရယ္ေတာ့မသိေပမဲ့ ၀တ္ျဖစ္သြားသည္။မိုးေလးဖြဲဖြဲရြာေနေသာ္လည္း ကၽြန္မဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္ခဲ့သည္။လမ္းတစ္ခုသို႔အေရာက္ ညီညီကို ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႔လိုက္သည္။ေနာက္လထဲတြင္ မဂၤလာေဆာင္ဖို႔အတြက္ အလုပ္ရွဳပ္ေနေလရဲ့။ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္စိတ္ေပၚလာလို႔ ဆိုင္တစ္ခုထဲ၀င္ဖို႔ဆုိင္ကယ္ရပ္ေနရင္း ကၽြန္မျမင္ကြင္းထဲသို႔၀င္လာသည္က အရွိန္နဲ႔ေမာင္းလာေသာဆိုင္ကယ္တစ္စီး။ညီညီက သတိမထားမိေပမဲ့ ကၽြန္မအာရံုခံစနစ္ေတြက အႏၱရာယ္ဆိုတာကို သိလိုက္သည္။ေနာက္ ကၽြန္မဘာလုပ္လိုက္သည္မသိေတာ့။ေနာက္ဆံုးတြင္………………………………။

ကၽြန္မၾကားေနရသည္က ညီညီ၏စိုးရိန္တစ္ႀကီးေခၚသံ………ေနာက္ ေမေမ့ရွိဳက္သံ…….ညီမေလးငိုသံတိုးတိုး…..မမ၏ ႏူးညံ့စြာ ကၽြန္မကိုေခၚသံ။ထို႔ေနာက္တြင္ အေမွာင္ေလာကႀကီးၾကားက အျဖဴေရာင္အလင္းတန္းတစ္ခုကို ကၽြန္မျမင္လိုက္ေတာ့သည္။
မြန္း၏ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးကို ညီညီဖတ္ရသည္။မြန္းသည္ သေဘာထားအလြန္ႀကီးေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း ေနာက္က်စြာ သိခြင့္ရလိုက္သည္။သူ႔ကိုသာ မြန္းမကယ္တင္ခဲ့လွ်င္ ေလာကႀကီးက ထြက္ခြါသူသည္ သူျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္။မြန္းေျပာဖူးေသာ စကားတစ္ခြန္းကို ျပန္ၾကားေယာင္မိသည္။`ေလာကႀကီးမွာ အခ်စ္မဟုတ္တာေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ငါကေတာ့ အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူလက္ထက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ့ အၿပံဳးကိုပဲ လိုခ်င္တယ္။ငါ မင္းအတြက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္´ဟူေသာ မြန္းစကားက ပဲ့တင္သံထပ္ေနသည္။

သူေရာ………မြန္းအတြက္သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ပါသလား။သူ ေခါင္းခါမိသည္။သူသည္ လူ႔ေလာကမွာရွိေသာ အေရာင္ေတြကို သာစိတ္၀င္စားခဲ့ၿပီး အျဖဴသည္သတ္သတ္ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့သည္။သူသိလိုက္သည္က အျဖဴေရာင္ေမတၱာကို ေနာက္ထပ္သူထပ္မရႏိုင္ေတာ့ေပ။ဆံုးရွံဳးသြားတဲ့အခါမွ မြန္းတန္ဖိုးကုိ သိလိုက္သည္။အရင္တုန္းက တစ္စံုတစ္ေယာက္က မင္းဘ၀အတြက္ အေရးပါဆံုးေသာ ယံုၾကည္ရဆံုးေသာ သူစိမ္းမိန္းကေလးကို ေျပာပါဆိုလွ်င္ ႏြယ္ဟု ေျပာမိေၾကာင္းေျပာမိႏိုင္ေပမဲ့ ခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ မြန္းကိုသာေျပာမိလိမ့္မည္။ဘာေၾကာင့္လဲဟုဆိုလာလွ်င္ မြန္းဟာ သေဘာထားႀကီးၿပီး အျဖဴေရာင္သတ္သတ္သာရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ဟုသာ ေျဖမိပါလိမ့္မည္။

အပိုင္း(၈)
ကၽြန္ေတာ္အေရာင္ေတြကို မုန္းသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ခန္းလံုးကို အျဖဴေရာင္ေတြလဲပစ္လိုက္သည္။ထိုအျဖဴေရာင္ေတြရွိေနလွ်င္ မြန္းရွိေနသည္ဟု ခံစားရသည္။မွန္ပါသည္။မြန္း၏ အျဖဴေရာင္ေမတၱာသည္ အေရာင္မ်ားၾကားမွာ ေပၚလြင္ကာ ကၽြန္ေတာ့္အနား အၿမဲရွိေနသည္ကို ယံုၾကည္ပါသည္။
စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္~~~~၁၃.၁၂.၀၉

စိတ္၀င္စားေသးရင္...

Saturday, February 20, 2010

Peptic Ulcer


 Peptic ulcer (အစာအိမ္ႏွင့္ အူလမ္းေၾကာင္းတြင္ အနာေပါက္ျခင္း)

 Peptic ulcer ဆိုတာ အစာအိမ္၊အစာေရမ်ိဳနဲ႔ အူလမ္းေၾကာင္းေတြမွာ အနာေပါက္တာကို ဆိုလိုတာပါ။
အစာအိမ္မွာ အနာေပါက္ရင္ Gastric ulcer
အစာေရမ်ိဳမွာ အနာေပါက္ရင္ oesophageal ulcer
အူလမ္းေၾကာင္းမွာ အထူးသျဖင့္ first part of the duodenum မွာ အနာေပါက္ရင္ Duodenal ulcer ဆိုၿပီးေတာ့ ခြဲျခားႏိုင္ပါတယ္။အနာေပါက္ရတဲ့ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ အစာကို အခ်ိန္မွန္စားေသာက္ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္အျဖစ္မ်ားပါတယ္။ထို႔အျပင္ စားေသာအစားအစာတြင္လည္း အခ်ဥ္အက္စစ္မ်ားျခင္း စိတ္ဖိစီးမွဳမ်ားျခင္းကလည္း peptic ulcer ကိုျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ယခုေနာက္ပိုင္းေတြ႔ရွိခ်က္အရ Helicobacter pylori ဆိုတဲ့ bacteria တစ္မ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ပံုမွန္ဆိုရင္ stomach ရဲ့ အက္စစ္ ေၾကာင့္ ဘယ္ပိုးမႊားမွ အသက္မရွင္ႏိုင္ပါဘူး။
pH of Stomach acid = 1.2
ဒါေပမဲ့ Helicobacter ကေတာ့ pH ဒဏ္ကို ေကာင္းေကာင္းခံႏိုင္ၿပီး ေပါက္ပြားႏိုင္ပါတယ္။သူဟာ အစာအိမ္နံရံမွာ ရွိတဲ့ linning epithelium ကုိ ဖ်က္စီးပစ္တဲ့အတြက္ အစာအိမ္နံရံေတြ ပါးလာၿပီးေနာက္ဆံုးမွာ ေပါက္သြားပါတယ္။အဲတာကိုေတာ့ အစာအိမ္အခ်ဥ္ေပါက္တယ္လို႔ ေခၚပါတယ္။ထိုbacteria ဟာေဆးလိပ္ေသာက္သူေတြမွာ ပိုမိုျပန္႔ပြားႏိုင္ပါတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

အစာကို အခ်ိန္မွန္မစားပဲနဲ႔ စားခ်င္မွ စား မစားခ်င္မစားၾကတဲ့ လူေတြကေတာ့ acid(HCl) ေၾကာင့္ ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္ရွင္။အစာကို လူေတြက ပံုမွန္ စားခ်င္မွ စားေပမဲ့ HCl acid ကေတာ့ တာ၀န္ေက်စြာပဲ အခ်ိန္မွန္ ထြက္ပါတယ္။အစာ၀င္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ acid ေတြက အစာကို ေခ်ဖ်က္ေပးပါတယ္။အဲ့ အစာေရာက္မလာခဲ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ acid ေတြက အစာအိမ္နံရံကိုတိုက္စားၿပီး အစာအိမ္နံရံေပါက္သြားႏိုင္ပါတယ္။acid ေတြတိုက္စားတာ လြန္သြားၿပီး oesophagus နားမွာရွိတဲ့ Gastroduodenal artery ကိုပါ ထိုမိၿပီး ထို artery ပါ ေပ်ာက္သြားပါက ေသြးအန္တာေတြျဖစ္ပါတယ္။

Peptic ulcer ရဲ့အဓိက symptom ကေတာ့ abdominal pain (၀မ္းဗိုက္တြင္ အလြန္နာက်ဥ္စြာ ေအာင့္ျခင္း)ျဖစ္ပါတယ္။အဲလို နာက်ဥ္ရတာဟာ acid ေတြက ulcer(အနာ)ကို လာထိလို႔ျဖစ္ပါတယ္။မိနစ္အနည္းငယ္ကေန နာရီပိုင္းအထိ ေအာင့္တတ္ပါတယ္။စားခ်င္ ေသာက္ခ်င္စိတ္ေပ်ာက္ၿပီး အေလးခ်ိန္လည္း က်လာတတ္ပါတယ္။မူးေ၀ျခင္းႏွင့္ေအာ့အန္ျခင္းမ်ားလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။အလြန္အလြန္ဆိုး၀ါးေသာ case ေတြမွာေသာ ေသြးအန္ျခင္း(hematemesis)ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ရွင္။

ဘယ္လိုကုသမလဲဆိုရင္ေတာ့ bacteria ကို သတ္ျခင္း(antibiotics ေပးၿပီး) နဲ႔ အစာအိမ္ထဲက HCl acid ထြက္မွဳကိုေလ်ာ့ခ်ျခင္းတို႔ျဖစ္ပါတယ္။
Drugs or antibiotics
-amoxicillin (Amoxil)
-clarithromycin(Biaxin)
-metronidazole (Flagyll)
(ဆရာ၀န္ညြန္ၾကားခ်က္လို)
To reduce acid concentration in stomach
ranitidine (Zantac), famotidine (Pepcid), cimetidine(Tagamet) and nizatidine (Axid)
ေဆးအားလံုးကေတာ့ ဆရာ၀န္ညြန္ၾကားခ်က္လိုပါတယ္ရွင္။
Antacids (အက္စစ္ကို ဓါတ္ပါယ္ေအာင္လုပ္ေပးေသာ ေဆး) regimen ကိုတြဲေပးျခင္းကလည္း သက္သာေစပါတယ္။

အကယ္လို႔ ေဆးေတြ 0n တဲ့ၾကားမွာ မသက္သာဘူး ulcer က အနာက်က္မသြားဘူးဆိုရင္ေတာ့ ခြဲစိပ္ရပါလိမ့္မယ္။ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေဆးက အာနိသင္မျပတာလဲဆိုရင္ပံုမွန္ ေဆးလိပ္ေသာက္သူေတြ၊အရက္ေသာက္သူေတြ ေတြမွာ ေဆးအာနိသင္မျပတတ္ပါဘူး။

အစာအိမ္ေရာဂါေ၀ဒနာဟာလည္း အသက္အႏၱရာယ္စိုးရိန္ရတဲ့အထဲပါတဲ့အတြက္ ေသခ်ာဂရုစိုက္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။အစာကို အခ်ိန္မွန္ စားၿပီး စီးကရက္ေသာက္ျခင္းကိုလည္း ေလ်ာ့ခ်ပစ္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။အစာကို ပံုမွန္မစားႏိုင္ပါက ခ်ိဳခ်ဥ္ငံုေပးျခင္း စေသာ သေရစာမုန္႔မ်ားကလည္း အက္စစ္တိုက္စားျခင္းကို အေတာ္အတန္ ေလ်ာ့ခ်ေပးႏိုင္ပါတယ္ (ေခ်ာင္းဆိုးရင္ေတာ့ မေျပာနဲ႔ေနာ္ :P )။

အားလံုးေရာဂါဘယကင္းေ၀းၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလ်က္
စာေရးသူ - ပန္းရင့္ေရာင္



စိတ္၀င္စားေသးရင္...